Trailrunning: hoe moeilijk kan het zijn?

Dus besloot ik te wagen aan deze nieuwe trend. Trailrunning. Hoe moeilijk kan het nou zijn? Ik besluit mijn hardloopmaatje op te trommelen om een weekendje mee de bossen in te gaan. Samen vertrekken we met onze backpacken op onze rug naar de Veluwe. De wijde natuur in. 

We verblijven op een camping in Otterlo dichtbij de Veluwe. De buitenlucht voelt fris en ruikt naar gras, bladeren, zand en bosgrond. Het is benauwd, maar wanneer we het bosgebied besluiten te verkennen, voelt het een stuk koeler. Lekker even de waan van de week ontlopen en de rust van de natuur vinden. We beginnen bij een aangelegd pad dichtbij de camping, maar al snel komen we op ongelijk terrein waar geen zichtbaar pad ons leidt. Behalve het gefluit van de vogels en het gekraak van onze schoenen is het muisstil. Het voelt alsof we in de middle of nowhere zijn beland. 

Bij elke stap die ik zet, merk ik dat ik goed moet opletten. Mijn hardloopmaatje let even niet op en struikelt bijna over een kleine boomstronk. We springen over omgevallen bomen, lopen over strandachtig zand weer naar een mossig ondergrond in het bos. Ik moet snel opzij deinzen als er en grote tak langs zwiept. We stoppen even voor een slokje water en ik zie het zweet druppelen op mijn armen. Als ik naar mijn benen kijk, zie ik overal schrammen en op mijn schenen kruipen er kleine zwarte beestjes. Ik haal diep adem, en probeer het plakkerige zweet, kruipende beestjes en het klamme weer te accepteren. Ik voel de natuur, ik omarm de natuur, Ik ben de natuur. 

Als beginnende Trailrunner is het dus duidelijk, je moet niet bang zijn om een beetje vies te worden. Daarnaast voelt dit toch een stuk pittiger dan ik had gedacht. Dit is geen ontspannende duurloop, maar een pittige intervaltraining. Morgen zullen mijn benen het duidelijk laten merken. Mijn hardloopmaatje roept mijn naam en wijst opeens het bos in. ‘Wat is er?’ zeg ik. Maar al snel zie ik het: een hert rent ongeveer 100 meter vooruit door het bos. Opeens blijft de hert stilstaan. We kunnen ‘m vanuit de verte net goed genoeg zien en proberen muisstil het dier te bewonderen. ‘Wow’, dit zie je niet als je gewoon vanaf je voordeur gaat hardlopen. Al snel is het hert verdwenen en we kijken elkaar met bewondering aan. Dit is echt een avontuur! Ik vraag me af: “Wat zullen we nog meer tegenkomen?”

We lopen door en terwijl ik schuin naar beneden probeer te lopen, merk ik dat ik geen gekraak van mijn hardloopmaatje meer hoor. “Gadver! Ik liep net door een reusachtig spinnenweb!” roept mijn hardloopmaatje achter me. Het is duidelijk dat we niet op een standaard bospad lopen. Dit is ook duidelijk te merken aan onze schoenen. De ondergrond waar we lopen is zacht en het is lastig om goed grip te krijgen. Mijn schoenen zijn duidelijk bestemd voor het asfalt. Oppassen dus of anders kukelen we regelrecht naar beneden. 

Verderop besluit mijn hardloopmaatje een nieuwe heuvel te beklimmen. Al hijgend volg ik haar, ‘dit was toch lastiger dan dacht’, denk ik. Eenmaal boven aan de heuvel, hap ik naar adem, maar ik zie opeens een fantastisch uitzicht voor me. ‘Wow, is dit Nederland?’ zeg ik verbaasd. Tussen het dik begroeide bosgebied is er een heel groot open landschap met zacht lichtgekleurd zand. Middenin staat een kale grijze boom half omgevallen. Het voelt alsof ik in een scène van de Lion King sta! Het is gek om te denken dat iedereen altijd naar het buitenland wilt gaan om mooie natuurgebieden te zien, wanneer we in ons klein kikkerlandje ook ontzettend mooi natuurgebieden hebben. 

Het is jammer dat ik mijn telefoon niet bij me heb, want wat had ik graag een foto van willen maken. Als bewijs om op Instagram, Facebook en Twitter te posten dat ook ik; een trailrunner ben. En vandaag? Vandaag merk ik het duidelijk aan mijn benen. Dat Trailrunnen is geen ontspannende duurloop, maar een pittige intervaltraining.