Zoals een schrijver na het afronden van een boek zich op zeker moment geconfronteerd ziet met een wit vel, zo heeft de marathonloper na het voltooien van zijn missie een lege loopagenda voor zich. Van schrijvers die ik ken, weet ik dat die ontzettende lege pagina’s een verlammend effect kunnen hebben. ‘Kan ik het nog?’ ‘Waar moet ik het in godsnaam over hebben?’
Daar heb ik als hardloper verdomd weinig last van. Vlak na de finish denk ik te weten wat ik niet goed heb gedaan in de voorbereiding of wat misschien nog beter kan. Soms zelfs al een stukje voor de eindstreep.
Zo zette ik in Rotterdam een tijd van 3:09 op de klok. Hartstikke prima en volgens plan. Ik wilde dit voorjaar twee dingen presteren: in maart een trailrun van 50 kilometer lopen en een maand later ‘Rotterdam’ rennen in een tijd onder de 3:10. Missie volbracht.
Een paar weken voor de SallandTrail was ik lekker in vorm. Ik liep een halve marathon in een dik pr, 1:24 en een beetje. Mijn trainer en ik waren het erover eens dat met zo’n tijd op de halve een ‘sub 3’ op de hele mogelijk moet zijn. Bezeten en – ik geef het grif toe – een tikje dwangmatig, zocht ik op internet alle eindtijdcalculators die ik kon vinden op – het waren er zes – en rekende uit wat voor marathontijd ik theoretisch in de benen had na mijn kunstwerkje op de Midden-Delfland Halve Marathon. Ja, ik kom nog eens ergens. Het natte vingerwerk liep van 2:55 tot 2:59 hoog. Gezeten achter mijn laptop in de woonkamer had ik ‘m eigenlijk al op zak, dat magische persoonlijk record beginnen met een 2.
Man, ik zou het zo graag eens kunnen zeggen. Als iemand me vraagt naar mijn besttijd op de marathon, kunnen beginnen met een 2. Deel uitmaken van die selecte groep lopers die het magische presteerde.
Hoewel ik wist dat het voor mij vrijwel uitgesloten was om in Rotterdam, net wel of net niet hersteld van die 50km, al onder de drie uur te lopen, kon ik het niet laten om aan te sluiten bij de pacegroep van 3:00. Als het wonder geschiedde en ik ineens in topvorm bleek, wie weet? Vraag me niet hoe ik steeds weer aan dat soort ideeën kom. Toen ook tot mij was doorgedrongen dat het wonder niet zou geschieden – no shit, Sherlock! – maar ik zag dat ik wel onder de 3:10 zou eindigen, dacht ik meteen: Het kan!
Het marathonzweet is opgedroogd, de adrenaline van het finishen is weggespoeld, maar dat geloof is blijven hangen. Ik ga ervoor. In oktober. De marathon van Amsterdam wil ik lopen in minder dan drie uur. Ik hou je op de hoogte.
P.S. Ik vind iedereen die aan de marathon begint een held en iedereen die ‘m uitloopt nog helder!
P.P.S. Eerder vertelde ik hier dat ik in oktober ben overgestapt op een puur plantaardig dieet. Dat bevalt nog altijd prima en ik loop er goed op!
