Als je hoort over een vrouw van 69 die de ene na de andere marathon loopt, maakt je dat dan niet op z’n minst nieuwsgierig? Een vrouw die in het jaar dat ze 68 werd 19 marathons liep en in dat proces alle twaalf provincies aandeed. Dit jaar, inmiddels is ze 69, zullen het er ook weer een stuk 10 zijn. Ondertussen loopt ze ook de nodige halve marathons, 10 km-wedstrijden en nog wat korte afstanden op de baan ook. Wat drijft zo’n vrouw? Het boek Blijven Gaan – ons land rond over een weg vol poëzie biedt de nieuwsgierige een uitgebreide blik in de geest van Jannet Vermeulen-Stulen. Wat drijft deze vrouw van Koos, moeder van zes kinderen – plus drie pleegkinderen – en oma van een hele zwerm kleinkinderen?
Kenmerkende grondigheid
Nadat ik haar drie keer ontmoet heb en een beetje inzicht heb gekregen in haar loopleven, verbaast het me niet dat de titel van het boek een oxymoron is, een stijlfiguur die twee woorden verbindt die elkaar letterlijk genomen tegenspreken. In dit geval ‘blijven’ en ‘gaan’. Want zoals Jannet het ook niet bij gewoon af en toe een loopje doen laat, benadert ze ook de omgang met taal met een kenmerkend soort grondigheid. Ze lijkt zichzelf graag een opdracht te geven. Schrijft ze een gedicht, dan is het al gauw een haiku (5 lettergrepen, zeven lettergrepen, vijf lettergrepen), een triolet (zoek dat maar op!) of een limerick.
Wandelen van west naar oost
In Blijven Gaan beschrijft ze haar reis door de twaalf provincies, waar ze twaalf (ultra)marathons liep, haar wandeltocht in etappes van Bergen aan Zee naar Enschede (de regio waar ze is geboren) en vertelt ze over haar leven dat daar omheen bestaat. Zo wordt er gewerkt met een oranje draad voor het hardlopen, een groene draad voor het wandelen en een rode draad voor het (familie)leven en de liefde.
Bladerend door het boek, hier en daar een marathonverhaal lezend of een gedicht over een marathon, verbaas ik me over wat er in een jaar past. Alle provincies door rennen. honderden kilometers wandelen, Spanje, Engeland, Zweden; even denk ik, wat een rusteloosheid. Maar dan lees ik verder en zie ik ook een tevreden moeder en een trotse oma. Rust. Eerder levenslustig dan rusteloos. Zelf dicht Jannet over een ‘warboel van wezens diep in mij’. Dit is het laatste couplet van dat gedicht:
Mijn leven als een veelzijdig verhaal
van was ik, ben ik, wil ik dat allemaal.
De ik in mij, mijn levensfeest,
wie in mij viert wanneer het meest?
Over de 100
Wie in mij viert wanneer het meest? Wat ook het antwoord op die vraag is; Jannet is nog niet uitgevierd. Haar 100e marathon wist ze nog mee te krijgen in dit boek, de 101e heeft ze ook al gelopen en toen we haar vorige week op een regenachtig rondje door het Utrechtse Maximapark spraken, wekte ze geenszins de indruk dat ze klaar is met marathons lopen. Of met kortere wedstrijden. Of met wandelen. Of dichten. En het zal me ook verbazen als Blijven Gaan haar laatste boek is.
Lees Blijven Gaan als je benieuwd bent naar wat de multimarathonloper drijft. Of lees het als je op zoek bent naar mooie wandelroutes. Of als je wat wilt leren over verschillende dichtvormen. Of als je wat hardloopinspiratie nodig hebt! Je kunt het hier bestellen, net als Jannets eerdere boek Is dat jouw oma?
