De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt – als fysiotherapeut – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen.
Lees ook Deel 1
Vanuit Nederland een hele comfortabele vlucht, ik kon nergens over klagen. Heb goed geslapen en goed gegeten. In Santiago moest ik even wachten op mijn volgende vlucht, dus ben ik wat gaan lunchen in een restaurant. Heb me naast een heel vriendelijke Chileense vrouw gezet die me van alles heeft verteld over het land, de mensen, het eten. Nadien bij de gate sprak een andere oudere Spaanse dame me aan die me vroeg waar ik vandaan kom en heen ging. Merk al meteen dat de mensen hier veel vriendelijker en nieuwsgierig zijn.
Ik word enorm enthousiast terwijl ik over Chili vlieg en die enorme bergen en prachtige natuur zie. Het leven kan mooi zijn. Kan niet wachten om er aan te beginnen en dit alles van dichtbij te zien.
Eenmaal aangekomen, taxi geregeld en naar Punta Arenas. Merk meteen dat de taal hier heel anders is dan gewoon Spaans. Chilenen hebben hun eigen draai gegeven aan de taal en allerlei vreemde verzonnen woorden erin gegooid.
Punta Arenas is heel apart. Je vliegt letterlijk uren over niks anders dan natuur zonder beschaving en dan ineens is er een vrij grote, moderne stad.
**
De groep komt pas aan om 5 uur in de middag dus heb de hele dag voor mezelf. Gebruik dit om in de ochtend samen met een Amerikaanse vrouw de stad te gaan bekijken. Het was zondag dus vrijwel alles was dicht.
Om 5 uur kwamen de Chinezen aan. Ze waren heel enthousiast om me ‘eindelijk’ in het echt te ontmoeten. Ik was andersom ook vrij zenuwachtig en benieuwd hoe de groep zou zijn. In de groep zaten 3 oudere mannen , Li, Lei en Shen Jin. Tussen de 40 en 50. 2 dames van rond de 30, Yang Yin en Luna. eentje spreekt gebroken Engels en de ander Spaans. We gaan gelijk naar een restaurant om wat te eten. Hier komt de loper Bai Bin ook aan, samen met nog 2 dames en een jongen van 6 jaar, Jin bin Ray. Besef al snel dat dit veel moeilijker zal worden dan gedacht. De mannen spreken geen enkel Chinees en geen enkel woord Engels. Ze proberen af en toe vergeefs iets in het Chinees tegen mij duidelijk te maken, maar zonder hulp van een van de vertalers lukt dit zo goed als niet.
Het wordt me dus al snel duidelijk. Ik MOET chinees leren. En snel ook. Het wordt anders een heel moeilijk jaar.
Het viel me ook op dat het eerste is wat de chinezen deden was op hun telefoon chatten via wifi. Er zijn nauwelijks tafelgesprekken. Het eerste contact was dus relatief moeizaam, maar gelukkig waren de twee meisjes die konden vertalen wel erg vriendelijk. Het eten was een vreemde ervaring voor de Chinezen. Over het algemeen waren ze niet echt weg van de kookkunsten van de kok. Met name de manier waarop de zalm was bereid vonden ze ongehoord. Dat de vis zonder huid werd geserveerd maar als filet was klaargemaakt is iets dat ze nog nooit eerder hadden gezien. Ze weigerden het eten aan te raken.
Tot mijn schrik hoor ik later op de avond dat ik over twee dagen de nieuwe vertaler word van de groep. Maar in de meer afgelegen gebieden in Argentinië en Chili waar wij naartoe gaan, wordt nauwelijks Engels gesproken. Mooi vooruitzicht dus. Ik zal naast chinees dus ook mijn Spaans moeten gaan bijschaven.
**
’s Nachts ziek geworden, wellicht was het het eten. De eerste keer overgeven heb ik te pakken.
Die ochtend houden we een vergadering waarin iedereen wordt voorgesteld. Er wordt duidelijk gemaakt dat deze onderneming een zware klus gaat worden. Het is iedereen zijn verantwoordelijkheid om zo veel mogelijk bij te dragen. Zelfs de kleine Ray heeft als taak alles op te nemen en een soort radioprogramma te maken voor dove mensen.
Vaak zullen we dingen moeten doen die niet leuk en zwaar zijn, maar we zullen allemaal voor elkaar moeten werken als een familie om tot slagen te komen. Iedereen is gelijk en draagt een groot deel verantwoordelijkheid voor de groep met zich mee. De Chinese cultuur van saamhorigheid komt hierin ook naar voren.
De groep ging heel de dag weg om inkopen te doen. Ik ben even op bed gaan liggen, nadien met de kleine jongen Ray en zijn moeder wat eten/drinken gaan halen in de stad. Ray is heel erg nieuwsgierig en komt constant dingen vragen om zijn Engels te oefenen. Erg leuke jongen, heel spontaan. Er is een schrijfster van National Geographic komt ook mee.
Bai bin is in zijn eentje “even een marathon gaan lopen” en wanneer hij terug komt moet ik samen met de vertaler gaan uitleggen hoe ik te werk zal gaan de komende periode. De volgende dag vertrekt een deel van de groep namelijk voor 3 dagen naar Isla del Rey Jorge, een vulkanisch eiland vlak voor Antarctica, waar het project officieel van start zal gaan. Ik kan helaas niet mee omdat er niet genoeg ruimte in het vliegtuig is.
