Heb je jezelf wel eens afgevraagd hoe al die marathonlopers het volhouden? Ruim 2, 3, 4 of zelfs 5 uur jezelf pijnigen om de klassieke afstand te volbrengen? Onderzoek laat zien dat marathonlopers mogelijk een verminderde pijnervaring hebben. Een eitje dus, die marathon
Een ingenieus onderzoek
Er bestond al langer de indruk dat hardlopers tijdens inspanning minder pijn ervaren dan niet-hardlopers. Het was echter niet duidelijk of dit mechanisme ook buiten de training of wedstrijd aanwezig was.
Men wilde het volgende weten: Hoe ervaren marathonlopers pijn en hoe gaan ze om met pijn als ze niet lichamelijk actief zijn. 26 marathonlopers en 26 niet-lopers kregen een zogenaamde kalium iontoporese toegediend. Iontoporese is een techniek waarbij met behulp van een kleine elektrische lader een substantie door de huid in het lichaam kan worden gebracht. Er werd gekeken naar de pijngrens en de pijntolerantie van beide groepen.
Cognitieve coping strategieën
Om de pijntolerantie en pijngrens te meten werd er gekeken naar de manier waarop de beide groepen omgingen met pijn; associatief (de pijn bewust ervaren of opzoeken, je monitoort je lichaam en bijvoorbeeld je ademhaling of techniek) of dissociatief (afleiding zoeken door je aandacht te richten op andere dingen zoals de omgeving, je concurrenten of muziek). Ook werd de zelf-effectiviteit gemeten. Dit zegt iets over de mate waarin je jezelf in staat acht om te gaan met bepaalde situaties en hierover controle uit te oefenen.
Toppers of beginners?
Uit het onderzoek bleek dat hardlopers een hogere pijngrens, een hogere pijntolerantie en een hogere zelf-effectiviteit hadden. De pijnspecifieke zelf-effectiviteit (het gevoel of je jezelf in staat acht om te gaan met pijn) zorgden voor het grootste verschil tussen de hardlopers en niet-hardlopers. Er was geen verschil in de manier waarop de beide groepen omgingen met pijn, ze maakten allebei gebruik van zowel associatie als dissociatie. Wel bleek dat een voorkeur voor associatie gerelateerd was aan een hogere pijntolerantie.
Wellicht was het resultaat van deze studie anders geweest als er gekeken was naar het niveau van de hardlopers. Uit andere onderzoeken is gebleken dat meer hardlopers tijdens wedstrijden vaker associëren om de pijn te verminderen. Tijdens training of lopen een lagere snelheid maken ze net zo vaak gebruik van dissociatie. De meerderheid van de beginnende lopers daarentegen maakt gebruik van dissociatie.
Kip of het ei?
Moet je marathons gaan lopen om je pijngrens te verhogen of hebben marathonlopers een hogere pijngrens en zijn ze daarom eerder aangetrokken tot dergelijke uitdagingen? Een theorie gaat ervan uit dat atleten vaker ‘pijn’ ervaren dan de gemiddelde niet-atleet en hierdoor beter in staat zijn om er mee om te gaan. Wel is duidelijk dat omgaan met pijn door te dissociëren of associëren aangeleerd kan worden. In training voor de marathon? Vergeet niet te leren associëren!
