Waar denk je aan?

Foto: Janneke Poort

Waar denk je aan?

Alle gedachten die opkomen tijdens het hardlopen zijn ondergeschikt aan het proces van het lopen. Die gedachten zijn als windvlagen. Ze zijn er ineens, dan zijn ze weer weg. Over gedachten tijdens het lopen.

Alle gedachten die opkomen tijdens het hardlopen zijn ondergeschikt aan het proces van het lopen. Die gedachten zijn als windvlagen. Ze zijn er ineens, dan zijn ze weer weg. Ze veranderen niets. Aldus schrijver Haruki Murakami. Hij heeft groot gelijk. Filosoof Mark Rowlands voegt er nog de volgende observatie over gedachten tijdens het rennen aan toe: “They come in their time, not ours.”

Af en toe probeer ik het bovenstaande te ontkrachten en hoop ik tijdens een loopje een gedachte toch af te dwingen. “Als ik terugkom, heb ik vast een idee voor mijn column.” Dat is me nog nooit gelukt. Wat wel gebeurt, is dat ik thuis kom en dat tijdens het lopen een idee blijkt te zijn ontstaan. Alsof door het ritme van de passen gedachten en ideeën op hun plaats zijn geklopt.

“Hé, een buizerd”

Ik heb mensen wel horen vertellen dat ze tijdens het hardlopen hun gedachten ordenen of lopen om hun hoofd leeg te maken. Tja. Het enige waarover ik controle heb tijdens het rennen is het ritme van mijn voeten. Al het andere gebeurt. “Hé, een buizerd” of “het ruikt al naar zomer”.

En gelukkig maar. Dat maakt hardlopen tot zo’n prettige beleving. Je hoeft niets anders te doen dan de ene voor de andere voet te zetten. Morgen en gisteren doen er niet toe. Alles is nu. Helemaal mooi als je deze staat van zijn kunt meenemen in de rest van je dag. Enkel bezig zijn met wat er voor je ligt en je niet laten afleiden door mails, appjes of meldingen van social media-apps.

In de voorbereiding op een marathon of meer loop je soms drie uur hard. “Waar denk je dan aan?” Sommigen vragen het zich geschrokken af. Hoe je in hemelsnaam die tijd doorkomt. Probeer het eens met stilte, in plaats van die op te vullen met muziek of gepraat met een loopmaatje. Geef leegte de ruimte, jij hoeft niks.

Beangstigend

Zomaar je brein openzetten voor wat er maar binnen wil komen, kan best beangstigend zijn. Zo heb ik zelf jarenlang geprobeerd om gepieker of negatieve gedachten ‘buiten de deur’ te houden. Ik kon niet alleen in een ruimte zijn zonder dat er een tv aan stond of zonder dat er muziek was. Toen ik net begon met hardlopen had ik dan ook het liefst muziek op mijn oren, een beetje bang voor de stilte was ik. Ik moest mezelf echt aanleren om zonder die afleiding te lopen. Nu geniet ik van muziek- of podcastloos lopen. Al is het soms ook lekker om wel naar iets te luisteren.

Probeer het eens! Ga desnoods met muziek op je oren de deur uit en zet na een kwartier het geluid uit. Je zult ontdekken dat er muziek in de stilte zit.

Reageer op dit artikel

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

5 reacties

  • Kaat Knook

    Dit zijn positieve gedachten, maar ik heb last van negatieve. Ik kan dit tempo niet volhouden, ik loop te hard, ik loop te langzaam en wat zullen de volgers op Strava wel niet denken… Ik concentreer me daarom op m’n lichaam, voornamelijk ademhaling, mijn geest mag genieten van de mooie natuur om me heen. En nooit op m’n sporthorloge kijken, daarvan krijg je allerlei slechte gedachten.

  • Wouter

    Zo komt het regelmatig voor dat ik niet eens meer weet waar ik nou zojuist aan dacht tijdens het hardlopen. Of dat ik zo in gedachten ben dat ik niet eens door heb waar ik gelopen heb.

    • Marga Mennen

      Heel herkenbaar, je bent op een punt en je hebt zoiets van , ben ik al hier.

  • Jur

    “Het enige waarover ik controle heb tijdens het rennen is het ritme van mijn voeten. Al het andere gebeurt.” Dit is precies wat ervoor zorgt dat het lopen mijn hoofd zo lekker leeg maakt. Heerlijk!

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer