Een jaar lang twee marathons per dag - deel 30

Door
Rinus Pauel
5 februari 2019 00:00
Een jaar lang twee marathons per dag - deel 30
We pakken de draad weer op. Om diverse redenen was het niet mogelijk om zijn artikelen op te sturen maar we gaan nu in verhoogd tempo het bijzondere verhaal over deze enorme lange looptocht van de Chinese ultraloper BaiBin en zijn Nederlandse begeleider Rinus Pauel weer aan jullie verder vertellen.

Voor degene die nu pas aanhaken: Eind februari 2018 is de Chinese ultraloper BaiBin op Antartica gestart aan zijn lange loopreis naar Alaska. Ze zijn nu bijna een jaar onderweg. Hij probeert dagelijks circa 2 marathons te lopen. 
Vanwege de hitte starten ze nu dagelijks in de vroege ochtend, nemen een middagpauze en starten vervolgend in de vroege avond aan de tweede marathon. Hij wordt in dit bijzondere avontuur medisch begeleid door de 25 jarige kinesist Rinus Pauel. In het laatste artikel wat we eind september hebben geplaatst, waren ze aangekomen in Panama. En toen viel het stil, althans op papier…. 

Wat er er allemaal tussen Panama en Canada is gebeurd gaan we de komende weken vertellen. Ondertussen zijn ze nu bijna bij Seatle in de USA en gaan ze binnenkort de Canadese grens over.


Eind september 2018
Li ( de Chinese projectleider) en ik hebben ons al enige tijd voorgenomen om elke dag ieder 10 km met BaiBin mee te lopen. Dit om Baibin in zijn dagelijkse eenzame kilometers gezelschap te houden. Inmiddels is mijn Chinees een stuk vooruit aan het gaan. Ik kan nu een volle dag gesprekken met hem voeren. Wel grappig hoe die gesprekken verlopen. Hij maakt een mix van Chinees met wat Engelse woorden en beeld veel uit als hij praat. Hij begrijpt ook mijn mix van (erg slechte) Chinees met Engels. 



Zoals de chauffeur al aangaf is het het zuiden van Panama erg rustig en het landschap is misschien nog wel mooier dan dat wat we al in Nicaragua al zagen. Ik kom een oude man te paard met een ezeltje tegen. Hij begroet ons lachend en hij loopt samen het volgende uur met ons mee. Hij heeft een stuk land en werkt daar, net als het grote deel van de bevolking, als boer. "Hier is het erg rustig maar in het noorden van het land is het een stuk gevaarlijker. Daar worden mensen elke dag voor de kleinste dingen vermoord.” Goed dat we daar niet passeren dus. Marcus, de chauffeur beaamt dat, "Oh ja, dat is hier heel normaal. "Pan del dia”, oftewel het is het dagelijks brood hier in Nicaragua. Het land heeft een beetje een slechte naam als extreem crimineel. De laatste jaren schijnt het echter wel wat beter te zijn, boffen wij even...



We hebben hier in Centraal Amerika al een hoop hitte te verduren gehad maar Honduras spant echt de kroon. Jezus, wat een hitte overdag. Het zal er zeker 40 graden zijn en in sommige delen zelfs meer. Vandaag passeren we één van de heetste steden in heel Honduras: San Lorenzo. Hier nemen we dus even onze tijd om te lunchen en nadien een siësta te nemen zodat we niet tijdens het heetst van de dag lopen. Ik praat tijdens de lunch met Li over het feit dat we tegenwoordig niet veel meer doen met het de camera. Omdat BaiBin momenteel wat moeite met het lopen heeft  is Li daarom terughoudend om hier veel van te filmen, want niemand in China wil daar naar kijken. 

Alsof iemand het heeft gehoord, komt er toevallig net een cameraploeg langsgelopen. Ze zien ons zitten en vragen of ze ons mogen interviewen over het toerisme in de regio. We beatantwoorden eerst wat simpele vragen over de regio en als dan ter sprake komt wat ons project inhoud valt hun mond open van verbazing. Ze besluiten om de opzet te veranderen en een uniek item te maken waarin ze Baibin en het team kort interviewen. De chauffeur grapt, jullie worden nog beroemd in Honduras.

We hopen vandaag al naar de grens met Salvador te kunnen lopen. We hebben hiervoor afgesproken met de chauffeur aan de kant van Salvador. We moeten alleen nog een hoop kilometers lopen voor we daar aan komen. Dat betekend dus dat we de volledige namiddag tot laat in de avond moet doorlopen. Het is natuurlijk niet ideaal om in de nacht de grens over te steken maar de Chinezen staan erop dat we dit doen. 



Het is ondertussen al 23 uur en we hebben nog zo’n 15 km te gaan en Baibin loopt nu eigenlijk heel slecht vooruit. Hij heeft last van krampen in z’n darmen maar is vastberaden om door te gaan en de grens te halen vandaag. Nu sta ik zelf ook te kijken van zijn doorzettingsvermogen. Respect. Het wordt echter op een gegeven moment te erg en we moeten stoppen. De krampen lijken toch serieuzer te zijn, We gaan dus toch maar op zoek naar een medische post. Na medicijnen toegediend gekregen te hebben kunnen we voorlopig enkel de nacht afwachten. 
Hopelijk valt het mee. Een hotel valt op dit uur uiteraard moeilijk te vinden. We zijn dus genoodzaakt om het duurste hotel in de regio te pakken aangezien niks anders nog open is. We zijn allen blij tenminste een slaapplek te hebben. 

Even later in de nacht komen Luna en Lei ook aan. Die zijn tot die tijd bezig geweest met de vaccinatie formulieren te verkrijgen en de verloren drone en satelliet telefoons te bemachtigen. Dat laatste is nog altijd niet helemaal in orde blijkbaar. 

  • Deel dit artikel
  • Facebook
  • Twitter
  • LinkedIn
  • Google+
  • Mail dit artikel:
  • Mail
Auteur
Rinus Pauel
Verplicht Verplicht
Verplicht
  • Nog geen reacties aanwezig.

ProRun loopclinics: Waar & wanner?

Loopkalender

22
februari