Ik moet Bai Bin alvast wat dingen uitleggen die hij zelf kan doen om te voorkomen dat hij geblesseerd raakt. Hier daagt me nogmaals hoe onwerkelijk deze man eigenlijk is. Heel zijn leven loopt hij al afstanden die voor iedereen onmenselijk groot zijn. Hij heeft dit alles altijd gedaan zonder enige vorm van blessurepreventie. Geen warming up, geen voedingscoach, geen supplementen, geen fysiotherapie, geen fancy kleren/spullen of accessoires. Hij begint gewoon te hardlopen en stopt pas wanneer hij is aangekomen. Dit is de eerste keer dat hij met al deze extra’s zal lopen wat voor hem dus ook nieuw zal zijn. Ik moet hem dus goed advies en uitleg geven over wat ik zal doen en wat de voordelen hiervan kunnen zijn.
Ik ben me echter ook bewust dat ik niet te veel moet doen. Deze man is in heel zijn leven nog nooit geblesseerd geweest. Hij kent zijn lichaam beter dan wie dan ook. Wanneer ik hier aan begin te sleutelen kan ik wellicht meer kwaad dan goed doen.
Tijdens het eten vind ik het vreemd hoe weinig Bai Bin op zijn voeding let. Hij eet een paar broodjes, een kleine portie rijst met wat vis en een beetje sla. Niet een voorbereiding waarvan je verwacht een marathon mee te kunnen lopen. Laat staan twee.
**
Een deel van de groep vertrekt naar Antarctica maar mag niet vliegen vanwege slecht weer. We zwaaien wel Luna uit en vanaf dat moment ben ik de enige ietwat Spaans sprekende persoon in de groep. Alle vertaling zal via mij en de Engels sprekende Yang Ying verlopen.
**
We vertrekken naar Ushuaia met Yang Ying en Shen Jin. rit van 8 uur. Wanneer we uit Punta Arenas rijden, komen we meteen in een enorme uitgestrekte vlakte waar niks staat. Prachtige natuur, lijkt op toendra. Enkel af en toe wat guanaco’s (soort lama’s), schapen en tergende wind die onze truck kapot waait. Je kunt hier letterlijk uren aan een stuk rijden en slechts een of twee gebouwen tegen komen. Onwaarschijnlijk hoe uitgestrekt het hier is. Onderweg doe ik vele pogingen om enkele Chinese woorden te leren met de hulp van mijn medepassagiers. Verder dan simpele woordjes zoals ‘auto’, ‘kind’ en ‘schaap’ kom ik nog niet. We rijden Argentinië binnen waar de wegen enkel slechter worden. Nog enkele uren rijden en de natuur begint meer vorm te krijgen.
Heuvels beginnen te glooien, er zijn meer bomen en in de verte zien we de bergen opdoemen. We rijden Tierra del Fuego binnen: de ongerepte uithoek van Zuid-Amerika vol gletsjers, fjorden, bergen en ander natuur vertier. De ultieme bestemming voor menig natuurliefhebber. Ik besef me weer eens wat een geluk ik heb met deze baan. We rijden verder en komen laat op de avond aan in Ushuaia, the end of the world aldus het bordje wanneer we de stad binnenrijden waar we nog snel een hotel boeken en eten (wederom ontbreekt vooruitdenken en planning). Yang Ying, de enige Engels sprekende van de groep, moet de volgende ochtend met de bus terug om de rest van de groep op te halen en terug te rijden. Ik zal de komende 3 dagen dus met Shen Zhen samen zitten in Ushuaia, maar Yang Ying verzekert me dat het goed komt want Shen zhen is erg sterk met zijn lichaamstaal en gebaren. Belooft een interessante paar dagen te worden.
**
De volgende dag moeten we na het uitchecken eerst een garage vinden om de auto te laten repareren. Tijdens de heenrit was door de hevige wind de aanhechting van het zeil over de achterbak kapot gegaan. Als enige Spaans en Engels sprekende zal ik dit moeten zoeken.
Ik had nog niet vermeld dat er in Argentinië en Chili geen Spaans wordt gepraat maar eerder een mix van Catalaans en een vreemd zuidelijk dialect. Het lijkt op Spaans maar dat is het niet. zeker niet voor iemand die in 7 jaar geen Spaans meer heeft gesproken, met enkel 2 jaar middelbare schoollesjes onder zijn riem. Mijn lichaamstaal en gebaren lijken ook te werken. Ik kan me gelukkig verstaanbaar maken en het komt in orde.
We bekijken wat in de stad en lopen per toeval 2 chinezen tegen het lijf. Een daarvan, Mr Li, blijkt de baas van een toeristenbureau te zijn en hij is bereid om ons een handje te helpen. We zijn namelijk nog altijd op zoek naar een fatsoenlijk busje en de route staat nog altijd open ter discussie. Tevens neemt hij ons mee naar een Chinees restaurant. dit is zeer welkom voor de groep aangezien ze nog altijd niet gewend zijn aan de lokale keuken. De andere Chinees blijkt een tour gids te zijn die zowel Engels, Chinees als Spaans praat.
Die avond wordt google translate mijn beste vriend en leer ik hoe ik een diepgaand gesprek kan voeren zonder een woord uitgesproken te hebben. Stilaan leer ik wat zinnetjes en begin ik Shen wat te begrijpen als hij tegen mij in het Chinees praat.
**
We vertrekken eerst naar het toeristenbureau waar Mr Li en Shen uitvoerig praten over allerlei zaken. Dit wordt vervolgens verder gezet in het restaurant. Aangezien ik geen woord begrijp van het uren durende gesprek besluit ik bij het toeristenbureau lekker Hollands een fiets te huren en naar de monding van de gletsjer te fietsen. Die avond besluit Shen dat we de volgende dag op pad gaan om de route te verkennen en hotelletjes voor onderweg te vinden.
