Met een peesblessure de Ardennen in

Moet je met een peesblessure nu rusten of juist doortrainen? Op 24 september wil ik graag aan de start staan van de Marathon van Berlijn. Koen de Jong stuurt me een linkje om een weekendje te gaan trailen in de Ardennen. Ik twijfel, maar verrassend genoeg, geeft Maarten, de fysio, groen licht… Leuk om mijn gadgets ook eens onder heel andere omstandigheden te testen. Mijn uitrusting bestaat uit: De COROS APEX 2 PRO Kilian Jornet Edition, Stryd Next Gen, en de Hoka Speedgoat 5.

Maboge op 299 watt

Na uren in de file te hebben gestaan, komen we dan eindelijk, rond een uur of zeven in de avond, aan in Maboge. Een gehucht in La-Roche-en-Ardenne. Het is nog licht. Het is nog warm. Onderweg gaf de temperatuurmeter maar liefst 34 graden aan.

We zijn hier voor een weekendje trailen in De Ardennen met Loopwijzer. Er staat een leuk programma op ons te wachten met fraaie routes, loopscholing, een workshop over blessurepreventie en een lezing van Koen de Jong over ademhaling. Dat alles in deze prachtige omgeving, met het mooiste weer dat je maar kunt hebben.

8:23 per kilometer

Onze groep is inmiddels vertrokken voor een heel ander warmmakertje: een minitrail om de omgeving alvast wat te verkennen. We besluiten de route in tegengestelde richting te lopen, en hopen zo de groep tegen te komen. We zijn met z’n drietjes. Marjan en Gelieke lopen voorop en hebben er direct stevig de pas in. Na zo’n lange autorit van bijna 7 uur, vindt mijn achillespees het niet zo prima om direct van sokken te gaan. Natuurlijk heb ik mijn Next Gen Stryd meegenomen. Deze zit stevig vast aan mijn linker Hoka Speedgoat. Mijn tempo bij een vermogen van 299 watt? 8:23 per kilometer! Dat geeft wel aan hoeveel het hier oploopt qua hoogtemeters.

Hoe zit dat met die pees?

Sinds de eerste intensieve training na de marathon van Rotterdam heb ik last van een geïrriteerde pees. Het advies is om gedoseerd te blijven bewegen. Niet gaan stilstaan. Zorgen dat je sterker wordt in de kuiten. Dat betekent veel oefeningen consistent uitvoeren, om juist dat deel te trainen. Fysio Maarten vond het dan ook een prima idee om de Ardenner heuvels te beklimmen. Goed voor het herstel. Goed voor de kuiten. Dus goed voor de pees. Dus goed voor Berlijn. Al lijkt het nu, aan het begin van dit eerste loopje, een slecht idee. Na een kilometertje en de eerste klimmetjes, voel ik de pees namelijk al, maar niet noemenswaardig. Hey… dat is bijzonder! Minder pijn dan ik van tevoren had verwacht. Een paar weken geleden had ik niet durven dromen dat deze blessure überhaupt zou kunnen overgaan. Toch merk ik heel langzaam, hele kleine verbeteringen. Dat zit ‘m vooral in de het moment dat de pijn zich tijdens het lopen meldt. Daardoor kan ik steeds langer pijnvrij lopen, wat momenteel zo’n 8 kilometer op de weg is.

27 graden en klimmen maar

Het is flink warm. De thermometer geeft nog altijd 27 graden aan. Het zweet gutst dan ook alle kanten mijn lijf uit. Een enorm steile klim brengt ons naar een prachtig uitzicht. Even staan we stil omdat er een nestvallertje op het pad loopt. Het vogeltje springt op mijn uitgestoken vinger en kijkt nieuwsgierig naar die vreemde wezens in kleurige sportkledij. Geen spoortje angst. Ik zet het vogeltje op een takje en we hopen dat het goed komt met het beestje. Een paar honderd meter verderop komen we de eerste deelnemers van het Ardennenweekeinde tegen. We besluiten nog even door te lopen, zodat we toch nog wát kilometers hebben kunnen afleggen.

