Hardlopen is van iedereen. We zijn ervoor gemaakt. En al zijn we als moderne mens soms een beetje ontwend hoe het moet, in ons diepste wezen zijn we gemaakt om te rennen, born to run!
Hardlopen is van iedereen en het is juist zo mooi aan hardlopen dat je niet veel meer nodig hebt dan een paar fijne schoenen. Dat is al genoeg om er mee aan de slag te gaan. Al doende ontdek je misschien dat andere schoenen beter bij je passen, dat een hardloopshirt fijner loopt dan een katoenen shirt of een trainingsjack en misschien wil je na verloop van tijd een beetje bijhouden wat je tempo’s zijn en hoe je hartslag is en ga je op zoek naar een horloge. Allemaal prima, maar de kern blijft hetzelfde: de ene voet voor de andere zetten met een zweeffase tussen iedere landing.
Iedere volwassene mag een marathon lopen
Hardlopen is van iedereen en het staat dan ook iedereen vrij – mits minstens 18 jaar oud – om zich in te schrijven voor een marathon. Dat kan ertoe leiden dat in periodes dat het hardlopen een piek in populariteit beleeft, marathons in een mum van tijd zijn uitverkocht. Dan ontstaat er – heus begrijpelijk – gemor onder lopers die al heel lang marathons lopen en nu achter het net vissen. ‘Al die lui die dit doen als bucketlist-dingetje zorgen ervoor dat er voor de echte liefhebber geen startbewijs is.’ Maar hardlopen is net zo goed van die loper die vorige week begonnen is en nu een marathon wil lopen. Of zo’n wens verstandig is, dat is vraag twee. Feit blijft; hardlopen is van iedereen.
Hardlopen is van iedereen, maar dat voelt voor ‘langzamere’ lopers niet altijd zo. Die voelen zich soms geïntimideerd door snellere lopers. Of geschoffeerd als er weer eens wordt geopperd dat wie langer dan vierenhalf uur over de marathon doet niets te zoeken heeft bij die marathon. Snel of minder snel; strik je regelmatig de veters van je hardloopschoenen om een rondje te maken, dan ben je een hardloper en is hardlopen van jou.
Er bestaat geen monopolie op hardlopen
Hardlopen is van iedereen en er is geen organisatie die bepaalt hoe het moet. Natuurlijk, er is een bond – de Atletiekunie – die regels kan opstellen en handhaven voor georganiseerde evenementen. Daar heb je je natuurlijk aan te houden, zodra je met zo’n wedstrijd meedoet, maar op het hardlopen zelf heeft niemand een monopolie.
Hardlopen is van iedereen en er zijn honderden manieren om van jezelf een meer geoefende hardloper te maken. Chi-running, barefoot running en een klassieke atletiek-scholing. Dat kun je zelf doen of je kunt er hulp bij zoeken van een trainer of van iemand die gewoon wat meer ervaring heeft dan jij. Maar ook die trainer is niet ‘de baas van het hardlopen’ al doet ‘ie er nog zo gewichtig over en al laat ‘ie je geloven dat hardlopen een probleem is dat moet worden opgelost. Nee, hardlopen is van iedereen en niemand bepaalt voor jou hoe jij het zou moeten doen of beleven. Wantrouw de trainer of de loper die twijfelloos pretendeert de wijsheid in pacht te hebben.
Hardlopen is van iedereen en dat maakt het zo mooi. Voor de een is het een manier om zichzelf sportief uit te dagen of te verbeteren, voor de ander is het therapie of een manier om het hoofd leeg te lopen. Kom, lekker lopen!
Arni
Ik heb nog nooit eerder gereageerd op een artikel op ProRun, maar stuk vind ik echt geweldig geschreven… dit is precies waar hardlopen om draait.
Dankjewel!
Jannet
Hardlopen is eigenlijk een hele domme sport is want voor je het weet heb je een blessure opgelopen. Maar het weerhoudt me er niet van om er weer mee te beginnen. De voor- en napret is net zo leuk als het lopen zelf. Ik hoop het nog lang te kunnen doen.
Werner van Loon
Helemaal mee eens…
Iedereen die beweegt is goed bezig.
Daarom groet ik ook altijd tijdens het hardlopen naar lo(o)p(st)ers
Jan
Tja en dan vervolgens is het resultaat; hardlopen een van de blessuregevoeligste sporten waar de meeste mensen mee stoppen. Misschien toch niet allemaal zo vanzelfsprekend?
ProRun | Mark
Mooi geschreven, Klaas!