In mijn vorige artikel over Kenia schreef ik het al: de kans is groot dat ik niet mee zal lopen tijdens de UNICEF Rift Valley Marathon. Dat vond ik toen al een domper en na gisteren eigenlijk des te meer. Ik was toen namelijk aanwezig bij een deelnemersbijeenkomst op het hoofdkantoor van UNICEF. In Den Haag kwamen een stuk of twintig (van de circa 30) deelnemers samen voor de laatste info en een gezamenlijke training onder leiding van Marko Koers.
En jongens, wat heeft iedereen een mooie verhalen. Ieder zijn eigen motivatie om mee te doen, voor de één de eerste keer dat hij/zij überhaupt een marathon loopt, voor de ander de zoveelste. Maar ongeacht de ervaring delen al deze deelnemers dezelfde passie, dezelfde interesse en dezelfde motivatie om iets voor het goede doel te doen. Dat ze om dat te bereiken misschien wel één van de zwaarste marathons ter wereld moeten gaan afleggen, zien ze als een vanzelfsprekendheid. Hoe gaaf is dat!
Inmiddels staat de teller van het opgehaalde bedrag al op bijna 130.000 euro en natuurlijk geldt: ‘still counting’. Het uiteindelijk bedrag zal naar verwachting nog (flink) oplopen en dat is ook de hoop en bedoeling. Alle deelnemers doen daar hard hun best voor. Ze benaderen vrienden, familie, hun netwerk en zelfs de pers. Op die manier krijgt de reis, nu al, drie weken voor vertrek, meer cachet. Steeds meer vorm en steeds meer omvang. Het aftellen is nu echt begonnen.
En voor mij persoonlijk? Voor mij persoonlijk is het vooral heel erg jammer dat ik straks geen onderdeel zal uitmaken van dit geweldige spektakel. Althans, ik zal er wel onderdeel van uitmaken, maar op een andere manier dan vooraf ingecalculeerd. Die ruim 42 geweldige kilometers hoef ik helaas niet hardlopend af te leggen. Ik zal de groep met een fiets of auto volgen. Tegelijkertijd zal ik daar veelvuldig verslag over doen en uiteraard kunnen jullie alle verslagen tegen die tijd via ProRun terugvinden. Maar ook de laatste drie weken voor vertrek kun je hier alvast wat portretten verwachten van de deelnemers die aan dit avontuur zullen beginnen. Wie zijn het? Wat drijft ze? Zijn ze er klaar voor en bovenal: hebben ze er zin in?
Op die laatste vraag kan ik je alvast volmondig ‘ja’ antwoorden. Want ja, ze hebben er zin in en niet zo’n klein beetje ook. Zoveel werd gisteren wel duidelijk. ‘Laat die marathon maar komen’ was van vrijwel ieders gezicht af te lezen. Nou jongens, nog maar heel even wachten!
