Je hebt je niet verdiept in de dienstregeling. Expres niet. Je vindt juist: neem wat er op je weg komt. Gewoon lekker lopen dus en dan maar zien of je kort of lang moet wachten bij het pontje.
Na de eerste tien kilometer asfalt mag ik de dijk op. Zes kilometer lang is het onverharde pad erbovenop. Richting westen, zuidwesten, de ondergaande zon tegemoet, daar aan het einde van de dijk, waar ook de pont moet liggen.
Na een paar kilometer ga je turen. Zie ik ‘m liggen aan deze kant? Of is ie net weg? Ook al heb je je voorgenomen ‘ ik zie wel’, nu het zover is heb je eigenlijk niet zo’n zin dadelijk een kwartier te moeten wachten. Je probeert je ontspanning terug te vinden, maar het is een verloren zaak. Ook al heeft harder of zachter gaan lopen helemaal geen zin: als je niet weet wanneer je ergens moet zijn, loop je bij elk tempo evenveel kans net te laat te komen.
Pas een paar honderd meter voor het einde van de dijk zie ik het topje van de hoge meerpaal én de stuurhut van de pont boven de dijk uitsteken. Aha, hij ligt aan deze kant. Moet ik sprinten? Nee, beslis ik. Genoeg leed voor deze middag. Sprinten en dan toch de boot missen, dat zou ik niet trekken. Ik kan de stuurhut nu goed zien. Het lijkt alsof de schipper zijn blik op mij gericht heeft.
Van de dijk af is het nog twee-, driehonderd meter over de asfaltweg. Even ontneemt de dijk mij het zicht op de pont. Hoor ik daar het gerinkel van een bel? Dan komt de pont weer tevoorschijn. Nee, alles in orde. De schipper kijkt naar mij, vanuit zijn hoge hut. Nog honderdvijftig meter. Ik hou mijn tempo vast en richt mij iets op. Vlak voordat ik keurig recht de pont oploop, kijk ik omhoog en steek mijn hand op. De schipper tikt aan zijn pet en twee seconden later laat hij de bel rinkelen en ratelen de slagbomen naar beneden.
