Het gebeurt als je het niet verwacht

Hedwig loopt haar 13e marathon. Ze vervloekt de aanmoedigingen van haar man, maar zet een geweldig resultaat neer!

Het gebeurt als je het niet verwacht

Het voelt alsof ik vlieg; ik loop zo goed als moeiteloos. Ondanks de fikse wind die uit alle richtingen lijkt te komen, beweeg ik ontspannen. De eerste tien kilometer schommelt mijn tempo tussen de 4’04 en de 4’12 per kilometer. Voor mijn doen is dit een knettersnelle marathonstart.
Hoewel ik geen duidelijk plan had, bedacht ik de avond ervoor wel dat ik vanwege die te verwachten wind op hoge snelheid zou beginnen; hoe eerder ik de eerste brug en het Gooimeer gepasseerd zou zijn, hoe beter. Zeker omdat de wind gedurende de dag zou aantrekken.
Ik wilde om dezelfde reden vroeg van huis, maar dat mislukte.

Voor een tweede keer in drie weken bood mijn man aan met mij mee te fietsen tijdens een virtuele marathon. Dat aanbod sloeg ik niet af. Zijn gezelschap zou helpen tijdens de verder nogal eenzame kilometers en hij zou mijn water en gels voor me vervoeren.
Dat hij vlak voor vertrek voor vertraging zorgde omdat hij zijn spullen niet kon vinden, nam ik voor lief. Zijn aanwezigheid was belangrijker dan hardere wind. Bovendien was ik door het ontbreken van een doel buitengewoon kalm. Het maakte allemaal niet zo veel uit.

Mijn man moedigt me aan, ik zeg hem vele malen dat niet te doen. Al rennend ontplof ik. Ik schreeuw en vloek.

Voor de tweede keer in een maand leggen we dezelfde route af met daarin twee bruggen en een lang open stuk langs het meer. Ik had natuurlijk een nieuw parcours kunnen bedenken, maar omdat ik nul verwachtingen heb van deze marathon, heb ik de moeite niet genomen. Heel lui gebruik ik dus de 42,195 kilometer die ik drie weken eerder afgelegd heb tijdens de Boston virtual marathon. Ik verwacht hierdoor verveling en moeite de moraal hoog te houden. Tot mijn verbazing ontbreken beiden.

De kilometers schieten letterlijk en figuurlijk voorbij. Tot het halve marathonpunt loop ik zonder uitzondering onder de 4’30 per kilometer wat me, voor zover ik weet, zelfs een PR op de halve oplevert. En dat binnen een marathon!
De tweede helft van de race zakt mijn tempo aanvankelijk een beetje. Ik kijk uit naar het punt waarop mijn moeder als enige extra supporter zal klaarstaan. De laatste acht kilometer fietst ze samen met Eelco voor me uit. Misschien hebben ze een zuigende werking, zo ver voor me uit fietsend, want mijn tempo gaat ondanks de heuvels in dit deel van het traject weer omhoog.

Mijn man moedigt me aan, ik zeg hem vele malen dat niet te doen. Het doet me beseffen dat ik mijn dertiende marathon loop en dat wil ik niet. Ik wil me er niet van bewust zijn. Ik wil gewoon lopen, lopen, lopen…

Rond de veertig kilometer moedigt hij me opnieuw aan. Ik zeg; “doe maar niet”. Hij blijft het doen. Ik zeg: ”niet doen!”. Hij doet het toch.
Al rennend ontplof ik. Ik schreeuw en vloek. Ik krijs dat ik zo mijn energie verkeerd benut en dat hij moet ophouden. De mensen op het parkeerterrein van de plaatselijke hockeyvereniging krijgen een mooie live show. Mijn man trekt zich niks van mij aan en roept dat ik niet moet zeuren,…”kom op Hedje!!”.

Ik ben woedend! Ik check mijn klok. Nog een paar honderd meter. Ik zie alleen de afgelegde afstand want ik focus op het correct afklokken van mijn horloge. Op 42,2 km druk ik op stop.

Beduusd kijk ik naar het schermpje van mijn horloge.

Ik liep deze London virtual marathon ‘thuis’ in 3 uur 10 minuten en 51 seconden.

Wat een prachtig, onvoorzien cadeau in deze vreemde tijd.

9 reacties

  • Dorothé

    Wat een kippenvelverhaal weer Hedwig. Je bent een onconventionele loopster hoor 😉

    • Hedwig

      Dank je wel Dorothé, als ik nu terugkijk op de afgelopen vijf weken, was het een bijzondere, maar ook wat vreemde periode. Ik begin langzamerhand toch wel uit te kijken naar een tijd waarin we weer met elkaar mogen genieten van evenementen…. geduld is een schone zaak 😉

  • Sonja Schaart

    Wat heb je het weer mooi omschreven Hedwig! Wat een prachtig resultaat heb je toch maar even neergezet en wat was het fijn om de laatste kilometers voor je uit te mogen fietsen samen met Eelco die ondanks dat je zo boos op hem werd, je gewoon bleef aanmoedigen. Misschien had je het wel nodig om zo’n fantastische tijd neer te zetten. Leuk de ontlading daarna te zien en jullie elkaar liefdevol omhelzen. Twee toppers! XXX

    • Hedwig

      🙂 heel fijn dat je erbij was! Duizend maal dank!!! x

  • Amelie Munters-Draper

    Potverdikkie chapeau voor jou en Eelco💪🏾

  • Masseuse aan Huis Carolien

    Prachtverhaal en topprestatie!! Grappig het stukje met Eelco! Hij heeft met je meegeleefd!

  • Anja Hartman Keune

    Wat een heerlijk verhaal, vooral het aanmoedigen van manlief 😎 maar weer een super resultaat om trots op te zijn. 13 is your lucky number 🏆🏅🏃‍♀️💪

  • Karin Verheijden

    Geweldig gedaan!!!! Echt klasse.

  • Marjolein Elderson

    Onvoorstelbaar, dat tempo. Maar belangrijker nog de ervaring, opnieuw super om te lezen! Gefelicteerd!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Columns & meer