De voorbereidingen voor mijn eerste triathlon (de 1/16 vrouwentriathlon in Beesd) naderen hun einde, simpelweg omdat het doel bijna bereikt is. Op 16 augustus ga ik 250 meter zwemmen, 10 kilometer fietsen en 2,5 kilometer hardlopen. Dat wordt een geheel nieuwe ervaring en ik ben heel benieuwd hoe dat gaat zijn.
Ik moet echter heel eerlijk bekennen dat de afgelopen weken weer wat meer om het hardlopen hebben gedraaid dan om de andere twee sporten. Vooral het zwemmen is er bij ingeschoten, deels omdat het zwembad een week gesloten was en voor een ander deel omdat ik op vakantie was en het er daar gewoon niet van gekomen is. Fietsen heb ik nog wel gedaan, maar ook daarbij kwam ik niet verder dan één ritje van hooguit 15 kilometer per week.
Het hardlopen daarentegen heb ik in de maand die achter me ligt opgevoerd van 3 keer naar 4 keer per week. Dat heeft te maken met het feit dat ik met een Sportrusten schema ben gaan trainen. Omdat ik train voor een halve marathon, staat er nu 4 dagen per week een looptraining op het programma.
Maar dat is volgens mij niet het enige. Ik ervaar het zwemmen en fietsen als extraatjes, wat betekent dat deze twee sportactiviteiten er het eerst bij inschieten als mijn agenda volloopt. Het hardlopen laat ik zo min mogelijk schieten. Ook op vakantie zijn uiteraard de hardloopschoenen meegegaan en ik heb langs de Normandische kust zelfs mijn PR op de 10 kilometer verbeterd.
Daaruit heb ik de conclusie getrokken dat ik eerst en vooral een hardloper ben. En dat verwacht ik ook te blijven. Maar… zeg nooit ‘nooit’. Per slot van rekening had ik tot 5 jaar geleden niet gedacht dat ik ooit een stap in hardloopschoenen zou zetten. En al helemaal niet dat ik daar zo van zou kunnen genieten.
En het moet gezegd worden: ik word ook heel blij als ik op mijn oude racefietsje in het zonnetje door de polder rijd. Of als ik achter elkaar 40 banen trek in het zwembad. Wie had ooit kunnen denken dat de a-sportieve tiener die ik ooit was, zou verworden tot zo’n fanatiek sportende vijftiger?
Op de eerste dag van augustus stond ik als toeschouwer langs de kant bij de Triathlon010. Om daar even goed te zien wat er nu komt kijken bij het deelnemen aan zo’n evenement. Want hoe verloopt zo’n start nu precies en hoe gaan die wissels eigenlijk in de praktijk?
Zoals altijd (met uitzondering van voetbal dan) vond ik het heerlijk om te kijken naar mensen die enthousiast met hun sport bezig zijn. De wetenschap dat ik binnenkort eenzelfde uitdaging aanga, maakte daarnaast dat ik zelf ook enthousiaster werd.
Dit werd na afloop versterkt door de jubelende verhalen op de sociale media van degenen die die dag hun eerste triathlon ervaring hadden gehad. En mezelf kennende, ga ik op 16 augustus net zo hard jubelen nadat ik over de finish ben gekomen.
Het zal dan ook niemand verbazen dat ik toch stiekem al informatie heb opgezocht over een triathlonvereniging in de buurt. Want ook al ben ik dan in de eerste plaats een loper, het kan geen kwaad eens te buurten bij andere sporten, toch?
