De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt – als fysiotherapeut – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen. Eerder las je deel 11.
Vrijdag 27 april
Het liefst was Bai Bin gisteravond gaan basketballen. Hij had echter veel langer dan gepland gelopen, waardoor dit helaas opgeschoven moest worden. Hij hoopt dit vanavond te kunnen doen, hij kijkt er namelijk al lang naar uit om mij, zogezegd, te kunnen verslaan. Dat geldt andersom voor mij natuurlijk ook zo.
Sun Wei en Lei volgen vandaag Bai Bin in de auto. In de loop van de ochtend bericht dat de volgauto Bai Bin kwijt geraakt is. Gezien het drukke verkeer en de onnoemelijk vele wegen konden ze niet overal stoppen om hem te volgen. Wellicht het nadeel van niet een route in te plannen. In eerste instantie denkt Li er aan om een fiets te huren zodat ik hem kan achtervolgen met de fiets, maar hij ziet hier later toch van af. Ze hebben hem gelukkig terug gevonden. We moeten bovendien een hoop dingen regelen in de ochtend en kunnen hier niet van af zien. we doen de inkopen voor de groep, we maken wat beelden voor de documentaire en nadien heb ik de namiddag om de stad verder te bekijken met Nianna.
Lei heeft het blijkbaar erg moeilijk met de stressvolle situatie en Nianna en ik vinden dit vervelend dus kopen we een boek voor hem als cadeau. We hebben het over de culturele verschillen en hoe deze tot stand komen. Ze legt mij uit dat voor mensen in de groep de situatie vaak heel moeilijk en verschillend is. Het Chinese volk is na de revolutie vaak in een hele harde omgeving opgegroeid. Dat bracht vaak hele moeilijke of traumatische ervaringen met zich mee.
Daarnaast is de Chinese samenleving immens verschillend opgebouwd van de “vrijere” samenleving die wij in het westen hebben. De denk- en handelswijze is daarom zo immens verschillend met onze westerse samenleving. Bai Bin komt bijvoorbeeld uit een van de armste regio’s en dorpen van heel China. Het feit dat hij dus nu hier staat is daarom al bijna een wonder.
Hij is echter ook op sommige vlakken een beetje wereldvreemd. Zo vertelt ze het verhaal dat hij op een dag besloot het Himalayagebergte te beklimmen. Zonder voorbereiding of materiaal is hij in zijn basketbalsneakers(!!!) de Mount Everest beginnen te beklimmen. Het bizarre is dat hij nog verdomd ver geraakt was ook. Het was een team van Amerikanen dat net naar beneden kwam die hem zei dat het zelfmoord zou zijn waardoor hij terug naar beneden is gegaan. Je kan hem gek noemen, maar hij doet het wel. Ondertussen heeft hij meerdere wereldtitels in ultramarathons lopen op zijn naam staan en meerdere nationale titels in andere sporten. Zijn koppigheid is zowel een van zijn grootste vijanden, als zijn grootste kracht. Ik vind het eigenlijk bewonderenswaardig. Daar waar anderen enkel problemen zien en beweren dat het onmogelijk is, doet hij het gewoon.
Doordat we Bai Bin vandaag even ‘kwijt’ waren barst weer een lange discussie los die ik niet kan volgen. Het gaat enerzijds over de filosofie waarmee ze te werk willen gaan en anderzijds over het feit of Li de leider is en het laatste woord moet hebben. Meermaals heeft Li me al eens verteld dat de grootste uitdaging niet het behalen van de finish is. Het goed laten functioneren van de groep en het leren omgaan met elkaar voor is een veel moeilijkere taak. Goed, we komen hier enigszins mee vooruit, Li heeft voortaan het laatste woord en daar houdt iedereen zich aan (ik dacht dat dit al zo was) en hopelijk zal het in de toekomst beter verlopen.
Zaterdag 28 april
In Santiago is er een derde auto gehuurd. Hiermee kunnen twee teamleden voortaan vooruit rijden om hotels te zoeken en de route te verkennen. Hierdoor is de groep een beetje opgesplitst. We rijden naar de volgende bestemming: een piepklein dorpje genaamd Casas Gualcapo. Hier hebben we een huisje op een soort ecocamping aan de voet van de bergen en tussen de landbouwvelden waar verse sinaasappelen, avocado’s, wortels, aardappels en vele andere groenten worden verbouwd (en door ons genuttigd). Wat een rust na die mega stad: Santiago.
Plots zijn we omringd door niks anders dan kalmte. de eigenaar wist me te vertellen dat er een natuurpark slechts tien minuten rijden van de camping is. Daar kunnen we een korte hike maken en Chili’s laatste palmbos bekijken. Het kan zo’n 200 jaar duren voor zo’n palmboom tot een volwaardige boom is uitgegroeid. Dit bos ligt er dus al meerdere honderden jaren. Al sinds dag één kijk ik uit om eindelijk een keer de natuur in te kunnen duiken dus dit laat ik me niet twee keer zeggen. De eigenaar wilt graag fungeren als gids en biedt aan om ons mee te nemen in zijn auto naar het park. Wat me vooral opviel was hoe droog het er eigenlijk bij lag.
Zoals hij zelf aangaf; “the desert is coming”. Naar het schijnt was nog geen 50 jaar geleden de vallei waar het park in ligt een groene levendige omgeving, iets waar nu door bosteelt, industrie, intensieve landbouw en vooral klimaatverandering nog maar weinig van over blijkt te zijn. Dit is een fenomeen wat mij al meermaals is opgevallen doorheen heel Zuid-Amerika. Op veel plaatsen ben ik opgedroogde rivieren, meren, zoutvlaktes of immense droogte tegengekomen. Toch vrij alarmerend om te zien. Daar waar wij in Nederland wellicht nog weinig gevolgen merken, is dit in andere gebieden meer dan overduidelijk zichtbaar.