Weer een stuk verderop komen we de snelle groep tegen. Zij hebben een extra lus gelopen. Ik herken direct Eline, van Team KBoom. Ze komt met een flinke vaart aangelopen. “Dan moet Koen ook in de buurt zijn”, denk ik. En inderdaad, even later komt de rest van de snelle groep aangelopen. Naast Koen, is ook Nils, de eigenaar van Loopwijzer, in deze groep aanwezig. Het is direct een leuke kennismaking. Wat een energie en enthousiasme!

We dalen met z’n allen weer af. Als we dan allemaal beneden zijn, stelt Nils voor om er nog een klein, maar erg leuk lusje aan vast te plakken. Het blijkt een erg technische singletrack te zijn, een mooie afsluiter van het allereerste loopje van dit weekeinde. Terug aangekomen bij het hotel, heeft de meegereisde kok een aantal heerlijke verschillende pasta’s gemaakt. Het is tevens de gelegenheid om met iedereen nader kennis te maken. Rond een uur of halftien duik ik mijn nest in. Morgen mogen we namelijk weer vroeg verzamelen voor de zaterdagroute!

12 kilometer en een beetje

Om 5.30 uur word ik wakker. Nu niet eens van de wekker, maar vanwege de gezonde spanning die ik heb rond de eerste route. Geen idee wat ons te wachten staat, maar ik heb er zin in. Al voelt mijn pees wel wat stram. De oefeningen doen wonderen. Ik voel me direct een stuk soepeler. Het is al prachtig weer buiten. Nog wel wat fris, maar de lucht is strakblauw en de zon schijnt al flink.

Vanaf de B&B, waar ik overnacht, is het een minuutje lopen naar het hotel. Er staat een uitgebreid ontbijt voor ons klaar. Typische hardlopersvoeding. Witbrood, dadels, jam, stroop, fruit. Calorieën genoeg. Het advies is om vooral voldoende water mee te nemen. Inclusief mijn camelbak en twee flacks, heb ik maar liefst de beschikking over 3 liter water. Dat moet toch voldoende zijn. Ik stop twee gelletjes in mijn voorvakje en eet twee boterhammetjes. Normaal gezien loop ik voor het ontbijt aan. Die twaalf kilometertjes red ik hier wel prima op. Denk ik…

Na een uitgebreide sessie van trailtechnieken, waarbij dalen, stijgen en loophouding wordt behandeld, schiet ik ondertussen flink wat plaatjes van de lopers. Na deze sessie is het tijd om te gaan. De groep wordt in drieën gesplitst. De indeling gaat op snelheid. De snelste groep vertrekt als eerste. Omdat ik wat sta te dromen, vergeet ik in de juiste groep te starten. Daardoor loop ik direct in de laatste groep. Het is best lastig om in te halen op die smalle paadjes, zodat ik al snel het zicht op de tweede groep verlies. Gelukkig wacht Nils na de eerste afdaling, zodat ik toch nog kan aansluiten.

Navigeren met de COROS APEX 2 PRO

Van tevoren zijn alle routes gedeeld via GPX files. Deze inladen in mijn horloge: de Coros Apex 2 PRO, blijkt kinderspel. En nu komt het. Je start eenvoudig een nieuwe run, geeft daarbij aan dat je wilt navigeren, kiest de juiste route en gaan! Oh wacht! Ik vergeet nog één dingetje. De Stryd. Deze wordt automatisch gestart, zodat je vermogen ook zichtbaar is tijdens je run. Ik had nog niet eerder deze functies tegelijk kunnen uitproberen, maar ik ben direct erg onder de indruk. De informatie op het scherm is erg goed afleesbaar, de kaartweergave oogt ook erg fraai.

