Er zijn weinig sporten waarbij de beoefenaars zo hun gevoel voor decorum verliezen als bij het hardlopen. Het veelvuldige snuiten, rochelen en spugen zijn daarvan nog relatief onschuldige uitingsvormen. Spectaculairder wordt het wanneer de lopers ook andere lichaamsopeningen in de strijd gooien. Zo werd ik in één van de eerste wegwedstrijden die ik liep opgeschrikt door een kerel die me inhaalde, voor me ging lopen, en daar een lange, knetterende, in etappes verdeelde scheet liet. Verontwaardigd door dit gebrek aan bekoorlijkheid voegde ik hem een ontstemd ‘Charmant’ toe, maar hij gaf natuurlijk geen krimp en vervolgde onverstoorbaar zijn weg, waarbij hij zonder twijfel volgende lopers op eenzelfde behandeling trakteerde.
Vele hardloopjaren later kijk ik niet meer op of om als iemand tijdens het lopen onbeschaamd flatuleert. Als je traint met andere lopers valt er niet aan te ontkomen; hardlopen pleegt nu eenmaal een tijdelijke aanslag op je darmgestel, die zich onder andere wreekt in het ontstaan van luchtbellen die soms welhaast reusachtige proporties lijken aan te nemen. En tja, als het klem zit moet het eruit, sprak ooit een wijze kennis, tevens automonteur. Die wijsheid nemen hardlopers met liefde ter harte, getuige ook het balorige ‘Even gas geven!’ dat regelmatig door het Olympisch Stadion schalt.
Hoewel het soms onaangenaam is om door de geurwolk van een winderige voorganger heen te moeten -zeker als die persoon vlak voor de training nog iets substantieels als een slavink heeft gegeten, zoals een loopgenoot dat onlangs deed- zijn scheetjes eigenlijk nog vrij onschuldig. Moeten póepen tijdens het lopen, dat is pas echt ongezellig. Ik liep zelf eerder dit jaar een heerlijke lange duurloop van anderhalf uur, die tot een abrupt einde kwam toen ik een ondamesachtige pitstop moest maken in een bescheiden groenstrook aan de rand van de stad. Ondanks dat er vanwege het winterse jaargetijde weinig groene, malse bladeren voorhanden waren, vond ik het voorval achteraf hoofdzakelijk grappig. Daarom vertelde ik het die avond opgewekt aan vrienden, die er de humor echter niet van in zagen en ‘Vies verhaal, Aafje’ mompelend met hun biertje van me wegdraaiden.
En dat terwijl lange-afstandskoningin Paula Radcliffe het ontlasten gedurende het lopen toch stijlvol op de kaart heeft gezet tijdens de marathon van Londen in 2005. Vanaf kilometer 25 begonnen haar ingewanden op te spelen waardoor haar tempo genadeloos begon terug te lopen. Daarom besloot ze op zeker moment eieren voor haar geld te kiezen en op het parcours, gehurkt naast een reclamebord van watermerk Vittel, zich van haar ballast te ontdoen. Naderhand ontstond onder kijkers een levendig debat over de precieze aard van die ballast, maar Radcliffe nam die twijfel na afloop doodgemoedereerd weg door te melden dat ze last had van darmkramp en gewoon even heel nodig moest. Met excuses aan de mensen langs de kant. Ze won de wedstrijd overigens in een nieuw wereldrecord van 2:17:42.
Dat aandrang tijdens het hardlopen geen uitzondering is, bewijzen talloze voorbeelden. Zo gaat een door schade en schande wijs geworden kennis van me nooit meer hardlopen voordat ze ’s ochtends gepoept heeft, en belt een lid van mijn atletiekvereniging tijdens wegwedstrijden regelmatig meerdere keren aan bij huizen langs het parcours, om even op de pot te mogen. Haar werd nog nooit de toegang geweigerd, voor zover mijn informatie reikt. En op Youtube circuleert een hoogst informatief filmpje met nuttige tips over ‘how to properly poop during a run‘, met de wervende tekst ‘Every runner has to do it’. Laten we tot slot de beroemde foto van de dappere loper met startnummer 26 niet vergeten, die kilometers lang doordraafde met de feces zachtjes langs zijn benen lopend. Tik in een zoekmachine maar eens ‘running guy s’ in, om de zoekterm vanzelf in de gewenste richting afgemaakt te zien worden, populair gemaakt door vele voorgaande zoekacties van andere voyeuristen.
Het filmpje van Radcliffe gedurende die beroemde zeven seconden was -bij het schrijven van dit stuk- 1.562.150 keer bekeken. Zo graag zien we kennelijk poepende lopers in actie. Maar pas op dat je je niet al te zeer verliest in hartstochtelijk leedvermaak, en onthoud: ‘Poop during a run: every runner has to do it’.
