Een jaar lang twee marathons – Deel 5

Tijdens het ontbijt wordt de dagplanning opgesteld en tweemaal veranderd. We moeten namelijk weer verhuizen. Dit keer naar Cerro Sombrero. Een piepklein dorpje dat meer dient als tussenstop voor passerende reizigers. Ik zal met Bai Bin als eerste wegrijden zodat hij kan gaan lopen. De anderen komen ons achterna en zullen ons lunch voorzien. Het is een lange rit, zo’n 120 km. Het moet een raar gezicht zijn voor de douane. Een stel chinezen en een slecht Spaans pratende Nederlander die steeds met een afgeladen wagen de grens komen oversteken. Dat dachten ze althans bij de douane. Er zijn wederom problemen, maar ditmaal serieuzer. De datum van het visum voor Bai Bin en Shen zijn niet correct. Ze mogen Chili niet binnen. Gelukkig blijken ze een goede bui te hebben. Na een vriendelijk praatje en een brede lach mogen we met een waarschuwing toch het land binnen. 

Onderweg staat de wind zo hard dat Bai Bin bijna niet vooruit komt. we moeten hem af en toe dekking geven via de auto om te voorkomen dat hij van de weg gewaaid wordt. Hij is tenslotte niet veel groter dan 1 meter 65. Ik loop nogmaals met hem samen, hij vertelt over zijn overwinningen die hij heeft behaald. Nummer een van de wereld. Ultramarathon in de Alpen gewonnen, 3 dagen aan een stuk lopen met slechts 6 uurtjes slaap in totaal. We lunchen onderweg samen wat in de auto. We komen pas om half 12 ’s avonds aan, eten nog wat, ik moet hem nog behandelen en gaan vervolgens veel te laat slapen. Bai Bin zit nog tot laat in de lobby op zijn telefoon. Hij moet nog veel te veel berichtjes beantwoorden. Maar dit begint echt een probleem te worden want hij verliest enorm veel slaap. 

Vertrekken die ochtend weer. Onderweg weer enorm veel wind met wat donkere wolken. Regen en slecht wegdek waar Bai Bin op moet lopen. Hij klaagt op een gegeven moment van wat pijn rond zijn enkel. Nu blijkt er een lichte peesontsteking te ontwikkelen. Ik schrik, neem het persoonlijk aan dat ik dit niet heb kunnen voorkomen. Hij heeft telkens langs de weg over een schuinhellend stuk moeten lopen, dat in combinatie met de enorme wind en slechte slaap heeft er voor gezorgd dat hij nu zo’n last heeft. We stoppen even en ik probeer te doen wat ik kan om de pijn zo snel mogelijk weg te krijgen. Hij moet voorlopig al wandelend of aan een heel rustig tempo zijn toch voortzetten. Dit voortaan aan de andere kant van de weg om te voorkomen dat hij het nog verder belast. Ik ga voor de rest van de tocht met hem mee lopen om hem enerzijds van de harde wind te beschermen en anderzijds mentale steun te geven. Samen steken we de resterende 15 km tot aan de veerpont, waar we onze lunchpauze hebben, al zingend en lachend over. Hij blijft last hebben, maar tenminste is zijn humeur onaangetast. Bij de lunch behandel ik hem nog kort en zie ik dat het zelfs redelijk gezwollen is. Dit ziet er niet goed uit. Bai Bin maakt zich totaal geen zorgen en zegt dat het binnen 3 dagen wel over zal zijn. Ik kan tijdelijk de pijn wat weg nemen en de zwelling verminderen, maar weet ook dat dit er totaal niet goed uitziet. Het liefst houd ik hem tegen om te lopen en zeg ik dat hij moet slapen/rusten. Hij weigert dit echter. Staat er op dat hij zijn doel behaalt, koste wat kost. Ik heb voor ogen dat dit nog een jaar door moet gaan dus maak me wat zorgen. Hij zet zijn tocht aan een heel rustig tempo al hardlopend voort, maar we verminderen de afstand wel iets tot een 42 kilometer. Terug in het hostel doe ik wat ik kan om de ontsteking te temperen met de middelen die ik heb. In eerste instantie weigert hij ibuprofen te nemen maar na aandringen van mij doet hij het toch. 

De volgende dag is de ontsteking minder maar nog altijd aanwezig. Het team probeert tevergeefs op Bai Bin in te praten maar hij zal koste wat kost lopen. Wel zal hij de afstand iets verminderen tot weer ‘slechts’ 42 km en dit aan een nog trager tempo. Ik heb vernomen dat een Belgische groep hardlopers van de Via Panam zich ongeveer op dezelfde hoogte bevinden. Dit zijn twee hardlopers die in 2 jaar tijd dezelfde afstand af leggen als ons, maar doen dit in een marathon per dag in plaats van twee. ik neem contact met ze op om een ontmoeting te regelen. Ze blijken toevallig op dezelfde weg te zitten en in de ochtend komen wij ze tegen als we naar onze startplek rijden.

Ik loop nogmaals zelf mee, maar besluit dit keer mijn eigen tempo te lopen. Bai Bin loopt erg traag, enerzijds vanwege de ontsteking, anderzijds omdat hij een stuk kleiner is en gewoonweg geen grote passen kan zetten. Ik kan hem snel wandelend bij houden en doe dit ook voor groot deel van de route. Ik houd zijn gemoedstoestand hoog, hij leert mij wat chinees en ik hoef tenminste niet te zitten in die auto: win win-situatie. We spreken af dat voor elke 5km die hij loopt ik er 1 doe, en daarbij telkens een set pushups. Hij zelf deed voordien bij elke 5 km die hij liep 75 pushups, om zo elke dag aan de 1000 pushups te komen. Ik ga toch proberen dit te halen voor het einde van het jaar.

De ontsteking is wat gekalmeerd. Nog altijd loopt hij aan een rustig tempo. We zijn veel aan het lachen en zingen samen. Hij stelt voor om komend jaar samen naar Afrika te trekken en een dergelijke toch te reproduceren. Dit klinkt mij natuurlijk als muziek in de oren. We zijn toch een dikke 6 uur onderweg voor we de finish behalen, onderweg hebben we wat riviertjes, hekken, heuvels en andere hindernissen moeten oversteken wat de tocht niet sneller maakte. 

In de ochtend houden we een vergadering. We bespreken het probleem van de (ontbrekende) planning. Het schijnt een beetje cultureel zo te zijn dat er gewoon op de bonnefooi vertrokken wordt zonder na te denken hoe men ergens geraakt en de nodige voorbereidingen voor onderweg te treffen. Ik kan hier niet bij met mijn hoofd. Ben overigens van mening dat een veel strakkere planning uiterst noodzakelijk is om zijn begeleiding te optimaliseren en blessures te voorkomen. Ze zijn het hier allemaal mee eens en we beginnen (eindelijk) een planning op te stellen. Heb hier al meermaals om gevraagd. We zijn echter momenteel ook gewoonweg nog met te weinig personeel (6 man) om alle taken te verdelen. Hier zal over enkele dagen ook verandering in komen. Er zullen namelijk nog wat meer mensen aansluiten zodat we een goede verdeling kunnen maken. 

We zien vandaag als een “rustdag”, Bai Bin zal slechts 40 km lopen. Die avond eindelijk een keer op tijd slapen.