Een jaar lang twee marathons per dag – deel 8

De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt – als fysiotherapeut – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen. Eerder las je deel 7.

Hoewel ik me echt wat eenzaam voelde de afgelopen dagen, hervind ik vandaag weer mijn energie. Ik zal mijn energie en frustraties toch echt op andere manieren moeten gaan verwerken. Heb bovendien enorm veel uren om hierover na te denken. Als ik iets heb opgenomen van Bai Bin is het dat een positieve mindset alles kan overwinnen. Onderweg lopen we tegen een probleempje. Zoals ik aangaf is het enige wat Shen zhen doet heel de dag, lezen op zijn telefoon. Hij heeft hierdoor continu zijn telefoonoplader in het contact van de auto zitten. Je raad het al. Nu is de accu uiteraard leeggelopen, en start de auto niet meer. Geen ideale positie in the middle of nowhere. Bovendien moeten we zoals gewoonlijk bij elke 5km Bai Bin zijn drinken brengen en die loopt inmiddels al ver voor ons uit. Gelukkig stopt er na even wachten een vrachtwagen. Ik probeer in mijn beste Spaans uit te leggen dat de auto niet meer start. Hoewel ze Catalaans praten en ik hen niet versta, lukt het toch om elkaar te begrijpen. Er stoppen nog 2 vrachtwagens en gezamenlijk starten we de auto terug op. ’s Avonds komen we weer laat aan. Bij het eten wordt er besproken dat Bai Bin nieuwe schoenen moet. Ik had dit nog niet vermeld hier, maar eerder liep Bai Bin al op kapotte loopschoenen met een gat erin. Nadien was hij gewisseld maar dit paar was een beetje klein dus zien zijn nagels elke avond steeds blauwer en blauwer. Laat dit nou een van de eerste dingen zijn wat ik zou hebben voorbereid als ik 24000 kilometer wil gaan hardlopen. 

De teams zijn zo opgesplitst dat ik weer thuis blijf om de groep van lunch en avondeten te voorzien. Vandaag is ook de begrafenis van mijn opa. Ik ben blij dat het nu doormiddel van FaceTime toch een beetje voelt alsof ik aanwezig ben. Ga in de namiddag basketballen, maar voel dat ik zelf veel last heb van mijn achillespezen. Ik vrees dat het lange bijna onafgebroken zitten in combinatie met elke dag te lopen geen goede combinatie was. Hopelijk wordt het niet erger want ik wil blijven trainen om meer te kunnen lopen.  

We rijden weer door naar het volgende dorpje, Esquel. Een afstand van zo’n 180 km ligt tussen beide dorpjes. Wederom wordt Bai Bin geteisterd door de welbekende moeilijke weersomstandigheden. De regio staat bekend om zijn ongastvrije klimaat maar vandaag staat er zelfs voor deze regio een verschrikkelijk harde wind. Daar waar het gister een prettige 20 graden was, is het vandaag plots 2 graden met een regen die door de wind horizontaal wordt geduwd en van de zijkant tegen Bai Bin blijft hameren. Hij is duidelijk aan het afzien. Ik heb hem mijn jas gegeven, deze is warmer en iets beter tegen de regen bestendig. Af en toe stopt Bai Bin in de auto omdat hij werkelijk waar uitgeput is van de hevige wind en de regen. Hij komt moeilijk vooruit, ik besluit om een deel met hem mee te lopen en als regen en windschild te fungeren voor hem. Ook om te zorgen dat ik in beweging blijf om te voorkomen dat de achillespees problemen verergeren. Het wordt er echter niet beter op, de regen verandert namelijk langzamerhand in sneeuw en tot laat op de avond zal het blijven wisselen tussen korte periodes van zon en een heuse sneeuwstorm. Bai Bin blijft echter doorlopen, vandaag haalt hij “slechts” 60 van zijn geplande 80 km. 

In de nacht is een nieuw teamlid aangekomen. Sun Wei zal voor de rest van het jaar kok zijn voor de groep. Hij komt uit dezelfde stad in China als Bai Bin. Ze hopen dat hij dus het voedsel zal klaarmaken dat Bai Bin gewend is om te eten, zodat het allemaal wat aangenamer wordt voor hem. Dit is bovendien zeer welkom, aangezien we eigenlijk echt met te weinig mensen zijn om de taken goed te verdelen. Die dag rijden we langs een grote bergketen met een hoop sneeuw, we passeren een grote gletsjer. Dit verklaart de plotse wisseling in temperatuur van gister. In de middag brengen ze ons de lunch die door Sun Wei is klaargemaakt. Ik kan in mijn handen wrijven. De rest van het jaar eten we ontzettend goed en lekker eten, zo blijkt.