Lopen in de kou met internationale allure: de Warandeloop in Tilburg

“Crossen vind ik altijd leuk

Sinds ik op 5 oktober van ASICS te horen kreeg dat ik de gelukkige winnares ben van een startbewijs voor de IAAF gecertificeerde Florence marathon op 29 november aanstaande, ben ik direct gestart met het verhogen van de trainingsduur en het opbouwen van kilometers vanaf de halve marathon tot 30km, om me zo goed als mogelijk in zo’n korte tijd voor te bereiden en mijn prestatie (op de marathon) te verbeteren. Ik heb me laten vertellen dat een taperperiode, een relatief minder intensieve periode, van twee weken optimaal is voor atleten die niet overtraind zijn om hun prestatie op ‘race day’ te verbeteren. Om die reden ben ik na de Zevenheuvelenloop van vorige week zondag begonnen met taperen en ik had me voorgenomen dat deze wedstrijd de laatste zou zijn waar ik aan zou deelenemen voor mijn ‘big race’ in Florence.  

Echter, twee dagen na de Zevenheuvelenloop werd ik door iemand die ik heb getraind enthousiast uitgenodigd om mee te doen aan de business run in het team van CZ tijdens de Warandeloop op zondag (gister). Daar kon en wilde ik natuurlijk geen nee tegen zeggen en omdat een middellange duurloop op marathontempo in deze taperperiode past, koos ik voor de 10km-afstand. Eric de Ruijter van Sport Assistance vroeg me tijdens een trainersopleiding, die wij verzorgen namens Sportopleidingscentrum Zuid-West Nederland, afgelopen zaterdag, een dag voor deze wedstrijd dus, of ik klaar was voor de marathon en of het taperen goed ging. Ik antwoordde hem volmondig “ja” en ik vertelde hem dat ik nog zou deelnemen aan de Warandeloop als laatste middellange duurloop. Hij stelde me de retorische vraag of dit wel verstandig is een week voor de marathon, aangezien ik al mijn trainingen in de taperperiode op marathontempo moet doen en een wedstrijd en de sfeer daaromheen toch vaak aanleiding geeft om te hard te gaan lopen, tegen beter weten in. 

Daarin bleek hij gelijk te hebben, want ik heb mijn PR in het bos op de 10km verbeterd met een tijd van 46:48min. Uiteraard kwam dat door de leuke sfeer van de Warandeloop, alle bekenden in de wedstrijd en als supporters langs de kant, én omdat ik in topvorm was na een heerlijk ontspannen avond sauna met een vriendin als perfecte wedstrijdvoorbereiding. De vrieskoude op de dag van de wedstrijd mocht de pret niet drukken. Zowel de lopers als de supporters hebben zich hier niet door laten weerhouden; het was gezellig druk. 

Toen ik op het wedstrijdterrein aankwam werden de winnaressen & winnaars omgeroepen van het internationale crossgala van de Warandeloop. Bij de vrouwen eindigde de in Ethiopië geboren 22-jarige Sifan Hassan voor de derde keer op rij op de eerste plaats. De Nederlandse Maureen Koster en de Belgische Louise Carton werden respectievelijk tweede en derde. “Ik had verwacht dat ik kon winnen, maar niet dat ik zoveel voorsprong zou hebben”, vertelde Sifan Hassan Omroep Brabant na de finish. “Het ging best makkelijk, het was alleen heel koud.” Bij de mannen won de 27-jarige Duitser Richard Ringer van de Nederlandse titelverdediger Khalid Choukoud en de Belg Isaac Kimeli eindigde op de 3e plaats. “Toch ben ik tevreden”, zei Khalid Choukoud tegen het Brabants Dagblad. “Crossen vind ik altijd leuk en door alle trainingen voor de marathon is mijn basis nog zo goed dat ik hier heel erg lekker heb gelopen.”

Bij deze laatste opmerking van Khalid Choukoud sluit ik me aan. Door het trainen voor de marathon van Florence ging de Warandeloop ook voor mij erg lekker, resulterend in een nieuw PR op de 10km in het bos. De spontane uitnodiging vanuit CZ en de vele en leuke bekenden in en om deze ‘thuiswedstrijd’ hebben daar zeker aan bijgedragen. Het loopfeest dat de Warandeloop heet heb ik tijdens de ‘derde helft’ samen met mijn loopmaatjes in stijl afgesloten met een aantal gezellige biertjes na afloop – evenmin erg verstandig een week voor de marathon, maar daarom toch niet minder de moeite waard.   

