Motivatie: in welke categorie val jij?

Ben jij een Upholders een Questioners of een Obliger? Rob legt het je uit.

Ik heb geen problemen met motivatie. 

Stel: het is zondagochtend, kwart over zes. Het is donker en koud. De regen slaat tegen de ramen en ik lig in mijn warme bed. 

Maar ik heb een lange duurloop gepland, dus wat doe ik? 

Nou ja: ik sta op, trek mijn hardloopkloffie aan en ren door de regen de straat uit.

Want ik beschik nu eenmaal over een ijzeren zelfdiscipline. Ik ben een dynamische goalgetter, of, zoals mijn vrouw het noemt, een hyperactieve neuroot met Asperger-trekjes – het is maar hoe je het bekijkt. Hoe dan ook: ik houd me altijd aan mijn plan.

Dat blijkt dus kenmerkend te zijn voor ‘Upholders’, zo lees ik in een goed boek van Gretchen Rubin. Volgens haar zijn er vier typen mensen, die elk hun motivatie ergens anders vandaan halen. De Upholders, zoals ik dus, doen alles omdat ze nou eenmaal doeners zijn. Je kunt Upholders met weinig dingen zo blij maken als met een to-do lijst. Lekker afvinken!

Daarnaast heb je de Questioners. Die doen alleen dingen als ze weten dat het precies de juist dingen zijn. Een Upholder gaat naar de hardloopwinkel en komt er binnen vijf minuten weer uit met een hardloophorloge. ‘Ja gaaf, doe die maar, leuk kleurtje ook!’ Een Questioner doet eerst vier maanden thuis research, en loopt daarna nog vijf winkels af om met verkopers te praten.

Upholders en Questioners leveren trouwens goede huwelijken op: Questioners behoeden Upholders voor impuls-aankopen, en Upholders zorgen er voor dat Questioner niet vastlopen in eindeloze research. Ik ben getrouwd met een Questioner, trouwens.

(En toen zij even niet oplette, kocht ik laatst een fitness-rek op Marktplaats. Ik bleek er helemaal voor naar Limburg te moeten rijden, daar had ik dus even overheen gekeken, het rek bleek zo zwaar te zijn dat onze toch bovenmodale gezinsauto bijna door z’n assen ging, en thuis bleek het te hoog voor in de schuur. Dus heb ik het rek maar op de camping gezet. Dat krijg je, als je een Upholder zijn gang laat gaan).

Naast Upholders en Questioners heb je nog de Obligers: die doen vooral iets als ze het samen met andere mensen kunnen doen. En tot slot zijn er de Rebels. Die rebellen zijn mensen die zich door niemand laten voorschrijven wat ze zouden moeten doen, zelfs niet door zichzelf. Geinig feitje: soms vinden Rebels het zo moeilijk om iets gedaan te krijgen in hun leven, dat ze het leger maar in gaan. Daar weten ze wel raad met rebellen.

Maar goed, hoe vertaal je dit naar hardlopen? Simpel: ben je een Questioner, zoek dan precies uit hoe alle trainingen in je grotere schema passen, en waarom dat zo is. Dat motiveert.

Obligers kunnen zich het beste aansluiten bij een loopgroepje. ‘Ik heb vanavond echt geen zin om te lopen, maar ja: er wachten andere mensen op me’. 

En als rebel loop je gewoon maar wat voor de vuist weg, als je toevallig zin hebt, of zoek je een strenge instructeur die hardlopen als bootcamp aanbiedt. (‘Nog tien rondjes en daarna 50 pushups, watjes!’)

En Upholders? Die hebben geen problemen met motivatie, want die doen alles al uit zichzelf. Alleen heb ik zó gemotiveerd dat ik me steeds een blessure train. Er gaan geen twee maanden voorbij of er zit weer een kuit, bil of hamstring in de knoop, en loop ik verschrikkelijk te balen dat ik toch weer te hard van stapel ben gegaan.

Dus eigenlijk heb ik, als Upholder, wel degelijk een probleem met mijn motivatie.

Ik heb er teveel van.

PS: Maar waar halen jullie eigenlijk je motivatie vandaan? En zijn er nog meer categorieën? Ik ben benieuwd…

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners