Ingezonden door Heleen Ligtelijn.
De eerste keer dat ik de oproep op Facebook langs zie komen, scroll ik door. “Weer zo’n stomme challenge” denk ik nog. Al die virtuele hardloopuitdagingen in Corona-tijd; ik word er een beetje moe van. Ik leg m’n iPhone weg. Als ik luttele seconden later verveeld opnieuw m’n Facebook open (wat een vreselijke gewoonte is dat toch), klik ik bij gebrek aan andere interessante updates toch op het artikel en lees ik wat uitgebreider over de ultra interval challenge. Dat had ik misschien beter niet kunnen doen…
De uitdaging houdt in dat je in de nacht van vrijdag 19 op zondag 20 maart precies om 0.00 uur 10 km loopt. 3 uur later doe je dat nog eens, en weer 3 uur later nog eens. Tot je om 21.00 uur op zaterdag je laatste rondje loopt. Bij elkaar heb je dan 80 km hardgelopen. 80 kilometer… dat is verder dan ik ooit hardgelopen heb. Ik heb wel één keer 66km gerend en eens 110km gewandeld, maar dat waren -op korte eet- en drinkpauzes na- ononderbroken tochten. Zou het makkelijker zijn als je steeds kunt uitrusten tussendoor? Of is het steeds opnieuw beginnen juist extra zwaar? Ik word nieuwsgierig, maar besluit het idee voorlopig te parkeren. Voor ik het artikel sluit, klik ik de button “geïnteresseerd” aan. Wat ik niet weet, is dat mijn Facebookvrienden deze actie kunnen zien in hun timeline, want al vrij snel ontvang ik likes. “Ik loop wel een etappe met je mee!” klinkt het ook al via WhatsApp. “Shit, nu ga ik dit dus doen!” denk ik. Vrij snel daarna verander ik mijn reactie van “geïnteresseerd” naar “gaat”.
Als ik mijn man Kees een paar dagen later vertel wat ik van plan ben, reageert hij zoals ik verwacht: gelaten. Hij begrijpt niet wat me bezielt, maar laat me mijn gang gaan. Zolang hij maar niet 3 keer per nacht wakker hoeft te worden vindt hij het best. “Heb je wel aan de avondklok gedacht?” vraagt hij terloops. En: “Zorg je er wel voor dat je de meisjes niet wakker maakt ‘s nachts?”. Kees is de realist van ons 2, maar ook degene die alle beren op de weg ziet. Uitvergroot. Met scherpe klauwen. Ik zie hooguit een paar knuffelberen en heb deze (denk ik) al getackeld.
Ik moet bekennen, de avondklok was ik wel even vergeten toen ik me aanmeldde. Mijn oplossing voor dit probleem is Pacer. Niet een pacer, maar mijn hond genaamd Pacer. Ze heet niet voor niets zo, ik heb mijn border collie uitgezocht op haar duurloopkwaliteiten. Een paar keer 10km lopen is voor haar een peulenschil. Hoewel het natuurlijk de grenzen van het toelaatbare opzoeken is, mág je je hond uitlaten na de avondklok. Ik veroorzaak geen extra besmettingsgevaar en mijn persoonlijke morele kompas wijst uit dat dit acceptabel is. En wat betreft de nachtrust van onze dochters? Ach, het is weekend. Bovendien hoop ik ze op hun jonge leeftijd te inspireren later zelf ook hun grenzen te verleggen! Goed voorbeeld doet goed volgen, toch?
Dat is tenminste wel mijn antwoord als mensen vragen waarom ik dit soort dingen in godsnaam doe: ik wil laten zien dat het voor minstens de helft een mentale kwestie is: “Als je gelooft dat je het kunt, moet het lukken!” hoor ik mezelf als een soort amateur Emile Ratelband zeggen. “Oké, een redelijke conditie is ook onmisbaar, maar je hoeft hiervoor heus geen supermens te zijn” voeg ik eraan toe. Voor mij als psychologe een theorie waar ik 100% in geloof. In mijn werk zie ik aan de lopende band mensen die mede door gebrek aan zelfvertrouwen niet bereiken waar ze van dromen. Als na een paar kleine aanpassingen het zelfvertrouwen weer groeit, blijkt er zo veel meer haalbaar dan gedacht!
Tegelijkertijd word ik in de praktijk, een paar dagen voor de start, wel flink zenuwachtig! Als ik de zondag voorafgaand aan D-day een rustige duurloop doe, valt het me weer op dat ik eigenlijk pas na een kilometer of 8 lekker begin te lopen. Ik ben een rasechte diesel die laat op gang komt. Dat wordt dus 8 keer opnieuw opstarten: “Joepie”…
Ik probeer vertrouwen te putten uit de herinnering aan mijn deelname aan de Omloop van Goeree Overflakkee. Zonder noemenswaardige training liep ik deze wandeltocht van 110 km uit, ondanks heftig noodweer. Bijna 24 uur lang liep ik toen doorweekt, onderkoeld en voornamelijk alleen. Toch is opgeven nooit bij me opgekomen. Ik had veel steun aan fantaseren over mijn finish en de gedachte dat alles altijd vanzelf voorbijgaat. Over een paar dagen is dit ook weer geweest. Ik hoop dat ik jullie dan kan vertellen dat ik – gesteund door mijn hardloopvrienden en mijn trouwe Pacer- bewezen heb dat je echt meer kunt dan je vooraf denkt!
Ineke
Oh wat een superleuke uitdaging! Heel veel plezier en succes!
Cora
Wat een uitdaging. Succes!
P.S. hoe doe je dat met de avondklok?
Maryse
Wat een topper ben je, dat gaat jou zeker lukken!
Zet hem op!!
Ab
Plezier en succes vanaf Goeree-Overflakkee ;-))
Mathilde
Je bent een topper!
En ik moet je zeggen, het inspireert me ook 😉
Succes!!
Alle gaatjes al gevuld met lopers?
💪🏼👊🏼
Gerda
Zet hem op Heleen!
Guus
Toi toi toi Heleen. Je bent nu al een topper
Richard
De twee nacht etappes zijn wij je mentale steun en lopen we mee🏃♀️🏃🏻♂️
Joke Hol
Dat gaat jou lukken Heleen. Succes!
RunHanRun.nl
Heel veel succes! Geniet er van.
…ook al zal het een beetje afzien zijn. 🙂
Anoniem
Dankjewel 😅