Elke stap die ik zet voelt als een cadeautje

Het is een druilerige zomerse dag in Nederland. Voor mij staat een vrolijke, frisse meid. Ze heeft een grote glimlach en een weelderige bos krullen. Niks wijst er op dat Leidy Yohana jarenlang kampte met een eetstoornis. Van haar 13e tot haar 21e vocht ze tegen anorexia. Echt dik zal ze nooit worden, dat is gewoon niet haar bouw. Ze is slank, maar nu met een gezond gewicht. Dat ze er nog staat noemt de loopster uit de omgeving Leiden een wonder. Ze komt namelijk van ver: 2 jaar geleden was ze nog zo dun en verzwakt dat iedereen dacht dat ze niet levend uit het ziekenhuis zou komen.  

Rationeel wist Leidy dat ze niet dik was, maar toch dacht ze van wel. Dat ging hand in hand met de gedachte dat ze niet goed genoeg was, niet de moeite waard, niet mooi genoeg, enzovoort. Dat werd haar waarheid. ‘Als baby van 6 maanden ben ik afgestaan’, legt ze uit. ‘Ik bracht de eerste jaren door in een kindertehuis in Colombia. Daar kreeg ik weinig liefde. Op mijn 2e ben geadopteerd door mijn Nederlandse ouders. Mijn hele leven heb ik het idee gehad dat er iets ontbrak. Ik voelde me niet gezien.’  

Niet eten gaf de destijds onzekere tiener rust. Het was haar oplossing om niet over andere dingen na te denken. Hier had Leidy tenminste wél controle over. Ze ontdekte dat je met hardlopen snel kon afvallen. ‘Ik moest elke dag van mezelf ’, blik ze terug. ‘Het werd een obsessie voor me. Ik verdiepte me er niet goed in en deed maar wat. Dat ik geen fatsoenlijke hardloopschoenen droeg, maakte me niet uit. Zolang ik maar aan het rennen was. Dan liep ik gerust 4 uur achter elkaar op een appel, vaak op de automatische piloot. Ze zeggen weleens dat hardlopers doodlopers zijn. Voor mij gold dat letterlijk.’ 

In de loop der jaren vermagerde ze sterk. Op een gegeven moment woog Leidy nog maar in de 30 kg. Hoewel haar ouders hun dochter meerdere keren lieten opnemen in het ziekenhuis om aan te sterken, hielp dat tijdelijk. Ze wilde zelf nog niet geholpen worden. De meeste therapieën waren gericht op eten en stoppen met braken, maar dat werkte niet voor haar. ‘Pas rond mijn 20e besefte ik dat het me niet alleen lukte om beter te worden’, vertelt ze. ‘Via internet kwam ik in contact met actrice Annemieke Verdoorn. Ik vertelde haar over mijn eetprobleem. Hierop stelde ze me voor aan haar goede vriendin Monique Rosier die ook anorexia heeft gehad. Over haar jarenlange strijd schreef ze het boek “Monster & Mo – Nooit meer op dieet”. Toen ik het las, herkende ik veel in haar verhaal. Samen keken we naar de achterliggende oorzaak van mijn ziekte. Waar ligt het echte zeer? Via Skype sessies en gesprekken in haar praktijk werkten we aan mijn herstel, inclusief het dwangmatig eten en sporten. Ze gaf me hoop, kracht en veel liefde. Ik voelde me eindelijk een volwaardig mens met scheuren en pijn.’ 

Het gaat weer goed met Leidy. Haar voorstudie aan de politieacademie heeft ze net afgerond. Hierdoor heeft ze als studente en parttime model meer tijd om te hardlopen. Ze is een tijdje terug geopereerd aan een sportersknie en heeft recent de draad weer opgepakt. Ze rent 4 keer in de week. ‘Ik train voor mijn eerste halve marathon’, roept ze enthousiast. ‘Deze staat gepland voor na de zomer. Als alles goed verloopt, wil ik volgend jaar meedoen aan een hele marathon. Waar weet ik nog niet precies, maar het liefste in het buitenland.’  

Kadootje 

Ze omarmt het leven nu met beide handen. Het obsessieve sporten behoort definitief tot het verleden. Leidy doet het met aandacht en plezier. ‘Hardlopen is voor mij niet langer iets dwangmatig’, zegt ze. ‘Ik kan er voor het eerst in mijn leven van genieten. Als ik tussen de weilanden loop, voel ik me gelukkig. Ik heb de dood letterlijk in de ogen gekeken. Het is ongelooflijk dat ik na 9 jaar anorexia nog ren. Elke stap die ik zet beschouw ik als een kadootje.’