Rock & Scroll

Door te scrollen kan je in- en uitzoomen in de kaartweergave. Zo kun je exact zien welk paadje je moet nemen om je route te vervolgen. De richting wordt daarbij aangegeven door pijltjes. Overigens is het zo dat als je per ongeluk de verkeerde kant op loopt, het scherm draait, als je deze op ‘facing’ hebt staan. Hierdoor is het meer dan duidelijk dat je iets niet goed doet. Keer je om, dan staat het scherm direct goed. Handig, maar ook weer onhandig. Soms wil je, om wat voor reden dan ook, de route precies andersom lopen. Het zou in zo’n geval dan juist handig zijn om te kunnen aangeven dat de navigatie dit ook overneemt. Overigens laat de watch via een trilsignaal weten als je van de route afdwaalt. Als klein minpuntje vind ik het jammer dat er bij knooppunten geen pijlnavigatie is die aangeeft welke kant je op moet. Meer een nice to have, maar wel een ‘erg nice eentje’ wat mij betreft.

Kilometer 5 punt 5 en Stryd

Terug naar de route… We zijn nu al ruim een uur (!) onderweg en hebben nog maar vijf-en-halve kilometer gelopen. In een vorig leven, lijkt het, liep ik onder de twintig minuten over die 5 kilometers. Trailrunning blijkt totaal niets, maar dan ook niets met die tijden te maken te hebben. Natuurlijk snapte ik dat van tevoren wel, maar zo een andere beleving van tijd én afstand, had ik me niet voorgesteld.

Mooi, mooi, mooi man!

Wat het hier mooi zeg! Het leven, dat is één groot feest. Voor je het weet, hoor je niets meer van geluiden die maar iets te maken hebben met de bewoonde wereld. Dat geldt trouwens ook voor het uitzicht. Geen huis, auto of weg te zien. We zitten midden in de natuur. Nu begint ook de eerste serieuze klim. Stryd is mijn betrouwbare metgezel. Met zo’n 255 watt loop ik omhoog, “iets laten zakken nu”, denk ik. Lekker rond de 240 watt, ofwel zone 1. Een rustig duurloopje. Zo hou je het klimmen prima vol. De beloning boven is werkelijk fenomenaal. We kijken uit over de prachtige omgeving. Het is een prachtig glooiend landschap. Met die strakblauwe lucht en zon geeft dit een extreem vakantiegevoel. Beneden ons stroomt rivier de Ourthe. Nils belooft ons alvast dat we natte voeten gaan krijgen. Die rivier gaan we namelijk oversteken.

Na een korte pauze vervolgen we onze weg. Een spectaculaire afdaling volgt. Nils waarschuwt ons om goed te letten op onze snelheid, omdat je anders de bocht uitvliegt. Als mijn voorganger net iets te hard gaat, glijdt hij inderdaad de bocht uit. Direct daarna ben ik zelf aan de beurt. Gelukkig is er voldoende uitloop, maar we staan direct weer op scherp. Het pad loopt verder langs de rivier. Rustig kabbelt het water voorbij, de zonnestralen strijken flauwtjes over het water heen. Een oase van rust. Het lijkt wel een foto waar we in lopen. Prachtig!

De klimmetjes worden er niet bepaald lichter op. Hardlopen is even geen optie. Mijn bovenbenen en kuiten staan af en toe flink in brand. Steeds meer zuurstof heb ik nodig om mijn spieren tevreden te houden. Er verschijnen beelden in mijn hoofd van de Barkely. Hoe dan? Hoe hou je in vredesnaam dat soort afstanden vol. Ik vind dit al enorm zwaar. Maar dacht ik dat ook niet over de marathon? Kwestie van trainen. Al vind ik dit werk echt van een andere orde. Ik kan me niet voorstellen dat je hier in deze omgeving anders kan dan grotendeels de routes in wandeltempo af te leggen.

