Gewapend met mijn nieuwe hardloopschoenen en de kennis die ik had opgedaan tijdens mijn workshop Chi Running stond ik op tweede paasdag aan de start van de kwart marathon bij De Halve van De Haar. Het plan was om het geleerde nu ook tijdens een wedstrijd toe te passen en dus vooral ontspannen te gaan lopen. Een eindtijd had ik niet in gedachten. En het zou hoe dan ook toch een PR worden, omdat ik nog nooit eerder een kwart marathon had gelopen!
Direct na de start was het dringen geblazen. Het smalle pad net buiten het dorp was nauwelijks berekend op al die lopers tegelijk en inhalen was bijna onmogelijk. Ik probeerde mijn tempo te vinden, maar ook dat was in het begin lastig. Geen benul hebbend van mijn snelheid, ging ik maar gewoon mee met de meute.
Al na een kilometer zei mijn horloge mij dat ik sneller liep dan ik had verwacht. Omdat het goed voelde, besloot ik dat gevoel maar te volgen en te zien waar het schip zou stranden.
Ondertussen bleef ik letten op mijn techniek: mijn houding, mijn pasfrequentie en vooral de ontspanning. Ik kon genieten van het parcours (vooral het stuk door de kasteeltuin was mooi) en van het feit dat ik lekker aan het lopen was. Mijn tempo bleef maar omhoog gaan, maar het leek me veel minder moeite te kosten dan anders. Als het even iets zwaarder voelde, legde ik de focus op mijn ademhaling en mijn houding en dan vloog ik weer.
Bijna voordat ik er erg in had, was daar het 10 kilometerpunt en toen was het nog maar 550 meter tot de finish. Met enig ongeloof zag ik de tijd die mijn horloge aangaf: ik had een kwart marathon afgelegd binnen een uur! Sterker nog: mijn PR op de 10 kilometer was ook gesneuveld. En wat nóg mooier was: het voelde niet alsof ik daarvoor een grote inspanning had geleverd.
Blij als een kind liep ik de rest van de dag na te genieten van mijn fijne loopervaring. In de wetenschap dat ik binnen een week opnieuw een kwart marathon ging afleggen: die van Rotterdam. Wederom zonder verwachtingen over de eindtijd. Al was het alleen maar omdat de drukte op het parcours in Rotterdam steevast een snelle eindtijd in de weg staat. Het was me dan ook nog niet eerder gelukt om daar een 10 kilometer onder het uur te lopen.
De organisatie had een aantal veranderingen doorgevoerd, die moesten zorgen voor een betere doorstroming op deze afstand. Zo was de start niet langer op de Coolsingel (héél jammer), maar op de Blaak en werd er gestart in 3 startgolven.
Maar zoals te verwachten was, was het de eerste twee kilometer opnieuw onmogelijk om lekker door te lopen. De meeste mensen liepen langzamer dan ik wilde en er was geen doorkomen aan. Ik kon twee dingen doen: me ergeren en proberen de gaten te vinden waar ik mensen kon inhalen, of het maar nemen zoals het kwam en blij te zijn dat ik weer in Rotterdam aan het lopen was. Ik besloot tot het laatste.
Al snel kwam er echter wat meer ruimte en nog voordat we bij de Kralingse Plas waren, was ik al aan het versnellen geslagen. Ik geloofde mijn ogen bijna niet toen ik zag welke kilometertijden ik liep – nog sneller dan zes dagen daarvoor!
Het lopen bij de Kralingse Plas gaf me nog een extra paar vleugels. Het was fantastisch om te zien hoe een lang lint van lopers zich om de plas heen bewoog. Het weer was ook fantastisch en ik kon niet anders dan genieten. Tussendoor controleerde ik of ik nog goed liep – rug recht, schouders laag, licht voorover hellend en met een middenvoetlanding.
Hoewel ik in de laatste kilometers iets meer moeite had om op mijn techniek te letten, ging ik onverminderd snel. Steeds sneller, zelfs. Ik kon niet precies zien wat mijn tijd was op de 10 kilometer, maar dat maakte me niet uit. Op dat punt rook ik de Coolsingel al en ik wilde alleen maar de bocht om en tussen al die mensen doorlopen richting de finish.
Ik was net niet binnen het uur over de eindstreep: 1:00:30 was de netto tijd die ik had gelopen.
Maar… later bleek dat ik een paar honderd meter extra had afgelegd. En toen zag ik ook dat mijn gemiddelde tempo nog iets hoger had gelegen dan in Haarzuilens. Wéér een record aan diggelen dus.
Ook na deze loop had ik nergens last van. Niet van vermoeidheid, niet van spierpijn, helemaal niets. Alleen een heerlijk gevoel van voldoening. Ontspanning is voor mij de sleutel gebleken om vooral het plezier in lopen voorop te laten staan. Dat ik daarbij en daardoor in staat blijk te zijn om sneller te lopen dan ooit tevoren is een fantastische bonus. Want laten we eerlijk zijn: het is mij niet om de tijd te doen, maar het geeft je toch een boost als je als 50-jarige nog in staat bent jezelf te verbeteren.
