Na deze herdenk- en feesttijd gaan we weer aan de slag. Het is er wat bij in geschoten. Nu weer een trainingsmoment voor de Damloop. Kijken of het lukt om onze conditie éxtra op te krikken met een run-bike-run! Een duathlon. Hoe klinkt dat? Een idee ontsproten uit het brein van mijn hardloopvriendin.
Het is superlekker weer. Misschien zelfs een beetje te warm. Je kunt altijd zeuren, niet?
Dit mooie weer is goed voor ons vitamine D gehalte. Pakkie aan, lippen gestift en gaan! Mijn nieuwe schoenen lopen heel lekker.
We starten meteen vanuit mijn huis aan de Amstel. Mijn fiets is nét opgeknapt en mijn vriendin fietst hier als eerste op. We hebben er echt zin in. Weer eens iets anders. Via Runkeeper hebben we een route van bijna 15 kilometer uitgestippeld. We hebben geen trappen in ons parcours.
Even wennen om samen het juiste tempo te vinden. We kunnen nog relaxed praten. Vorige week had ik wat last van mijn hamstrings maar nu gelukkig niet. We zijn onder het tunneltje door bij het Amstel hotel en ik hoor iets bij mijn fiets. Mijn vriendin vloekt.
Néé, dat meen je niet! Een lekke band! Een groot lek en pfff, meteen leeg. Hoe lossen we dit op?
Rennen met de fiets aan de hand is wel een heel aparte run-bike-run-toestand. Ik neem mijn fiets over en Ik zet hem vast. We rennen samen een stukje maar het is opeens heel raar en minder leuk. Ons hele idee en parcours in de war. Twijfel slaat toe.
Ik hak de knoop door en we lopen naar het terras bij Café Hesp. We kijken naar de zwoegende roeiers.
We bestellen een Latte en wat smaakt die toch goed. Lekker zitten achter het glas, warm en uit de wind. We hebben in iedergeval vanaf huis 2,5 kilometer gelopen en nog terug met de fiets aan de hand. Die IJ-tunnel loopt niet weg. Vanmiddag eerst een band plakken.
