De eerste vijf kilometer kom ik nauwelijks op gang. De route is er ook niet naar: industrie en autodealers. Je aandacht is bij de stoeprandjes die je op en af moet, bij het verkeer dat jou kan scheppen en bij de stoplichten. Zal ik wel of niet…? Toch maar wachten op groen.
De rust komt als ik de bedrijfsterreinen achter mij heb gelaten. Ik heb nog steeds de snelweg en de spoorlijn naast mij, maar dat geraas is te negeren omdat het monotoon is. Bovendien wordt de afstand tussen mij en die verkeersader steeds groter.
Een paar bochten en dan is daar de polder en valt de stilte. De cadans breidt zich uit over mijn lichaam. Waar mijn gedachten zich dan soms concentreren op een vraagstuk dat mij al dagen tergt, kiest het brein nu voor het niets en de leegte, met alleen mijn blik op de weg.
Dat moet tien minuten of een kwartier geduurd hebben, bedenk ik mij later. Uiteindelijk is er iets dat mij doet opkijken. Mijn oog valt op wat wit-en-zwart in de berm, een meter of twintig verderop. Het duurt een tel voordat ik zie wat het is. Tegenover elkaar, bijna snavel aan snavel, zitten een eend en een kraai in het gras.
Het tafereel is verbijsterend. Twee, drie momenten ervaar ik het als een van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien. De scherpte van het beeld, het wit en het zwart in het groen van de berm, de merkwaardige pose van de twee vogels, de manier waarop ze naar elkaar kijken… Ervaren mensen zo een visioen?
Dat is het niet, want als ik nog twee passen heb gedaan vliegt de kraai op en de eend komt overeind en waggelt verder de berm in, richting sloot. Als je niet beter zou weten zou je denken dat ze zich betrapt voelen.
Onzin natuurlijk.
Misschien ben ik half in slaap gevallen? Misschien kreeg ik te weinig zuurstof binnen, of juist te veel… Het doet er niet toe. De ervaring is er.
Niet een verhaal overigens waarmee je kunt thuiskomen.
– Lekker gelopen?
– Geweldig!
– O ja?
– Ja, ik zag een eend en een kraai in de berm zitten.
