Hardlopen is veel meer dan een sport. Hardlopen is een middel om nieuwe dingen te ervaren en te ontdekken.
Niet iedereen kan het zich voorstellen, maar hardloper Tonny uit Amsterdam wel: op 49-jarige leeftijd 100 km lopen voor ALS. De hardloper die zelf ook lijdt aan depressies besloot te lopen voor ALS omdat zijn schoonzus overleed aan deze ziekte. ProRun spreekt de inmiddels 50-jarige hardloper over zijn passie voor hardlopen en wat hij heeft ontdekt door het hardlopen.
Tonny wilde voor ALS lopen, nadat hij de New York Marathon had gelopen. “Voor KiKa heb ik de New York Marathon in 2011 al gelopen, maar mijn schoonzusje zei toen of ik een keer voor haar wilde gaan lopen. Dat werd dus in 2015 de Zestig van Texel. Helaas heeft ze dat niet meer mogen meemaken.” Na de Zestig van Texel besloot hij om het nog een keer te doen om het goed af te sluiten. “Ik had geen trek in nog een marathon, want dan leg ik mezelf te veel druk op. Zodoende ben ik bij de 100 km Winschoten gekomen.”
Tonny legde te veel druk op zichzelf en belandde in een depressie door een opstapeling van levensgebeurtenissen. “Ik was heel erg prestatiegericht, niet tevreden met mezelf en kon niet meer concentreren.” Op een gegeven moment ging het zo slecht dat Tonny moeite had met schrijven. “Ik merkte dat het echt niet meer ging.” Tonny ging in behandeling en stopte met zijn werk. “Helaas begrijpen veel mensen niet hoe depressiviteit in elkaar zit. Mijn oude werkgever begreep bijvoorbeeld niet hoe ik wel kon hardlopen, maar niet kon werken. Het wordt enorm onderschat.”
Tonny merkte dat het hardlopen hem hielp om beter te voelen, maar hij besloot om niet meer te focussen op tijden, alleen op afstanden. “Ik wilde wat langer gaan lopen en niet zoveel focussen op mijn PR. Zo ben ik een jaar geleden de Zestig van Texel gaan lopen.” De Zestig van Texel is voor Tonny niet makkelijk gegaan. “In april was die loop, maar in januari had ik een hele erge terugval gekregen. Ik zag het gewoon niet meer zitten.” Maar op de een of andere manier lukte het Tonny om terug te vechten en liep hij de wedstrijd. “Ik heb er eigenlijk niet van kunnen genieten.”
Ondanks dat Tonny het zwaar vond om de Zestig van Texel te lopen, merkte hij dat het hardlopen hem hielp om met zijn depressie om te gaan. Hij besloot daarom nog een keer voor ALS in te zetten en de 100 km van Winschoten te lopen. Tonny werd bijgestaan door dezelfde trainers die hem hielpen bij de Zestig van Texel. “Die hebben een trainingsschema voor mij gemaakt en daar heb ik me aan gehouden. Als het niet ging of ik was moe of ziek, werd het schema aangepast.”
De voorbereiding was heel hectisch, aangezien het zijn laatste actie zou zijn. “Ik werd ook niet rustig in mijn hoofd. Aan de start was ik heel zenuwachtig en was ik zelfs mijn sporthorloge en startbewijs vergeten.” Gelukkig werd dat allemaal opgelost en kon hij gewoon starten. “Je loopt rondjes van 10 kilometer waarna je steeds bij je eigen verzorgingsposten komt. Ik wilde stoppen, want de eerste rondes gingen gewoon nog steeds voor geen meter.” Gelukkig veranderde dit voor Tonny, want bij 50 kilometer ging de knop om. “Toen begon ik eindelijk normaal te lopen. De laatste ronde ging weer wat moeilijker, maar ik heb het gered.”
Nu Tonny geen sponsorlopen meer wilt lopen, wil hij het liefst zelf een trainingsdiploma halen en anderen met psychische ziektes helpen. “Ik merk dat het heel erg onderschat wordt. Je wordt gewoon niet begrepen. Dat heeft mij ook heel veel pijn gedaan.” Tonny wil graag een luisterend oor zijn voor anderen. “Mijn eigen hoofd moet dan wel goed zijn. Het is een onderschat probleem. Ik wil me graag voor inzetten om dat te veranderen.”
