Van rocker naar runner

‘Nog niet zo lang geleden was ik een drummende rokende rocker. Ik trad tot diep in de nacht op in kroegen met te veel drank achter de kiezen. Sinds mijn 16e speelde ik in verschillende bandjes. Aan sporten deed ik niet. Dat vond ik stom en niet nodig. Op school probeerde ik altijd onder de coopertest uit te komen. Ik was bepaald geen fan van hardlopen. Totdat ik eind 2012 een rondje ging rennen en bleef rennen.’ 

Na ruim 30 jaar optreden in rokerige cafés zei Mari Durieux in 2012 zijn rock and roll leventje vaarwel. Een hardnekkige blessure aan zijn schouder gooide roet in het eten. Ondanks een operatie kon hij niet meer terugkomen op zijn oude niveau. ‘Dat deed pijn, erg veel pijn’, bekent hij. ‘Wat miste ik de jongens van de band. Dat waren mijn beste muzikale vrienden. Ik heb stiekem in een hoekje zitten huilen.’ 

De Bosschenaar gooide het roer radicaal om. Hij stopte met roken en verruilde zijn drumstel voor een paar hardloopschoenen. Dat ging niet meteen van een leien dakje. De eerste maanden zat Mari mokkend op de bank. Hij voelde zich niet fit en daar baalde hij van. ‘Op een avond besloot ik een rondje door het park te lopen’, blikt hij terug. ‘In mijn huispak en basketbalschoenen stapte ik vol goede moed de deur uit. Ik ging voor een rondje van 1,3 kilometer, maar na een paar honderd meter kwam ik bijna kotsend terug. De dag erna probeerde ik het nog een keer en toen lukte het me wel. Gelukkig zette ik door en liep na een paar maanden mijn eerste 5 kilometer.’ 

Tot zijn verbazing kreeg Mari er steeds meer plezier in. Nu is hij een fanatieke hardloper die minimaal 3 keer in de week door Nederland rent. ‘Mijn nieuwe levensstijl brengt me rust. Geen katers meer op zondagochtend, maar ontspannen hollen in de buitenlucht’, lacht hij. Het liefst loopt hij met samen met mensen van allerlei pluimage. Dat is volgens hem duizendmaal leuker dan in je eentje een rondje rennen. Daarom is hij op 10 april 2013 gestart met een running crew in zijn woonplaats Den Bosch. ‘Ik las over de Running Junkies Amsterdam’, vertelt hij. ‘Dat is wat ik wilde: geen contributie, meedoen aan stoere evenementen en contact met hardlopers over heel de wereld. Bij mij draait alles om het sociale aspect van de sport. Met de groep loop ik elke woensdagavond om 19:30. Niks is verplicht. Als je 1 keer per maand meedoet, is het ook prima. Na afloop kletsen we en drinken samen een biertje of glaasje fris.’ 

Het plezier in zijn hobby wil de loper delen, zowel on- als offline. Daarom begon Mari in 2014 met het schrijven over zijn hardloopervaringen. Zijn hersenspinsels plaatst hij op zijn website ‘Van Rocker naar Runner’. Hij ziet de blogs als zijn nieuwe podium. ‘De blogs maak ik altijd persoonlijk’, vertelt hij. ‘Het gaat over alledaagse dingen. Mensen moeten zich herkennen in mijn verhaal. Ik probeer mijn gedachten snel te vangen. Een stukje tik ik in een halfuur. De kans is dus groot dat je tekstuele fouten tegen komt. Lees er maar doorheen.’ 

Zijn blogs scoren goed. Meer dan 3000 mensen bezoeken maandelijks zijn website. ‘Van Rocker naar Runner’ is dit jaar genomineerd voor hardloopblog van het jaar. Dat ziet Mari als een hele mooie opsteker. ‘Ik voel me enorm vereerd’, aldus de rockende blogger. ‘Het is fantastisch dat mensen mijn blogs graag lezen.’ 

Mari is blij met de draai die hij aan zijn leven heeft gegeven. Toch bleef hij zich nog lange tijd drummer voelen. Hardlopen deed hij tot voor kort met een muzikale mindset. ‘Ik kon niet hardlopen met muziek’, zegt hij. ‘Dan hoorde ik alleen maar de maatsoort. Tja, dan maak je letterlijk rare sprongen. Nu kan ik eindelijk zeggen dat ik meer runner ben dan rocker.’