Natte voeten en natte Speelgoats

Die Ourthe oversteken is bijzonder. Ik kan merken dat de Speedgoats gemaakt zijn voor dit soort werk. Natuurlijk worden je voeten nat. Maar niet dat je daarna in een soort soppende schoenendoos staat te stampen. Verre van dat. Verrassend comfortabel kan ik de route vervolgen. Het is nog maar een kilometertje of vier. Dat klinkt als weinig. Moet ik dat ‘maar’ nu toch maar eens achterwege gaan laten? Het blijkt inderdaad nog een flinke toer. Er staan me nog een paar flinke klimmetjes te wachten. Als ik even flink sta uit te puffen na 12 kilometer, is de route nog niet op. “Het einde moet toch in zicht zijn”, denk ik. Inmiddels zijn mijn twee gelletjes op en heb ik spijt als haren op mijn hoofd dat ik maar twee broodjes gegeten heb. Tweeënhalve uur ben ik al onderweg, waarvan de laatste twee kilometer alleen. Vanwege mijn pees, besloot ik om een kortere route te nemen. De rest van de groep deed er nog een lusje bij. De snelle groep, die de lange route heeft genomen, komt me voorbij. Ze vragen of het gaat, wat ik met een duim omhoog bevestig. Toch gaat het klauterwerk dat nu volgt me niet zo soepeltjes meer af. Het einde is nu al wel weer in zicht. Het is nog een klein stukje langs ‘de plage’, langs de rivier en daar zie ik het hotel alweer.

Na twee uur en drieënveertig minuten heb ik 13,35 kilometer gelopen. Moet je nagaan. Ter vergelijk: Koen de Jong rende de Marathon van Rotterdam afgelopen april sneller dan ik deze dertienkommadrievijfkilometer… Overigens is Koen al even binnen. Die zit al lekker aan de lunch.

Vanmiddag staat er voor de liefhebbers nog een relatief kort rondje op het programma. Ik besluit te bedanken, morgen is er weer een dag. Laat ik mijn pees sparen. Die voelt trouwens na een dip in de ijskoude Ourthe prima. Dat geeft de burger moed. Morgen staan er wederom twee lusjes op het programma. Na een gezellige avond met een zeer gevarieerde BBQ duik ik weer vroeg mijn nest in. De volgende dag is het weer iets minder, maar de routes zijn zeker net zo fraai.

Zondagmiddag om een uur of drie stappen we weer in de auto, onderweg naar Nederland. Mijn pees voelt goed. Ik heb nauwelijks last gehad tijdens het lopen en bleek het herstel tussen de verschillende loopjes prima te zijn. Het lijkt dus de goede kant op te gaan. Dat geeft een goed gevoel.

Na zo’n weekeinde trails, ben ik erg enthousiast geworden. Ik heb genoten van fraaie routes, adembenemende uitzichten, gezond en heerlijk eten en zit vol energie. Dat komt mede door het enthousiasme van de organisatie, wat z’n weerslag heeft op de groep. Naast het hardlopen beslaat het programma een workshop van Koen de Jong over ademhaling en een workshop van fysio Frans Brouwer over het voorkomen van blessures. Afwisselend, interessant en vooral leuk. Wat bijzonder om zoveel verschillende en leuke mensen te ontmoeten met één gezamenlijke passie: hardlopen.

Nog twee weken dan mag ik starten met het marathonschema voor Berlijn. Maar eerst mag ik thuis direct mijn koffer weer inpakken. Ik kan zo’n beetje in één ruk door naar Zuid-Frankrijk. Mijn bagage bestaat onder andere weer uit die Coros, De Hoka’s en een Camelbak. Maar ook neem ik een paar mooie lessen mee over techniek, ademhaling en een interessante oefening voor mijn peesherstel. En inderdaad: ook daar staan een paar leuke trails te wachten! Jaja, Je moet wat over hebben voor je herstel!