De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt – als fysiotherapeut – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen. Eerder las je deel 23.
Doorsteek Peru
De tocht door Peru ervaren we als heel bijzonder. Het is een arm land met warme, gastvrije mensen en een indrukwekkende historie. Zo passeren we de 4500 jaar oude stad ‘Caral’: één van de belangrijkste archeologische vindplaatsen van Zuid-Amerika. Ondertussen loopt BaiBin zijn dagelijkse 80 kilometers gelukkig steeds gemakkelijker en leidt de route o.a over smalle bergweggetjes, onverharde wegen en komen we langs eeuwenoude pyramides. Terwijl ik hier samen met Baibin loop, hebben we het erover dat je je niet kan voorstellen dat er hier vroeger zo’n rijk ontwikkelde samenleving heeft gewoond die in staat was deze grote bouwwerken te realiseren.
We passeren veel dorpen en ondeweg hebben we regelmatig bijzondere ontmoetingen. Zo zien we tijdens onze tocht door de woestijn in de verte een puntje aan de horizon opdoemen. Het blijkt een wandelaar te zijn. Het blijkt de 21-jarige Colombiaan Lenny. Hij wandelt in zijn hemdje en een joggingsbroek met enkel een rugzakje met daarin een jas. We vragen hem of hij water of eten heeft, hij loopt immers midden in de woestijn. ‘Ja hoor’, antwoordt hij en hij haalt een half flesje water boven en een sinaasappel. Vol verbazing kijken we elkaar aan en pakken snel uit de volgauto voldoende eten en drinken en geven hem dat mee. Hij is 5 maanden geleden vertrokken (gevlucht?) uit Colombia en wandelt elke dag zo’n 50 km. Hij slaapt naast de weg in het zand. Hij heeft geen geld en is volledig afhankelijk van mensen die hem onderweg helpen en wandelt op deze manier naar Argentinië in de hoop werk te vinden.
We staan versteld, nog maar 21 jaar en zo sterk van geest. Voor we weggaan bedenk ik me dat ik nog wat broodjes met ei en kaas had klaar gemaakt en ik haast me om die nog te geven. ‘Nee, nee dankje ik eet geen brood, dat is zo droog in mijn keel’. Blijkbaar delen Baibin en Lenny hun kieskeurigheid over eten.
Baibin staat versteld van zijn verhaal maar geeft aan dat hij eigenlijk niet gelooft dat hij elke dag 50 km wandelt met zo weinig eten.Het lijkt er op alsof hij niet kan accepteren dat er iemand is die hem bijna evenaart in prestatie of het zelfs veel zwaarder heeft op bepaalde vlakken. Het eerste wat Baibin nadien vroeg was: doet hij dit alles zonder telefoon.
Het project blijft overal waar we komen reacties oproepen. De hoteleigenaars staan altijd versteld als we uitleggen wat het project inhoudt en waarom we een keuken zouden willen gebruiken (Baibins’ kieskeurigheid). Gelukkig zijn ze vaak bereid om te helpen en willen ze BaiBin graag ontmoeten en met hem op de foto.
Af en toe, als hij op tijd terug is, kookt BaiBin zelf. Voor zijn herstel niet ideaal maar als dit de manier is om hem meer te laten eten, dan is het maar zo. We grappen erover dat hij, als hij terug in China is, maar een restaurant moet openen.
Inmiddels zijn we vrij noordelijk in Peru en moeten we beginnen plannen te maken hoe en waar we het beste de grensoversteek naar Ecuador kunnen maken.
