Road to Rotterdam: “you never walk alone!”

Na maandenlange training is het aanstaande zondag, 12 april 2015, om 10.00 uur dan zover: de start van de NN Marathon Rotterdam! 

Met een gevoel van euforie en opluchting heb ik mijn laatste langzame lange duurlooptraining, mijn laatste snellere 10km training, mijn laatste snelle lange intervaltraining en mijn laatste twee krachttrainingen van afgelopen week afgesloten op tweede Paasdag. Om in deze rustweek mijn lichaam ‘wakker’ te schudden voor de start zal ik vanavond nog even meetrainen met de jeugd Ambitiegroep met een intervaltraining van vijf losse kms en dan ben ik er echt klaar voor!

Ik heb me gehouden aan mijn voornemen om de halve marathon van de Ameland Adventure Run en de Egmond halve marathon te zien als de kick-off van mijn wedstrijdvoorbereiding en vanaf dat moment iedere week één lange rustige duurloop te doen overeenkomstig de afstand van de trainingen van de Road to Rotterdam (te beginnen met 20km en de afstand om de drie weken verhogen met 5 km), één snellere 10km, één snelle lange intervaltraining en twee krachttrainingen. Deze trainingen heb ik af en toe alleen gedaan, maar vaak gezellig samen met mijn vriend en met andere hardloopmaatjes. Met een goede vriend van me, die zelf ook de marathon van Rotterdam zal lopen, heb ik deelgenomen aan alle voorbereidende trainingen van de Road to Rotterdam in Vught. Samen is trainen toch veel makkelijker én leuker? En een gemeenschappelijk doel schept gewoon een band.

Mijn nieuwe fluor geel/roze ASICS Gel Nimbus zijn ingelopen, mijn wedstrijdoutfit ligt in het vizier en deze rustweek staat in het thema van veel water drinken, veel groente en fruit eten, veel slapen, een eiwitrijk dieet, koolhydraten stapelen, mentale voorbereiding en natuurlijk de wedstrijdspanning opbouwen. Verder wil ik ervoor zorgen dat ik naast mijn werk zo min mogelijk dingen aan mijn hoofd heb, die me kunnen afleiden. Mentale en fysieke rust dus tot aan de start! 

Gaat zo’n wedstrijdvoorbereiding zo gestructureerd als hierboven beschreven wordt? Hierop heb ik een kort antwoord: nee. Ik begon sterk, fit en enthousiast aan de voorbereidingen voor mijn nieuwe grote hardloopdoel. Het lopen ging lekker, ik had er zin, en mijn lichaam werkte mee. Gaandeweg kostte het door het aanhoudende koude en regenachtige weer steeds meer energie en moeite om weer naar buiten te gaan voor een lange duurlooptraining, te meer omdat ik als hardloop- en bootcamptrainster al vaak buiten ben om training te geven. Toen de kms van mijn lange duurloop zich begonnen op te bouwen, werd ik steeds meer moe, ik kon wel blijven slapen zo leek het, en kreeg ik steeds meer vage lichamelijke klachten, zoals stijve en pijnlijke heupen, een verkrampte en pijnlijke linker kuit en een onderhuidse pijnlijke plek op mijn linker bovenbeen. 

Toen ik op een zaterdagochtend, na een heuveltraining op de donderdagavond en een 5km wedstrijd op de vrijdagavond daarvoor, meedeed aan de 35km training van de Road to Rotterdam, voelde mijn lichaam zo moe, dat ik al bij de eerste kms begon met aftellen tot de volgende waterpost (die om de 5km op de route staan); geen goed teken. Toen de pacer aan het einde van de training riep dat de mensen die 33 km wilden lopen linksaf konden gaan en de mensen voor de 35km met hem rechtdoor mochten, zei ik stoer tegen mijn hardloopvriend: “Nu maken we het ook af ook.” Echter, toen de groep rechtdoor liep en ik zag hoe verleidelijk de weg naar de atletiekbaan naar links eruit zag, ben ik alleen linksaf geslagen. Balend van mezelf, met alle doemscenario’s in mijn hoofd over wat dit zou gaan betekenen tijdens de marathon zelf, heb ik er op karakter nog twee rondjes om de atletiekbaan uitgeperst, zodat ik finishte na 34km. Geen 33km, maar ook geen 35km. Toen ik na de finish naar een bankje strompelde, omdat ik bijna niet meer kon lopen, kwam één van de mensen uit mijn trainingsgroep van de Road to Rotterdam naar me toe om me te feliciteren en me succes te wensen voor de marathon met de bemoedigende woorden: “Yvonne, niet balen nu hoor, die laatste km gaat het verschil niet maken.” Die opmerking heeft gelukkig alles gerelativeerd voor me. Mensen kunnen je echt dragen op zo’n moment, mensen die begrijpen wat trainen voor een marathon inhoudt. 

