Hardlopen brengt ons dichter bij elkaar

Hardloopjunkies, recreatieve genieters of wedstrijdlopers. We zijn allemaal anders, maar de hardloopconnectie is er. Iedereen heeft zijn eigen verhaal. In deze serie interviews vertellen lopers waarom het hardloopvuurtje in hen nooit dooft.

‘Onze dochter Manou speelt sinds kort hockey. Vindt ze helemaal te gek’, vertelt Raymon van den Berg. Hij laat een filmpje zien waarin de kinderen een sprintje trekken op het grasveld. Het 6-jarige-meisje loopt met speels gemak voor haar teamgenoten uit en komt als eerste over de achterlijn. ‘Jammer dat ze niet op atletiek wil, want ze rent heel hard.’

Die snelheid zit in haar genen. Niet zo gek met een vader en moeder die al heel hun leven aan hardlopen doen. Atletiek is er met de paplepel ingegoten. Die hardloopconnectie bracht Raymon (32) en Sabine (31) van den Berg uit Den Bosch letterlijk bij elkaar. Ze ontmoeten elkaar 12 jaar geleden tijdens een Europa Cup cross in Spanje. Raymon komt uit voor Vught en Sabine vertegenwoordigt haar Leidse club. Onder de Spaanse zon schiet Cupido raak. Sindsdien is het stel onafscheidelijk en 4 jaar later stappen ze in het huwelijksbootje. Sabine verhuist naar Brabant waar ze zich bij dezelfde atletiekvereniging aansluit als haar man, het Vughtse Prins Hendrik. 

Hoewel ze hun passie voor hardlopen delen, trainen ze nooit samen. Daar zijn ze te verschillende lopers voor. Hij loopt graag lange afstanden van meer dan 100 km, zij is een korte afstandloopster. Hij haalt mensen in tijdens de wedstrijd, zij verslaat haar concurrenten in de laatste paar meter. Raymon kampt momenteel met een blessure en is daardoor een paar weken uitgeschakeld. Waar Sabine eerst met haar man meefietste, doet hij dat nu voor zijn vrouw. Sabine: ‘Het is fijn om dezelfde sport te beoefenen als je partner. Je begrijpt elkaar en weet wat de ander doormaakt. Misschien hebben we elkaar daarom wel gevonden. We zijn elkaars grootste supporter. In weer en wind staan we aan de kant om de ander aan te moedigen. Zo houden we elkaar in balans.’

De wil om te winnen zit er bij beiden nog steeds in. Ook na 28 jaar lopen, willen ze er uit halen wat er in zit. Zo won Sabine vorige week de Drunense Duinloop. Het voelt voor haar elke keer speciaal om op het podium te staan. ‘Wat een super wedstrijd was dat’, roept ze. ‘Ik werd 1e op de 4,5 km in 18:25, dat was vorig jaar nog 19:06. En dat met een verkoudheid. Laat de rest van het seizoen maar komen!’

De in Leiden geboren atlete omschrijft zichzelf als een echte baanloopster. Toen ze 5 jaar was, ging ze op atletiek. Ze deed elke week wel mee aan een wedstrijd. Haar favoriete afstanden op de baan waren de 800 meter (2:19 min) en de 200 meter (27:2 sec). ‘Het leuke aan sprinten is de snelheid’, aldus Sabine. ‘Snelheid vind ik mooi. Iedere loop eindig ik met een versnelling. Ik vind het heerlijk om helemaal kapot te gaan.’ 

Tot voor kort specialiseerde de ‘voormalig sportvrouw van Leiderdorp’ zich in de korte afstanden, maar ze wil haar grenzen verleggen. Afgelopen winter heeft ze voor het eerst duurlopen gedaan van 50 minuten. ‘Ik ga me de komende maanden volledig richten op de 5 km’, vertelt Sabine. ‘Over een tijdje wil ik ook een keer dezelfde wedstrijden lopen waaraan Raymon vroeger meedeed. De Zevenheuvelenloop, Egmond, de hele mikmak. Toen stond ik daar als supporter aan de kant, straks ervaar ik hopelijk zelf hoe het is om daar te rennen.’ 

Echtgenoot Raymon rent sinds zijn 4e. Zijn leven bestaat lange tijd uit trainen, winnen en presteren. Hardlopen was de onbetwiste nummer 1. Als kind brengen zijn ouders hem van de ene naar de andere wedstrijd. Hij blijkt talent te hebben en al snel komt hij terecht bij oud-topatleet Bram Wassenaar. Dat betekent 8 keer per week de hardloopschoenen aantrekken. Hij doet mee aan alle afstanden en niet onverdienstelijk: 10 km 30:38, 10 EM 50:00, halve marathon 1:06:57 en marathon 2:26:00. Bij de Nederlandse Kampioenschappen eindigt hij regelmatig in de top 10. Ook doet hij mee met de Europa Cub voor clubteams en behaalt hij met Prins Hendrik 13 nationale titels. 

Dat hij zo vaak van huis weg is, breekt hem steeds meer op. Vier jaar geleden kwam er een ommekeer in zijn leven. Hij herinnert zich het moment nog goed: ‘Toen mijn dochter 2,5 was, sprak ik haar aan de telefoon. Ze zei tegen me: “Papa, ik mis je. Ga je nu weer een wedstrijd lopen?” Dat raakte me enorm. Op dat moment besefte ik dat er meer is dan alleen hardlopen. In oktober 2011 liep ik mijn laatste serieuze marathon.’ 

Nu traint Raymon ‘slechts’ 3 keer in de week en doet hij af en toe mee aan een extreme loop. Dankzij een vriend maakt hij kennis met de trails en ultralopen. ‘Hij nam me mee naar een trail die ging van Duitsland via Oostenrijk naar Zwitserland’, blikt hij terug. ‘Totaal onvoorbereid ging ik dit avontuur aan. Samen liepen we 4 etappes van in totaal 160 km met grote hoogteverschillen. Wat was dit een geweldige ervaring. Na afloop kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik vond een nieuwe uitdaging op het juiste moment in mijn leven.’ 

Bij terugkomst sluit de Bosschenaar zich aan bij Marathon Plus, een club voor ultralopers. Lopen zonder competitief doel vindt hij in het begin best moeilijk. In zijn nieuwe sport kent niemand hem en moet hij helemaal opnieuw beginnen. Maar hij zet door en leert vooral ontspannen te lopen. Want zo zegt hij: ‘Ik geniet van de mooie natuur om me heen. Iets waar ik vroeger geen oog voor had. Je klimt over steile paden naar boven, ploetert door de modder en gaat dwars door weilanden heen. In de bergen ren je geen 15 kilometer per uur. Dat lukt ook niet wanneer je soms wel 22 uur onderweg bent. Als je 6 kilometer per uur haalt, mag je al blij zijn. Ultralopen is een hele andere discipline, eentje waar we in het hardlopen veel van kunnen opsteken.’ 

Voor Raymon en Sabine is hardlopen niet meer het allerbelangrijkste. Dat is hun gezin. Samen met dochter Manou vormen ze een drie-eenheid. In de weekenden doen ze als gezin leuke dingen. ‘Daar word ik heel blij van’, zegt Raymon. ‘Ik heb heel mijn leven een individuele sport gedaan en nu voelt het goed om te kunnen delen.’