Gerben loopt een rondje, meer is niet nodig

De nieuwe column van Gerben Solleveld: gelukkig worden van niks doen.

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
Gerben loopt een rondje, meer is niet nodig

Anderhalve week geleden had ik de dag van mijn leven. Het was geweldig.

In alle vroegte stond ik even buiten de stad te wachten op een vriend. We zouden een rondje gaan hardlopen door het bos. Ik was wat vroeg en had ruim de tijd om de omgeving in mij op te nemen.

Toen mijn loopkompaan was gearriveerd gingen we op pad. Linksaf, rechtsaf, we deden maar wat, hadden het over van alles en niks. Het gaf voldoening. De stilte van het vroege ochtendbos, de opkomende zon, het half verzwikken van mijn enkel door een plotse misstap over een door mij niet opgemerkte wortel van een immense boom in een kleine afdaling van een zanderig heuveltje, om erna gewoon door te lopen, dwars door de pijn heen. Mijn lach werd breder.

Eenmaal terug bij de auto bleek mijn loopkompaan een thuis gezette overheerlijke filterkoffie in een thermoskan te hebben gegoten, die we in campingmokken rustig opdronken, terwijl de benen rustig tot rust kwamen.

Die middag las ik een column over hoeveel je nodig hebt om gelukkig te zijn, ook wanneer een virus rondwaart en het leven anders is geworden dan we gewend waren. Conclusie: we willen meer, meer, meer.

Ken je misschien de legende van de visser en de zakenman? Zo ja, lees ‘m nog eens. Zo nee, lees ‘m dan voor het eerst. We hebben niet veel nodig om gelukkig te zijn.

Toch is dat wel wat we denken. Zelfs nu we op een bepaalde manier tot stilstand zijn gekomen, gaan we op een andere manier opstarten in de vorm van meer, meer, meer: meer online doen, meer videobellen, meer streamen, meer Netflixen.

Ik doe soms ook wel eens gewoon niks, of zoals Time de term ‘niksen‘ omschrijft als ‘niets doen of iets doen zonder doel, zolang je er maar niks mee bereikt of dat het productief is’.

Terugkijkend op dat rondje hardlopen in de ochtend, schaar ik dat ook onder niksen. Het diende voor mij geen doel – ik had geen klok om, wist geen tijd, geen afstand, heb geen wedstrijd in het vooruitzicht, niks, nada – het was gewoon lopen in gezelschap, soms lullen om de tijd te vullen, soms stil zijn omdat er niets te was om met lullen te vullen.

Ik heb bijna niks nodig om alles te hebben.

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners