Onze columnist Rob Voorwinden traint voor Rotterdam
Worden jullie me al zat? Ik mezelf wel hoor. Heel erg zelfs. Ik bedoel, ik lijk wel een grammofoonplaat (voor de jonkies onder ons; een grammofoonplaat is een soort cd, maar dan groter en zwarter. En een CD is een soort plastic bierviltje).
Maar goed: de grammofoonplaat blijft bij mij hangen op blessures. Vroegah, en ik praat nu van – lange, rochelende hoest – de jaren 2015 en 2016, had ik nog wel eens wekenlang blessurevrij loopplezier. Hele maanden soms! Maar tegenwoordig gaat de ene blessure naadloos over in de andere.
Ik heb dan ook vorige week een nieuwe sportfiets gekocht. Dat doe ik meestal, als ik bijna definitief besluit te stoppen met hardlopen. Alweer een grammofoonplaat, want drie jaar geleden kocht ik in zo’n bui óók al een sportfiets. En een paar maanden later liep ik mijn eerste marathon, in 4 uur en 15 minuten. Moe, moe moe word ik van mezelf.
Maar goed, nog een maandje en dan weet ik het: of ik Rotterdam 2017 ga volbrengen. Ik heb nog een hele maand om mezelf daar druk over te maken, om mezelf zo zenuwachtig te maken dat ik elk pijntje uitvergroot tot een blessure, om minstens één keer gigantisch door mijn rug te gaan (spanningen, inderdaad) en om op het laatste moment toch weer, soort van, bijna, of bijna niet, klaar te zijn om de marathon van Rotterdam te lopen.
Ik heb mezelf voorgenomen om in elk geval aan de start te verschijnen: beter een DNF (Did Not Finish) dan een DNS (Did Not Start). Want van een Did Not Start leer je sowieso niks. Bij een DNF heb je in elk geval het beste van jezelf gegeven, en weet je hoe het is om langs een parcours met blije lopers terug te strompelen naar de kleedruimte. En dan zie je (hopelijk) dat dit niet het einde van de wereld betekent, waardoor je de volgende keer weer net wat meer ervaren aan de start verschijnt. Tenminste, dat is mijn theorie. Maar het worden wel lange kilometers, dat strompelen.
Maar ach: misschien lukt het me ook wel om die marathon uit te lopen. Ik ben redelijk getraind – met Kerstmis liep ik nog een oefenrondje van 30 kilometer (en raakte daardoor meteen voor een maand geblesseerd, maar: Niet. Aan. Denken. Nu.) Kortom: ik ga er voor, de dood of de gladiolen (oh ja: gladiolen zijn een soort bloemen. En dood is als je Facebook-pagina uit de lucht is). Zijn jullie me nog steeds niet zat?
