Bergop lopen is een discipline apart en omdat we Nederland zelfs in het eurotijdperk nog steeds ‘zo plat als een dubbeltje’ noemen en Vlaanderen ook niet bepaald gekenmerkt wordt door besneeuwde toppen lijkt het iets dat veeleer weggelegd is voor Nepalese sherpa’s. Tot je, net als ik, in deze lentetijd een loopje plant langs de bloesems in Haspengouw, een prachtige fruitstreek in Belgisch-Limburg. Het klinkt, en is ook effectief, idyllisch: mooi bewegwijzerde routes, prachtige paadjes doorheen peren- en appelplantages, een gezellige taverne bij de aankomst… maar de pittige hellingen worden niet zo expliciet vermeld. En daar sta je dan terwijl de angst je om het hart slaat en je met twijfelende blik opkijkt naar die top.
Enkele tips om die spreekwoordelijke berg te overwinnen:
Relax
Of het nu van de schrik is (help, ik raak nooit boven), van de inspanning (een hellingsgraad van 10% is al pittig) of van een beetje gebrek aan zelfvertrouwen (nu ben ik dadelijk hier de enige die gaat wandelen), het gevolg van een steile helling is vaak dat onze hartslag op hol slaat. Als we dat gebonk in onze borstkas voelen, zijn een hyperventilerende ademhaling en een hoop negatieve gedachten bijna onvermijdelijk. Probeer vooral die 2 laatste onder controle te houden. Volgens ultraloopster Kaci Lickteig is bergop lopen de beste cardiovasculaire oefening voor je lichaam dus laat die hartslag maar richting maximum gaan. Af en toe je motor bijna tot het uiterste drijven mag geen reden zijn tot paniek. Focus op een rustige ademhaling en stop het doemdenken: je bent gewoon aan een perfecte work-out bezig.
Durf te wandelen
Bij sommige lopers lijkt het wel of wandelen des duivels is. Als beginnende berggeit is het maar normaal dat bepaalde hellingen (nog) niet haalbaar zijn en (voorlopig) een te grote uitdaging vormen. Dus als zo’n extreme kuitenbijter op je wekelijkse parcours ligt, loop tot daar en wandel naar boven. Probeer elke keer iets sneller te stappen en na een tijdje ben je klaar om de omschakeling naar rennen te maken en dartel als een gazelle de top te bereiken. Misschien geen slecht idee om na een ‘start-to-run-sessie’ een ‘start-to-run-uphill’ te organiseren waarbij samen wandelen, uithijgen en ervaringen uitwisselen voor een gezonde stap-voor-stapmentaliteit zorgen.
Let op je houding
Een natuurlijke reflex is om het kwaad niet recht in de ogen te kijken en daarom zie je heel wat lopers de grond bestuderen terwijl ze een beklimming doen. Hierdoor verklein je echter je longcapaciteit en geef je een extra belasting op je nekwervels. Zorg dus voor een rechte rug, kantel je bekken naar voor en verover dit obstakel met een fiere blik, kin omhoog en borst vooruit.
De Amerikaanse loopcoach Kim Maxwell ontdekte nog een tegenstrijdigheid in onze menselijke natuur: ‘Vele lopers willen zo snel mogelijk van dit lastige onderdeel verlost raken en gaan hun looppas verlengen. De ironie wil dat deze aanpak het averechtse effect heeft: je zal nog sneller vermoeid raken. De efficiëntste manier om bergop te lopen is door kleine pasjes te zetten, waarbij je je knieën omhoog brengt en je armbeweging vergroot.’
Durf je lichaam uit te dagen, maar ook hier geldt dat je niet moet overdrijven. Zo is het geen verstandig idee om, nadat je op de top aangekomen bent, in een rotvaart naar beneden te crossen. Een afdaling vormt immers een enorm zware belasting voor je spieren, vandaar dat je dergelijke afdaling in het begin beter als een herstel- of wandelfase inplant.
Weet je, uiteindelijk maakt het niet uit waar je staat (op een heuvel, autostradebrug of mijnterril), geniet van het uitzicht en voel je voor even op de top van de wereld.