Na deze bijzondere, internationale én koude wedstrijd is het nu tijd voor rust én het opbouwen van wedstrijdspanning tot aan de start van de Florence marathon aanstaande zondag om 9.15 uur. Het wordt een bijzonder avontuur, omdat ik mijn startnummer gewonnen heb en de Florence marathon daarmee volgens de afspraak die ik met mezelf heb gemaakt ook een beetje geldt als revanche voor Rotterdam, omdat het een krap programma wordt (ik kan pas vrijdagavond heenvliegen en mag zondag na een zeer welkome douche na de wedstrijd direct weer terug), omdat ik alleen ga én omdat ik na de prachtige Maratona di Roma in 2010 nu de fabelachtige Florence Marathon van mijn bucket list mag gaan afstrepen. Deze twee steden gelden voor mij als de twee mooiste & meest historische steden van Italië, waar ik tijdens de Romereis in 5 gymnasium verliefd op ben geworden en hele waardevolle herinneringen aan koester, en het voelt als een grote eer om aanstaande zondagmiddag te kunnen zeggen dat ik in beide steden de mentale & fysieke uitdaging ben aangegaan die de marathon heet en tijdens het lopen heb mogen genieten van alle unieke beziens- & bewonderenswaardigheden langs het prachtige IAAF gecertificeerde parcours. Bij sport gaat het om de beleving toch? Aanstaande zondag staat sport voor mij gelijk aan emotie. Ik ga weer opnieuw ervaren waarom Italianen al eeuwen zeggen: “La vita è bella.” Ofwel: het leven is mooi.

Ondanks dat veel vrienden & vriendinnen overwogen hebben om als supporters met me mee te gaan, ga ik uiteindelijk toch alleen naar Florence. Je zou kunnen zeggen dat dat jammer is en dat vind ik het ook, omdat ik deze bijzondere ervaring graag met iemand zou willen delen die belangrijk voor me is, en supporters langs de kant toch wel erg motiverend werken, zeker op plekken waar je er doorheen zit. In Rome liep ik samen met mijn broertje op de verjaardag van mijn aan kanker overleden moeder de Maratona di Roma, met een vriendin en mijn zus als enthousiaste supporters langs de kant op het zwaarste stuk, rond 38km op het prachtige Piazza Navona. Daar rende mijn zus door het publiek een stukje met me mee, waardoor de tranen over mijn wangen stroomden van emotie. Maratona di Roma was een hele bijzondere ervaring voor mij, mede omdat het me voor het eerst was gelukt om over de hele afstand te blijven lopen, zonder te wandelen, hetgeen een persoonlijke overwinning was destijds.

Toch vind ik het ook een avontuur om alleen naar Florence te gaan, omdat je dan alles extra intens beleeft, meer openstaat voor spontane ontmoetingen en omdat ik nog nooit zo’n romantische & bijzondere ‘date’ met mezelf heb gehad. Gelukkig heeft een vriendin aangeboden me op te halen bij het vliegveld en daar heb ik heel dankbaar “ja” op gezegd en niet in de laatste plaats omdat ik na de finish waarschijnlijk ook wat minder soepel zal bewegen. Dan kunnen we mijn hopelijke succes even met elkaar delen en dat vind ik erg waardevol. Zodra ik thuiskom zal de eerstvolgende Italiaanse levensfilosofie waar ik van zal genieten zijn: “Dolce far niente.” Ofwel: het zoete niets doen.

Maar voor tijdens de 42,195 km voor de finish is de enige gepaste Italiaanse kreet, die verschillende atleten naar de supporters langs de kant riepen tijdens de Maratona di Roma, terwijl zij voor zichzelf applaudisseerden om het publiek op te zwepen: “FORZA!” Ofwel: kracht of succes en vrij vertaald gewoon: gas erop!

Wish me luck!

Yvonne Janssen, BeneFIT! Sport, Coaching & Consultancy

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners