Hardlopen is veel meer dan een sport. Hardlopen is een middel om nieuwe dingen te ervaren en nieuwe dingen te ontdekken.
Niet iedereen kan het zich voorstellen, maar hardloper Martin Rolfes wel: een ongeluk krijgen, terwijl je midden in een scheiding zit en geen dak boven je hoofd hebt. “Hardlopen heeft mijn leven gered. Ik ben veel meer bezig met wat ik voel en ik geniet van het feit dat ik weer kan lopen.” ProRun sprak de hardloper over zijn passie voor hardlopen en wat hij ontdekte door deze sport.
“In juni 2014 was ik aan het trainen voor de halve marathon van Zwolle, maar een week voor de wedstrijd werd ik in Utrecht aangereden door een auto.” Toen Martin in het ziekenhuis lag en aan het bijkomen was van de operatie, realiseerde hij dat hij geluk had gehad dat hij nog leefde.
“Ik viel op mijn achterhoofd. Het scheelde niet veel of ik was op mijn nek gevallen. Dan had ik niet hier met je kunnen praten. Ik heb ongelofelijk veel geluk gehad”.
“Hardlopen heeft mijn leven gered”, zegt de hardloper. In het ziekenhuis merkten de artsen meteen dat hij een sporter was. “Ze zeiden dat het zichtbaar was aan mijn kuiten. Daarnaast zeiden ze dat mijn bloedwaardes abnormaal snel herstelden. “Dat zegt heel veel over je conditie. En gelukkig, want dat heeft heel veel invloed gehad op mijn herstel. In die zin is hardlopen mijn redding geweest.”
Als echte hardloper was Martin ook vastberaden nog die halve marathon van Zwolle te lopen. “Ik heb een week in het ziekenhuis volgehouden dat ik gewoon die halve marathon zou gaan lopen. Ik moest aan de bak! Maar vrienden lachten me uit en zeiden: wat doe jij nou? Martin, je snapt toch wel dat je dat nu niet kan?”
Door het ongeluk kon Martin negen maanden niet werken. “Ik moest het heel rustig aan doen. Goed mijn rust pakken en alles loslaten. Ja, makkelijker gezegd dan gedaan. Ik lig met een stapel papieren naast me over de scheiding en hoe we dingen gaan regelen met de kinderen. Dus wat nou laat even los? Ik werd echt knettergek. Ik zat zo diep in een gat. Ik woonde op dat moment in een tent. Alles stortte in.” Op dat moment wilde Martin het opgeven. Ik had de gedacht: weet je wat? Laat maar. Ik kan niet weer duizend keer gaan mailen en bellen naar makelaars, woningbouwverenigingen om een dak boven me hoofd te krijgen voor de winter. Voor wie doe ik dit? Dan ben ik wel iemand die antwoord geeft. Want ik wil nooit dat mijn kinderen zullen zeggen dat papa het heeft opgegeven”, zegt de hardloper emotioneel. “Dat raakt me steeds. Dat dat gevoel ervoor heeft gezorgd dat ik het niet opgaf. Dat ik wel op stond uit mijn bed en weer aan de slag ging. Voor mijn kinderen.”
Gelukkig mocht Martin rustig weer beginnen met hardlopen. “In die tijd heb ik ook weer kunnen hardlopen. Want ik dacht vaak: kan ik het nog? Ik heb met tranen in mijn ogen mijn veters vastgemaakt, omdat ik eindelijk weer mocht beginnen met hardlopen. Ik zat zo diep in een gat, maar ik mocht weer. Ik kon weer mijn veters weer strikken, dat betekende zoveel voor mij. Het was heerlijk om na 2 kilometer echt bezig te zijn met het hier en nu. Van: loop ik lekker? Echt met het nu bezig. En even niet bezig zijn met welke regelingen we moesten treffen met de kinderen, of dat mijn ex misschien terug gaat verhuizen naar Bergen op Zoom. We woonden namelijk in Zwolle. Ik was er op dat moment voor het eerst even niet mee bezig. Het is letterlijk een verademing door simpelweg hard te lopen. De kracht in jezelf voelen en dat positieve gevoel zo benadrukken.
Na een jaar revalideren besloot Martin weer voor de halve marathon van Zwolle in te schrijven. “Dat was rond dezelfde datum waar een jaar daarvoor het ongeluk was gebeurd. Dat was heel bijzonder. Ik had ook zo iets van: ik wil het jaar ook afsluiten. Ik heb keihard geknokt om vooruit te komen. Ik wil dit afsluiten.” Martin besloot om een symbolische rugzak te maken waar hij symbolisch de last van zijn schouders mee wilde benadrukken. “Ik had kleine zakjes zand erop opgehangen en op mijn rug de last gedragen tijdens de halve marathon. Maar die zware last zou niet mee over de finish gaan. Ik wilde het achterlaten, want over de finish is het klaar, en kan ik het afsluiten. Dan is de cirkel helemaal rond”, vertelt de hardloper inspirerend.
“Gaandeweg naar die eindstreep realiseerde ik me van: het is over. Maar wat heb ik genoten. Het laatste stukje heb ik gewandeld. Even echt genieten en het moment pakken. Ik wilde van dat moment genieten. Toen ik over de finish kwam realiseerde ik me dat dit de start was van iets nieuws.”
Dat nieuwe begin is dan ook begonnen met het trainen voor de hele marathon. De NN Marathon. “Ik ben in Rotterdam geboren, dus wilde ik ook in Rotterdam mijn eerste marathon lopen. Dat ook gekoppeld aan het goede doel Kika. Weten dat het zo over kan zijn. Hoe dat voelt. Voor de kinderen, maar ook voor de ouders. Ik wilde een steentje aan bij dragen en teruggaan naar waar ik vandaan kom.”
Martin wil dit dan ook graag doen door hard te lopen voor KiKa, omdat het hardlopen zijn leven heeft veranderd. “Ik ben veel meer bezig met wat ik voel. Daarvoor voelde ik ook veel, maar ik ging eerst makkelijker mee met wat een ander wil. Het is enerzijds je hoofd leegmaken. Anderzijds helpt het ook om tot de kern van je gedachtes te komen in plaats van in die negatieve gedachtes te blijven hangen.”
Daarnaast heeft Martin van zijn ongeluk en zijn revalidatie leren te genieten van het leven. “Het kan namelijk zo over zijn, met wie of waar je ook bent. Geniet dus van alles wat je kan en alles wat je hebt. Wees je daarvan bewust. Het was heel bijzonder, het mogen lopen. Het nog steeds kunnen. Het besef hoe kwetsbaar wij zijn. Dat besef zit bij mij heel erg diep. Ik ben ongelofelijk dankbaar dat ik nog steeds de vader kan zijn voor mijn kinderen. Dat ik weer kan hardlopen.
