Het einde van het jaar nadert. Nu al nemen achter de gordijnen honderden – misschien wel duizenden – mensen zich voor vanaf 1 januari te beginnen met hardlopen of misschien opnieuw te beginnen. En dat is een prachtig streven. Sommigen zullen het ook echt doen, de meesten niet. Wel goed om er af en toe eens bij stil te staan dat je je als loper gelukkig mag prijzen dat je loopt en dat je dit regelmatig doet. Waarschijnlijk beleef je er plezier aan en blijf je het daarom doen. Hoe mooi is het om te lopen en je eigenlijk nooit af te vragen waarom je dat doet? Je loopt en dat is het.
‘Waarom?’, roept iemand me na. De roeper en de vrouw die naast hem loopt zijn op weg naar huis,
ik juist op weg van huis. Het is zondag even na 5.30 uur en ik ben net aan mijn lange duurloop begonnen. Eerst de wijk uit, dan onder het station door, langs het vertrekpunt van de FlixBussen. Hier roken budgettoeristen nog snel hun laatste wiet, voordat ze worden teruggereden naar Lille of Parijs.
Waarom zo vroeg?
Ik zou ook ’s middags kunnen lopen. Het is praktisch om ’s ochtends te gaan, dan heb je dat loopje maar in de tas, kan er niets meer tussenkomen en ben je de rest van de dag beschikbaar voor je vrouw en dochter. Gezellig is het ook wel. Als je na een uur of drie weer thuis bent, is het voor normale mensen tijd om te ontbijten.
En toch is er een veel belangrijker reden dat het vroeg moet gebeuren; de ochtend is magisch.
Het is pikkedonker in de groene strook die het havengebied scheidt van de stad. ‘Goedemorgen,’ hoor ik ineens naast me. Op een volgepakte fiets – overal tassen: aan het stuur, aan de bagagedrager – rijdt een man met een cowboyhoed op. Zijn silhouet wordt afgemaakt door een forse baard boven een gedrongen postuur. ‘Jij bent er vroeg bij,’ stelt hij vast. ‘Gelijk heb je, de wereld is op z’n best als het nog stil is.’
Waarom loop ik? Was ik er nooit naar gevraagd, dan had ik nooit naar een antwoord gezocht. Ik loop omdat ik loop, omdat ik er achter kwam dat ik het fijn vind en daarna ben ik er nooit meer mee opgehouden.
Lopers vragen zich niet af waarom ze lopen
Misschien een keer tijdens een training, in de laatste meters van een interval. En zodra ze weer op adem zijn, beginnen ze aan de volgende. Zolang je kunt lopen, loop je. Zo is het gewoon.
‘Ja, lekker rustig zo. En jij, wat doe jij hier zo vroeg?’ De fietsende cowboy lacht. ‘Voor mij is dit niet vroeg. Of laat. Ik leef niet met de klok. Als ik zin heb om een stuk te gaan fietsen, ga ik een stuk fietsen. Als ik wil slapen, slaap ik.’ We gaan onder een viaduct door en zetten allebei even aan om een heuveltje op te komen. ‘Heb je altijd zo geleefd?’ vraag ik als we weer in ons ritme zitten. ‘Was dat maar zo,’ verzucht de cowboy. ‘Ik heb het grootste deel van mijn leven verspild aan de jacht.’
Waarom urenlang? Ik kijk de avond voor de duurloop al uit naar deze micro-reis. Een uur of drie alleen zijn in mijn parallelle universum. Waar ik het leven en de wereld waarin ik dat doe nogal eens complex en vermoeiend vind, weet ik in de long run precies wat me te doen staat. De ene voet voor de andere zetten.
‘Waar joeg je op?’ vraag ik hem.
‘Op waarde.’
‘Je bedoelt geld en status?’
De fietser blijft stil. De vogels beginnen aan hun vrolijke ochtendritueel. ‘Ook. Maar zelfs als ik iets deed waar ik niks mee verdiende, moest dat waarde hebben. Ik keek naar kunst om mezelf te verheffen. Las boeken om wijzer te worden. Sportte om gezond te zijn. Ik liep hard, net als jij. Heerlijk vond ik het. Maar ik had niet door waar het om ging. Maar goed, ik sla hier af, fijne dag!’
Ik roep hem na: ‘Waar gaat het dan om?’
De cowboy stopt en draait zich naar me toe. ‘Om voor heel even niet achter waarde aan te jagen, maar erin ondergedompeld te zijn.’
Wil je een abonnement op Mystical Miles? Dat kan hier. Een magazine voor lopers die liever naar vogels luisteren dan naar hun trainer 😉
Cora
Prachtig. Ik houd ook van de magie van de vroege ochtend.
Bertus van Elburg
Mooi Klaas. (-;
Mieke
Mooi…
marlies wolter
heel mooi,en herkenbaar.
Esther
Mooi geschreven! Herkenbaar. Ik hou ook van lopen. Ook graag smorgens in alle stilte…
Ben benieuwd naar het blad.
Sylvia
Schrijftalent!
Peter Strijbosch
Prachtig! Met veel herkenning en sympathie voor de Cowboy. Altijd maar streven en veel te weinig genieten. Dank je Klaas!
Mark Zuurhout
Schitterend Klaas!
Koen de Jong
Wauw Klaas, wat een geweldig blog. Jij maakt hardlopen nóg mooier met je observaties. Dank voor het delen.
Loïs
Gaaf! Dit lijkt mij echt een mooi magazine!
Zelf ben ik niet een snelle loper en soms maakt mij dit onzeker. Toch vind ik lopen heerlijk en zoals een trainer van mij zegt: Het is een reis, elke loop is een reis. Dit maakt hardlopen bijna magisch en ik kan echt genieten van de verhalen van anderen.
Ik zie echt uit naar het eerste magazine nummer.