Een jaar lang twee marathons per dag - deel 32

Door
Rinus Pauel
11 februari 2019 01:15
Een jaar lang twee marathons per dag - deel 32
De 25-jarige Rinus Pauel begeleidt - als fysiotherapeut/ kinesist - de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang circa 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij over zijn avonturen.
Door omstandigheden daar is de publicatie van zijn verslagen even gestopt, maar we hebben vorige week weer de draad opgepakt.


Baibin loopt de laatste tijd erg moeizaam waaroor hij niet altijd zijn beoogde 84 km per dag haalt. Hij eet slecht en wat we hem ook geven, hij eet het niet op. Hij komt zo niet aan zijn dagelijke benodigce portie calorieën. Ik vrees dat hij oververmoeid is en het psychologisch moeilijk heeft Daarnaast heeft hij veel moeite met de hitte en hoge vochtigheidsgraad hier in Centraal-Amerika. Ook dat vreet energie. 

In Nicaragua en Honduras was de armoede al goed zichtbaar, maar in El Salvador is het schrijnend. De mensen hebben niet meer dan een beetje basis. Ze leven er in hutjes als boeren of hebben kleine simpele winkeltjes. Te paard of te voet wordt het vee over de weg gedreven. 

Terwijl ik met BaiBin mee loop wordt ik dikwijls nageroepen: GRINGO!!! Inmiddels ben ik er wel aan gewend. Het is voor deze mensen waarschijnlijk niet zo gewoon om een blanke voorbij te zien lopen. 



Als we in de stad aankomen zien we wederom veel kinderen op straat werken. De criminilateit in El Salvador schijnt een stuk hoger te liggen. De hoofdstad heeft de meeste moorden ter wereld. We zijn dus een beetje op onze hoede. Onze chauffeur Miguel geeft toe dat het soms wat gevaarlijk is maar dat we ons geen zorgen moeten maken. Hij blijft altijd met het busje in onze buurt. 


30 september
Vanwege de hitte starten we om 5 uur s’ochtens. De opkomende zon schijnt over de vulkaan welke naast de stad ligt. Salvador heeft op het kleine oppervlak toch veel vulkanen waarvan er de meeste slapen, maar enkele toch actief zijn. 

In de auto praat ik met onze chauffeur Miguel. Ik ben wat verbaasd van de grote hoeveelheid straathonden en dan met name de dode straathonden in Salvador. Hij verteld dat bevolking slecht met honden omgaat. Ze worden vaak aangereden, soms bewust gedood. Ik leg hem uit dat in ons land dit niet voorkomt. Honden worden enkel als huisdier gehouden en als deel van de familie gezien. Wellicht dat mijn moeder meer van onze honden houd dan van ons, grap ik. Hij kijkt me verbaasd aan…  

1 oktober, 
Baibin heeft alweer enige tijd last van zijn darmen. Ik vermoed dat hij opnieuw een worminfectie heeft. De vorige keer heeft hij zijn medicijnkuur niet goed afgemaakt. Hij is, zoals vele Chinezen, een fervent tegenstander van alle westerse medicijnen. Een probleem kan niet met een pilletje opgelost worden zegt hij altijd. Dit keer moet hij er echter toch aan geloven. 

Het is snikheet (40 graden) als we onze lunchpauze in Usulutan  nemen. Het is een van vieste steden die ik al ben tegengekomen.  De omgeving. Met twee rokende vulkanen is wel mooi moet ik nageven. 



2 oktober
Wederom komen langs een erg arm gebied. Er zijn een hoop leegstaande hutjes. Miguel verteld dat dit komt door de vele bendes en/of  bandieten. Ze komen plotseling binnenvallen en eisen dan dat de bewoners het het huis verlaten zodat ze het huis als tijdelijke schuilplaats kunnen gebruiken. Wanneer de mensen dit niet doen worden ze neergeschoten. In sommige gevallen maakt het antwoord van de mensen weinig uit. 

Even later passeren we een raar uitziende zak met iets roods erin. Miguel grapt dat het een in stukken gehakt persoon is die ze langs de weg hebben gedumpt. Gemalen vlees noemt hij het. Ik lach wat ongemakkelijk, maar hij blijft er behoorlijk serieus onder. Dat is hier hier normaal. Mensen worden om de kleinste dingen hier vermoord. Een telefoon in je hand en ze beroven je of schieten je misschien neer. Draag je een shirt wat ze willen, bam.... Mensen worden neergeschoten voor een zitplaats in de bus.

Ik vraag hem hoe dat voor hem is. "Je raakt op een gegeven moment gewend aan de hoeveelheid dagelijks geweld. Ik kan wel elke dag wel vrezen voor mijn leven maar dat heeft geen zin. Het leven gaat verder. Het is niet ideaal, maar Salvador is toch mijn land. Maar verder moet je je geen zorgen maken hoor.” Tja, dat geloof ik nu niet helemaal meer natuurlijk. De volgend dagen maar even geen koptelefoon op….

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Rinus Pauel
Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.

Loopkalender

19
juli