Een jaar lang twee marathons per dag – deel 9

We zijn echt aangekomen bij de bergketens van de Andes. In de verte zien we de reuzen van bergen met witte toppen opdoemen. Zelf heb ik best veel last van mijn achillespees. Heb de afgelopen dagen niet kunnen lopen. Het zag er zelfs een beetje uit als een beginnende peesontsteking. Moet echter in beweging blijven, dus ik wandel zo veel als ik kan, afgewisseld met de juiste oefeningen. Bai Bin voelde zich fit vandaag. Hij besloot 85 km te lopen. Zijn tempo is de afgelopen weken steeds toegenomen. Voorheen liep hij op zijn gemak gemiddeld een 6/7 minuut per kilometer. Hij heeft het rustig opgebouwd de afgelopen maand. Nu loopt hij door aan een snelheid van 9km per uur. Hij vertelt dat zijn snelste tijd op de 10 km 31 minuten is, zijn marathon tijd twee en een half uur. Ongelofelijk. Zijn rustpauzes zijn ook verminderd, hij stopt niet meer echt om te drinken/eten maar ik geef het hem langs de weg zodat hij sneller door kan lopen. ’s Avonds is hij wel iets stijver. Hoewel ik me hier wel zorgen om maak, blijft hij zoals elke avond volhouden dat het niks uit maakt. De volgende dag is hij terug fit.  

Wauw, wat een omgeving. We rijden de bergketens over en komen in een levendige groene vallei met wilde fruitbomen waar we ons eigen fruit plukken. De lokale bevolking zien we overal te paard naar toe gaan, of in hele oude auto’s die elk moment uit elkaar kunnen vallen. Door de vele hoogtemeters moet Bai Bin de snelheid wel een beetje aanpassen. Hij (en ik ook) is blij met de nieuwe kok. Bai Bin is erg koppig en behoorlijk kieskeurig over zijn eten. 

Zo gebeurde het nogal eens dat hij in mijn ogen niet voldoende van de juiste voeding binnen kreeg, hoewel we het wel hadden klaargemaakt. savonds laat komen we bij de stad El Bolson aan. Hoewel het ons erg onpraktisch lijkt om door te lopen in het donker door het verkeer van de stad, weigert Bai Bin te stoppen. Hij wilt vandaag weer per se doorlopen tot 80 km. Hierdoor zijn we wel weer pas rond 22:30 thuis. Iedereen lijdt aan enorm slaap tekort, maar we moeten doorzetten. 

Het heeft sinds gister non-stop geregend en nu nog altijd komt het met bakken naar beneden. Dit zal heel de dag volhouden. We zitten letterlijk begraven in een overvolle auto, maar er is geen andere manier om het te verdelen.

Terwijl we over een meanderende weg langs besneeuwde bergtoppen en scherpe rotsformaties rijden, klimmen we steeds hoger naar de Chileense grensoversteek. Die ochtend regent het nog altijd en naarmate we hogerop in de wolken en de bergen komen, verandert dit naar een stevige sneeuwbui. We moeten hier tot aan de namiddag doorheen blijven lopen. Bai Bin loopt, weliswaar iets trager, ongehinderd door. Het kost Bai Bin wel veel energie en tijd om dit te overwinnen. Daarbij moeten we langs de douane, waar we al onze spullen uit de auto halen om te laten controleren. We zullen vandaag slechts zo’n 60 km behalen hierdoor. 

Donderdag 12 april 

Ik rijd met Li en Yang Ying in de auto. Die ochtend zie ik meteen een verschil in aanpak. gelukkig wil Li wel graag vaak uit de auto. Enerzijds vraagt hij steeds of ik met hem oefeningen doe, anderzijds is Li volop bezig om interessante beelden te maken van de natuur en omgeving. Er is nood aan een toename in kijkers, blijkbaar is dit aantal wat gedaald. Dit is ook onderdeel van het plan om het professioneler aan te pakken. Ik moet een filmpje maken waarin ik iets vertel over de voordelen van sporten voor een gezonde levensstijl en moet enkele oefeningen voor doen. Hij vertelt dat het doel van dit project is om aan de wereld het belang van doorzettingsvermogen te laten zien. Iets wat in een wereld vol afleidingen en met een gemiddelde aandachtsspanne van 20 seconden steeds meer moeite kost. Bovendien is de Chinese cultuur enorm gefocust op werk, meestal zittend, of achter hun laptop/telefoon. Veel tijd en aandacht aan sporten of zijn in de natuur wordt er niet besteed. Hij wil dit probleem aanpakken middels dit project.