Onlangs schreef ik nog mijn eerste artikel over de reis die ik binnenkort, samen met UNICEF en tientallen andere lopers, ga maken. Richting Kenia. Richting Rift Valley. Daar gaan we een marathon lopen onder begeleiding van Lornah Kiplagat. En geld, zoveel mogelijk geld, ophalen voor het project Football for Water. Maar die reis lijkt nu – voor mij persoonlijk in ieder geval – een beetje anders te gaan worden.
Ik zal maar met de deur in huis vallen: ik denk niet dat ik die marathon ga lopen. Ik zal er bij zijn, maar niet lopen. Niet omdat ik niet wil. Niet omdat ik niet getraind heb. Want ik wil zeker wel en tot acht weken geleden heb ik ook heel veel getraind. Maar toen kreeg ik dus, eigenlijk uit het niets, een dikke en opgezwollen enkel. Met dik bedoel ik zo dik dat er eigenlijk geen enkele vorm meer in de enkel te ontdekken viel en daarnaast was de huid rood, paars en ontzettend warm. Het zweet droop er af. Iedere aanraking was er één teveel.
Er werd een tijdje aan overbelasting gedacht, maar die diagnose werd al snel van tafel geveegd. Daarna werd een ontsteking geopperd, maar wat voor dan precies is nog onduidelijk. Wat de exacte oorzaak dan wel is, is nog koffiedik kijken en wordt onderzocht. Na anderhalve week rolstoel en drie weken krukken kan ik in ieder geval weer wandelen, maar zelfs dat is gevoelig. Ook zwemmen en fietsen gaat enigszins (ik ben van nature triatleet), maar hardlopen is dus echt niet aan de orde op dit moment. Naast de pijn in de enkel heb ik ook nog eens een cyste in mijn knieholte, een vochtophoping van zeven centimeter, en vocht in de slijmbeurs van diezelfde knie. Ja jongens, ik zit overduidelijk in de lappenmand.
En dat is afzien. Natuurlijk vanwege die toffe trip naar Kenia, maar daarnaast had ik ook de marathon van Utrecht, de marathon van Praag en een Long Distance triatlon in Roth (Duitsland) op het programma staan. Ik vrees dat er een dikke, vette en bloedrode streep door al deze wedstrijden gaat. Natuurlijk, er zijn ergere dingen in het leven en ik richt me nu vooral op mijn herstel, maar zuur is het wel. Ik had er zo’n enorme zin in!
Overigens ga ik natuurlijk nog steeds ‘gewoon’ mee naar Kenia. Deze reis belooft veel te gaaf te worden om zomaar te laten schieten. Op reis met allerlei marathonlopers die zich bezighouden met hun grootste hobby en zich ondertussen inzetten voor het goede doel. Op reis naar een land waar ik nog nooit ben geweest, maar waar de marathontoppers zich ieder jaar weer voorbereiden op de grootste wedstrijden. Lornah Kiplagat (en haar team) ontmoeten. Ik ben dan wel geblesseerd, maar nog steeds een geluksvogel!