Ik denk dat tijdens deze training de eiwitreserves in mijn beenspieren al zijn aangesproken, dus ik heb toen ik thuis kwam uitgebreid gedoucht en alleen nog maar op de bank gelegen. De volgende dag heb ik op karakter als trainer nog een Obstacle Race Training van 7km meegelopen en de rest van de week heb ik alleen maar krachttraining gedaan, om te voorkomen dat ik nóg verder in mijn reserves zou gaan. Je moet natuurlijk zien te voorkomen dat je uitgeput aan de start staat. De laatste week voor de marathon, vorige week dus, wilde ik nog een lange duurloop doen van 20km, maar na 10km heb ik het voor gezien gehouden, ik was moe. De volgende dag heb ik de andere 10km gelopen voorafgaand aan een bootcamptraining, om het met mezelf “goed te maken”. 

Als klap op de vuurpijl kreeg mijn vriend deze week een stevige griep, dus hopelijk gaat die aan me voorbij. En tegen mijn voornemen in om de avond voorafgaand aan de marathon thuis te zijn om uit te rusten, gezond te eten, veel te drinken en op tijd naar bed te gaan, blijkt mijn neefje van 7 uitgerekend die avond, nota bene de avond voor zijn achtste verjaardag, in Paradiso te staan voor een optreden met zijn nieuwe band The Boo Boyz. Dit is een once in a lifetime experience waar ik als tante uiteraard kost wat kost bij wil zijn! Zo ver voor de ideale wedstrijdvoorbereiding… 

Wat er allemaal door je hoofd gaat als je merkt dat je lichaam moe is, waarschijnlijk tegen overtraining aan zit, dat je last krijgt van allerlei pijnlijke kwaaltjes, die nog net geen blessures zijn, dat je snelheid afneemt en dat je er mentaal ook klaar mee bent, kan ik alleen maar beschrijven met één woord: ‘faalangst’. “Als het maar lukt zondag, als mijn lichaam maar fit genoeg is, als ik maar geen blessures krijg, als ik maar niet de handdoek in de ring gooi.” 

Al deze twijfels maken na de laatste training plaats voor euforie, trots en dankbaarheid dat de voorbereiding erop zit, zonder blessures. En als ik kijk naar mijn nieuwe race schoenen, mijn hardloopoutfit voor de wedstrijd, als ik denk aan de mensen die voor me langs de kant zullen staan, maar vooral het onovertreffelijke gevoel van trots, van voldoening en van intense blijdschap van de overwinning op mezelf na de finish, dat je boven jezelf bent uitgestegen, dan pompt de adrenaline door mijn lichaam en krijg ik er ongelooflijk veel zin in! 

Zoals de ervaren marathonlopers Hans van Dijk en Ron van Megen recentelijk schreven in hun artikel “Tips en tricks voor de marathon”: “Door de combinatie van de afstand en het tempo is de marathon zonder meer de zwaarste sportwedstrijd.” In de voorbereiding heb je al laten zien dat je het aankan, dus dat gaat zondag ook gewoon lukken! Ik ga enorm van deze mooie ervaring genieten en me laten ‘dragen’ door de mensen en de muziek, de sfeer en het weer. Ook al zou een weersverwachting van 20 graden ongunstig zijn voor je hardloopprestaties, omdat je lichaam nog niet aan deze temperatuur gewend is na veel trainen in koud en nat weer, des te gunstiger zijn deze omstandigheden voor het biertje na afloop met vrienden op het terras tijdens de ‘derde helft’; iets moois om na uit te kijken tijdens die heldhaftige 42,195 km! 

Ik wens iedereen die deelneemt aan de NN Marathon Rotterdam aanstaande zondag ongelooflijk veel succes! Denk aan het winnaarsgevoel dat je hebt na de finish, dat pakt niemand meer van je af! Ik zou zeggen: GENIET ervan!