Ik ben mezelf aan het bevrijden uit de lange trainingsbroek wanneer de man en de vrouw – honderd procent verantwoorde wandelaarsoutfit – het paadje nemen dat ik dadelijk ook in wil. Ze manoeuvreren dicht tegen de wilgen aan, want in het midden is het één grote waterzooi. Na tien meter maakt het pad een scherpe bocht naar rechts en daar blijven ze staan, met troosteloze blik. Dat belooft niet veel goeds. Ze kijken mijn kant op ik zie ze denken: gaat die man hier hardlopen? Ze soppen terug en nemen het geasfalteerde fietspad.
Jaja, de held gaat hier hardlopen. Deze grienden lopen nu eenmaal onder bij hoog water en dat risico heb ik doelbewust aanvaard toen ik op mijn fietsje stapte hiernaartoe. Flink wat plassen, prima. Natte voeten, nou en? De ‘droge’ route langs de wilgen laat ik daarom meteen voor wat ie is en ik knal de grote plas in. Bij de bocht zie ik dat de plas inderdaad ook naar rechts gaat. Nog eens veertig meter spetteren. Dan volgt zomaar een stukje droog. Zie je wel, het is best te doen.
Na de volgende bocht weer een riviertje. Wat dieper dan het eerste. Ik probeer een soort looppas, maar als ik moet stoppen en tot mijn knieën in het water sta, gaat de besluitvorming ineens razendsnel. Ik heb de halve ochtend gedaan over de beslissing voor niets terug te deinzen vandaag, alles voor lief te nemen wat er aan water op mijn pad zou komen, kortom: een held te zijn.
Maar binnen twee seconden stel ik nu vast: eh nee, dit gaat dus niet.
Ik waad terug en probeer droge alternatieven te vinden. Na twee volgende ondergelopen paden en een glijpartij op een bruggetje besluit ik dat die alternatieven er niet zijn. Ik ga ze in ieder geval niet meer zoeken. Mismoedig neem ik de kortste weg naar het geasfalteerde fietspad.
Daar loop ik vrijwel meteen de man en de vrouw tegen het lijf. Hoe red ik hier mijn figuur? Ik zie zo gauw geen andere optie dan ‘grootmoedig’ toegeven dat dit mij ’toch echt te machtig’ is en brabbel iets dat daarop moet lijken, met bijpassend lachje. De woorden vallen in het niets. Ze kijken mij wel even aan, maar praten door, zonder blijk van herkenning. Ik was hen niet opgevallen, begrijp ik.
Niet alleen bén ik vandaag geen held, ik ben dat zelfs niet even geweest in de gedachten van een ander.
&
