Om meerdere redenen haal ik doorgaans opgelucht adem wanneer de temperatuur na een periode van enkele aaneengesloten hete dagen weer daalt. Zo kan ik eindelijk weer eens fatsoenlijk slapen zonder daarbij iedere poging tot fysiek contact van mijn bedpartner nijdig af te weren uit vrees voor verdere temperatuurstijgingen. Ook kan ik weer schoenen dragen waarin mijn podologische inlegzolen niet aan drie kanten uitsteken en daarmee mijn elegant bedoelde look ontsieren als waren ze de dikke elastieke banden van een huidkleurige senioren-bh. Ook hoef ik niet langer koste wat kost iedere vrije minuut in de buitenlucht door te brengen (‘want voor je het weet is het gedaan met het mooie weer’), maar kan ik weer gewoon als een kluizenaar op mijn schimmelige zolderkamer gaan zitten typen met een poes op schoot.
De grootste bevrijding bij het dalen van het kwik is nochtans de exponentiële verbetering van het straatbeeld. Er zijn namelijk nogal wat mannelijke hardlopers die bij hogere temperaturen weigeren om een t-shirt aan te trekken. Met een rode bakkes en druipend peentjeshaar draaien ze hun rondjes door de afgeladen stadsparken, gehuld in niets meer dan hardloopschoenen en een korte broek. Voor liefhebbers van blote kerels (waar ik mijzelf toe reken) is dit in potentie een genotvolle aanblik, temeer omdat het doorgaans mannen van het afgetrainde type betreft. Kerels die lopen om de door hen verguisde extra kilo’s kwijt te raken, houden hun shirt namelijk meestal gewoon aan. Maar nee, genot is niet het woord om de sensatie te omschrijven bij de aanblik van blote, joggende mannen. Een lichte schok gevolgd door aanhoudende teleurstelling dekt de lading beter. Dat heeft twee oorzaken.
Ten eerste: het is helemaal niet koeler in je blote bast. Je moet uiteraard niet in een zakkig katoenen t-shirt gaan lopen want dat houdt vocht vast als een spons, maar een fatsoenlijk vochtregulerend hardloophemd voert je zweet sneller af waardoor je beter op temperatuur blijft. Dat weten die bloteriken natuurlijk ook wel. Maar ja, met een hemd aan word je niet egaal bruin. En je kunt je afgetrainde bast niet laten zien, op die tien warme dagen die ons in dit land gegund worden. Kortom, het lijkt een terechte aanname dat het halfnaakte hardlopen door de volle zomerstad ontspruit uit ijdeltuiterij. En ijdeltuiterij is de inverse van sexy.
Ten tweede: het ziet er stom uit. Hoge temperaturen gaan doorgaans (terecht) gepaard met lage hardloopsnelheden, waardoor bloot hardlopen feitelijk neerkomt op bloot joggen: vertraagd schuddende, stoempende lijven van zwoegende, plakkerige kerels. Het ziet er sportief noch hygiënisch uit. Dat beeld wordt overigens fijntjes afgemaakt als de jogger in kwestie ook nog een riem met waterflesjes om zijn taille heeft. Niet wat meisjes willen zien.
Er is echter een situatie waarin de shirtjes wat mij betreft thuis mogen blijven: ik heb geen bezwaar tegen blote basten tijdens baantrainingen. Zowel sprinters als midden- en lange-afstandslopers mogen van mij rondstuiven in alleen een wapperbroekje en op snelle schoentjes. Zo’n groepje energieke kerels dat in het avondlicht gefocussed z’n programma aan het lopen is. Sterke buiken, hoge knieën, scherpe techniek. Ze letten op elkaar, ze letten op hun tijden, ze letten op het lopen. Ze hebben geen (zichtbare) aandacht voor of de meisjes wel naar ze kijken. En voor schuddende lichaamsdelen gaan ze te hard. Het enige dat zwaait zijn kwiek opverende ellebogen en snel scharende benen.
Bloot joggen is lullig. Bloot hardlopen is mooi.
Deze column van Aafje Brandt is eerder in 2015 gepubliceerd
