De afgelopen weken heb ik meerdere artikelen geschreven over mijn eigen loopervaringen. Ik vertelde jullie dat het steeds een beetje beter ging, de afstanden steeds groter werden en het tempo aanzienlijk steeg. En vooral ook dat ik een goede flow te pakken had. Maar afgelopen zondag was die flow (hopelijk voor even) verdwenen. En moest ik terug naar de basis.
Ik liep namelijk mee tijdens de Sylvestercross in Soest. Op voorhand dacht ik het jaar op die manier sportief, maar rustig af te sluiten. Gewoon onder mijn vermogen lopen en dus niet voluit gaan. Maar door het slechte weer pakte dat even anders uit. De drie rondes van drie kilometer per stuk bestonden louter uit los zand (ongeveer 1 kilometer) en volkomen verregende bospaden. Resultaat: je zakte vrijwel constant enkeldiep in de modder weg. Ontzettend gaaf om mee te maken, begrijp me niet verkeerd, maar het was dus wel behoorlijk pittig.
Al vanaf de eerste kilometer zag ik af. Kwam ik niet in mijn ritme, had ik moeite om mijn ademhaling onder controle te houden en begonnen mijn benen te verzuren. Dat kwam de overige acht kilometer ook niet meer goed. Dit was een race zoals je die wel vaker loopt: zo eentje waarbij je constant met de tanden op elkaar loopt en de pijn zo goed mogelijk probeert te verbijten. Niet dat ik dat erg vind: ik gebruik een cross als dit slechts als mooie trainingsprikkel richting het voorjaar en de triatlons die ik dan ga doen. Sterker nog, ik vind het eigenlijk heerlijk. Dit is waarom ik hardlopen zo leuk vind. Afzien hoort erbij.
Het terug naar de basis gaan. Kijken hoe lang je tegen de pijn kunt en hoe lang je het volhoudt om niet op te geven. En op zich lukte dat aardig, want na 43 minuten kwam ik over de finish en bleek ik 77ste van de ruim 1000 deelnemers. En dat voor een wedstrijd die eigenlijk voor geen meter liep, dus ik mag tevreden zijn. Na afloop was ik overigens langer bezig om mezelf schoon te krijgen (godzijdank waren er warme douches) dan met het lopen zelf, maar goed, het is ook niet voor niets een cross. En laten we eerlijk zijn: er is niks fijner dan na zo’n dag neerploffen op de bank en in dit geval te genieten van een gezellige oudjaarsavond. En bijbehorende oliebollen natuurlijk!
