“Opgeven is geen optie. Voor Ro en Pa!”

Op haar 17de ontmoette ze Roland via het sporten. “Ik ging fietsend een berg op, hij hardlopend en s’ avonds kreeg ik als openingszin naar mijn hoofd geslingerd; “jij bent zeker een sportief meisje?” Op onze eerste date gingen we dan ook mountainbiken en werden we al snel een stelletje.” Naast hun sportieve ambities kregen ze ook drie kinderen. “Ze zijn ook erg sportief. Hoe het bij mij vroeger ging, zie ik nu in hen.”

Na het bevallen van drie kinderen besloot Monique dat ze voor de hele marathon wilde gaan. Samen met haar man liep ze in 2011 de marathon van Rotterdam. “Zo’n afstand uitlopen is gewoon ontzettend gaaf, maar het leukste is als je dat samen kan doen met iemand waar je het meest om geeft.” Na de marathon merkte Monique op een gegeven moment merkte een verandering in Roland. “Na een lange duurloop merkte ik dat Roland anders gedroeg. Hij ging op de bank zitten en viel in slaap. Toen werd ik boos want want zo’ jonge fitte man hoort toch niet in slaap te vallen?” Nadat Roland voor onderzoek naar het ziekenhuis ging bleek hij acute lymfatische leukemie te hebben. “We hebben de ogen uit ons hoofd gehuild, kanker? Dat kan toch niet. Hij was 33 jaar oud, sterk, werkte bij de politie en liep marathons.” 

Maar Roland besloot er helemaal voor te gaan. “Hij wilde beter worden en zijn kinderen zien opgroeien. Ook ging hij ‘gewoon’ door met trainen tijdens de chemokuren en wilde hij blijven hardlopen. Hij wist dat een marathon niet meer zou lukken, maar hij wilde wel kunnen blijven hardlopen. Hardlopen is gewoon het lekkerste wat je kan doen als je niet lekker in je vel zit. Het is gewoon het ultieme medicijn.” Uiteindelijk heeft Roland de kilometers weten op te bouwen om de halve marathon in Eindhoven te lopen. 

Het jaar erop gingen zij samen de City Pier City lopen. “Het ging eigenlijk voor geen meter en we merkten dat het slechter met hem ging. We kwamen er eigenlijk snel achter, omdat hij bleef hardlopen. Je lichaam laat je dan enigszins in de steek.” Toen Roland weer in het ziekenhuis lag, besloot Monique de marathon van Rotterdam te lopen. “Roland keek mee via de IPad vanuit het ziekenhuis. Ik was blij dat ik had doorgezet, want eigenlijk zat mijn hoofd er helemaal niet naar. Maar als je een marathon loopt, voel je je daarna altijd sterker.” Na de marathon gaf Monique haar man haar medaille en kwamen ook verschillende hardloopmaatjes langs om hun hardloopshirt aan Roland te geven. 

Maar de chemo en stamceltransplantatie bleek niet genoeg te zijn. Op 22 november 2014 verloor Roland zijn strijd tegen leukemie. “Het eerste jaar sportte ik elke dag, maar ik kon me niet motiveren om mezelf op te geven voor evenementen en daar alleen heen te gaan.” Na een jaar besloot ze toch voor evenementen in te schrijven. “Ik begon met de Halve van Egmond. Toen ik in het start vak stond dacht ik: ‘wat doe ik hier eigenlijk?’. Maar op een gegeven moment kon ik die knop omzetten. Zo heb ik weer de Rotterdam marathon gelopen, een paar 10km runs waaronder de jonge weduwe run (met allemaal moeders/weduwe met minderjarige kinderen), maar ook de mooiste en zwaarte marathon van Nederland, de Kustmarathon in Zeeland. 

Het hardlopen geeft Monique een boost om door te zetten. “Hoe zwaar je het ook hebt, zowel in je hoofd als soms in je hele lijf, geeft hardlopen mij dat stukje rust wat ik even nodig heb. En vaak ren ik ook om even weg te zijn van alle verdriet en pijn, maar ik las ergens dat je ook ergens naar toe rent. Dus daarom heb ik de komende maanden veel gepland.” Daarnaast heeft Monique ook een andere passie gevonden: trailrunning. “Afgelopen jaar liep ik de Smokkelaarstrail en Alphense Bergentrail. Het is echt heerlijk om lekker met een rugzakje op te gaan lopen. Trails zijn heel ontspannen. Je bent in de natuur en als je valt dan vraagt iemand of ze je kunnen helpen. Bij een wegwedstrijd wordt je zo omvergeduwd.” 

Monique heeft tijdens deze trailruns ook een speciale foto op haar hardlooprugzakje hangen. Op de foto staan haar man en vader die allebei zijn overleden. “Opgeven is geen optie. Voor Ro en Pa! Zij gaan op een mooie foto mee op mijn rugzakje bij een lange training of wedstrijd. Bij de Alpe d’Huez nam ik ze voor het eerst mee  omhoog zogenaamd op mijn bagagedrager. Sindsdien heb ik deze bijzondere foto op mijn rugzak en gaan ze ook mee… zo loop ik uiteindelijk toch met een lach op mijn gezicht.”

Het hardlopen en trailrunning geeft Monique daardoor ook een doel in haar leven. “Je rent ergens naar toe, maar over het algemeen geeft het me kracht om door te gaan. Het helpt met het verdriet, pijn en onmacht. Als ik ’s ochtends opsta en denk: ‘wat moet ik?’ dan trek ik gewoon mijn hardloopschoenen aan en ga ik naar buiten. Het helpt met zoveel dingen. Als je het zelf niet meer ziet zitten of gewoon een moeilijke tijd hebt, kan je in ieder geval lekker naar buiten gaan. Het hoeft niet hard, het hoeft niet snel en het hoeft ook niet ver, maar hardlopen brengt je gewoon zoveel.” 

In 2017 heeft Monique dus veel evenementen op de planning staan. “Ik wil drie marathons lopen en hoop dat ik het jaar erna de 60 van Texel kan lopen. Ik ga ook met de kinderen fietsend meedoen aan de Alpe d’Huez om zo ook een steentje bij te dragen tegen kanker.” Als droom hoopt Monique ooit ook samen met haar kinderen mee te doen aan een hardloopevenement. “Dat lijkt me heel fijn om dat samen met mijn kinderen te kunnen delen.”