Gelletjes of gedroogd fruit. Wat loopt beter?

Yvonne wilde het weten dus deed ze een test: Gedroogd fruit of gelletjes voor onderweg.

Als ik verse muntthee bestel op een terras steek ik standaard het bijgeleverde staafje honing in mijn zak. Snelle koolhydraten voor onderweg. Honing heeft een glycemische index van 70. Dat betekent dat de koolhydraten snel worden verteerd en als glucose in mijn bloed terechtkomen.



Iedere loper weet dat hij bij het lopen van langere afstanden toch iets te eten nodig heeft. Ik picknick zo nu en dan onderweg, maar heb ik genoeg aan die honing, of kan ik beter een energy gelletje nemen? Een lastige vraag. Laatst had ik mijn kleedje – bij wijze van dan – uitgerold en mijn lunchtrommeltje met daarin een energy gel met veel moeite (en behulp van mijn tanden) open gekregen, toen er iemand langs fietste en ‘proost’ naar me riep. Ik schrok er zo van dat ik de inhoud van wat ik net met zoveel moeite had open gekregen, over mijn handen liet stromen. 

Daarmee heb ik meteen het grootste nadeel van veel gelletjes gehad: ze zijn niet altijd even makkelijk te openen. Bovendien zitten er allerlei stofjes in waar je lichaam niet aan gewend is en dat geeft dan weer een verhoogde  kans op maag- en/of darmproblemen. Maar wat ‘eet’ je dan onderweg? Dadels, rozijnen of toch die honing? 



Achter de honing, dadels en rozijnen zit geen sportvoedingsindustrie die je vertelt wat er zo goed aan  is. Je moet dus zelf uitzoeken wat ze doen en hoeveel je ervan moet nemen.  Daarom besloot ik tot een niet-commerciële, ongesponsorde test. Een test die uitgevoerd moest worden onder natuurlijke omstandigheden door een gemiddelde, getrainde, recreatieve loper die afstanden tussen de 15 en de 21,1 kilometer aflegt. Ik vond dat ik zelf binnen deze criteria paste en selecteerde mezelf dus als testpersoon. 



Achtereenvolgens testte ik: gedroogde bananen, honing, dadels en verschillende smaken energy gels van twee verschillende merken die alleen natuurlijke ingrediënten bevatten. Ik was vooral benieuwd of ik met de energy gels beter zou lopen dan met de natuurproducten.



Ik begon met de bananen. Groot voordeel hiervan was dat ze niet overdreven vastplakten in mijn broekzak. Het waren trouwens niet de bekende bananenschijfjes, die vaak gezoet worden met suiker, maar bananen die op dezelfde manier als bijvoorbeeld abrikozen en vijgen gedroogd worden. Met alleen natuurlijke fruitsuikers erin. Ik vond ze lekker. Dat vind ik niet het belangrijkste, maar wel een belangrijk criterium voor mijn picknicks onderweg. Nadeel was wel dat je even wat had om op te kauwen. Het zijn stukken van ongeveer 4 á 5 centimeter. 



Voor de dadels gold ongeveer hetzelfde als voor de bananen: lekker, maar je moet er even op kauwen. Het grootste nadeel van de dadels was eigenlijk dat ik even heb staan worstelen om de plakkerige stukjes uit mijn broekzakje te krijgen. Bovendien weet ik niet wat de glycemische waarde van stofpluisjes is, die kreeg ik op de koop toe.

De honing ten slotte ging er gemakkelijk in. De smaak was goed, de handige sachetjes lieten zich eenvoudig openen met de handen (met de tanden had ook gekund) en ik zat ook niet met geplak en geworstel om de staafjes uit mijn broekzakje te krijgen.
 
Tijd voor de gelletjes. Eén van de vooraf geselecteerde merken had verrassende smaken, die echt heel erg lekker bleken (als je van vloeibaar voedsel houdt dan tenminste). Geen van de gelletjes gaf maag- of darmklachten, wat ik trouwens bij de andere geteste producten ook niet gekregen heb. Het gebruiksgemak van de gelletjes verschilde – net als de smaak – erg per merk. De gelletjes met de lekkere smaak waren het prettigst in gebruik. Makkelijk te openen en ook nog eens hersluitbaar.



En als je me nu vraagt waar ik het lekkerst op liep? Ik denk dat dat van heel veel meer factoren afhing dan alleen van wat er in mijn lunchtrommeltje zat, maar om eerlijk te zijn waren de verschillen erg klein. Bij het eerstvolgende loopevenement ga ik toch voor de gelletjes met die verrassend lekkere smaak. Hier liep ik tijdens mijn laatste lange duurloop goed op. Daarnaast ben ik misschien ook wel wat gevoelig voor de commercie en denk ik dat ze er goed over nagedacht hebben wat ik als loper nodig heb en in welke hoeveelheden. Dus hoewel de vakjury niet tot een unanieme winnaar gekomen is, ben ik ervan overtuigd dat de voorlopige favoriet me genoeg energie gaat geven om over de finish te komen. 

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners