Angst

Het is een moeilijke dag voor Eddy. Met een intervaltraining probeert hij zijn zinnen te verzetten.

Angst

“Lukt het niet?”, vraagt mijn collega op school nadat ik net een beetje tegen mijn gewoonte in een luide vloek heb gelanceerd. “Het is ook altijd hetzelfde liedje”, foeter ik terwijl ik verder aanmodder met de administratie. “We hebben allemaal wel eens onze mindere dag”, vul ik nog aan, “ik denk dat ik vandaag aan de beurt ben.” “Ach, het zullen de donkere dagen voor Kerstmis zijn”, krijg ik nog als repliek. Ik zucht, want ik weet wel beter.

We zijn intussen al midden december, het zonlicht is vrij beperkt aanwezig en deze dagen zullen voor mij altijd donkere dagen voor Kerstmis blijven. Want het is vandaag exact dag op dag vier jaar geleden dat mijn echtgenote de strijd tegen kanker verloor na een felle strijd van meer dan drie jaar. Ik heb dan ook helemaal geen kalender nodig om naar deze dag toe te leven, dat komt helaas allemaal als vanzelf. Het lijkt wel een gevoelsbarometer die naar zijn dieptepunt toewerkt. En op de koop toe sta ik net deze ochtend nog bijna een uur in de file op weg naar school waardoor ik te laat arriveerde. De vragen van collega’s voelen nog lastiger aan dan ze anders al zijn. Ook de kinderen op school, die doorgaans mijn humeur in een mum van tijd kunnen opkrikken, slagen daar deze ochtend niet in. De vele hallo’s uit de kindermondjes doen me haast altijd stralen van geluk, nu even niet. Laat me…

Zodra de schoolbel heeft geklingeld zoek ik naar een passend muziekje op de radio, maar hoewel ik een enorme fan ben van haar stem zorgt een vrij droevig kerstliedje van Phoebe Bridgers niet meteen voor een vrolijke noot. “If we make it through December, everything’s gonna be all right I know. It’s the coldest time of winter, and I shiver when I see the falling snow.” Het is een perfecte weergave van hoe ik me voel, maar het is allerminst een opstapje naar de toestand in mijn hoofd waar ik naartoe wil. Ik weet wel dat aan deze ellendige periode een einde zal komen, ik hunker er ook naar. Wanneer ik in de late namiddag terug naar huis rijd blijf ik met een verweesd gevoel achter. Onderweg houd ik even halt aan de winkel en bij mijn thuiskomst bereid ik een snel-klaar-maaltijd.

Na de maaltijd die me niet weet te bekoren en de obligate espresso besluit ik de loopschoenen aan te trekken. Dit kan op haast elke doordeweekse dag mijn zinnen wel verzetten, ik hoop dat een pittige intervaltraining de focus even kan weerleggen. Zeven spurtjes van vierhonderd meter, even lekker tot het uiterste gaan om dan evenveel keer tot rust te komen. Dat moet me weer op het juiste pad helpen, alsof ik al op het foute zou beland zijn. De opwarming is achter de rug wanneer ik mijn hartslag de hoogte in jaag, het tempo gaat gestaag naar boven, ik leef me helemaal uit. Hoewel ik nooit een fijnbesnaarde atleet zal worden schenk ik toch aandacht aan mijn techniek, mijn loophouding, mijn ademhaling en ik merk dat het met de conditie goed zit. En dat maakt me blij, voor heel even. Want wanneer de eerste versnelling achter de rug is en ik weer op adem probeer te komen, verschijnen ook weer donkere gedachten. Ook al duren de rustperiodes wat langer dan die van intensiviteit, die drie minuten lijken wel een eeuwigheid te duren.

Het is dus niet enkel een intervaltraining voor het lichaam, ook het mentale heeft het hard te verduren. Want na elke versnelling dwalen mijn gedachten af naar sombere bestemmingen. Telkens opnieuw zeshonderd ellenlange meters van angst. Dat vertaalt zich in angst voor de dood, maar ook voor het leven. Angst om te falen in dit leven, mijn vragen aan de toekomst blijven onbeantwoord, dat knaagt aan me. Niet enkel mijn eigen toekomst stel ik in vraag, ook die van de kinderen houdt me bezig. Zou ik niet falen als ouder? Kan ik hen een mooie toekomst bieden? Die twijfels sluipen in mijn hoofd en vinden nauwelijks de weg naar de uitgang. Ook de angst om een goede vriendin te verliezen komt aan de oppervlakte. Ik heb me ellendig gedragen toen zij het de voorbije dagen moeilijk had, was te veel met mezelf bezig en vergat haar de aandacht te geven die ze verdient. Gelukkig is het donker zodat het schaamrood op mijn wangen nauwelijks zichtbaar is. Want deze prachtmeid verdient beter, ik voel me schuldig, vrees dat ik me onmogelijk heb gedragen en dat een einde van onze sterke vriendschapsband in de maak is. Wanneer ik aan mijn zesde van zeven versnellingen ben begonnen, begint het te stortregenen, de wind blaast me haast van het donkere fietspad. “Het zal mijn verdiende loon zijn”, zeg ik luidop tegen mezelf. Ik probeer opnieuw afleiding te zoeken in de muziek, maar Metallica’s ‘Sad But True’ is zowat het vrolijkste wat in me opkomt, dus ook deze beproefde methode helpt me geen zier vooruit. Ben ik opgetogen dat ik even later doorweekt van de regen aan mijn huisje kom en kan genieten van een warme douche.

Ik laat mijn tranen onder de douche de vrije loop, er is toch niemand die er in deze gigantische waterstroom iets van merkt. En anderzijds hoef ik me niet te schamen voor mijn gevoelens, voor mijn verdriet. Hierdoor vind ik opnieuw moed om er het allerbeste van te maken, om de draad weer op te nemen. Plots zijn het de vele mooie herinneringen aan mijn overleden echtgenote die de kop opsteken, ik word er zowaar lyrisch van. In mijn hoofd schrijf ik zelfs een gedicht, over haar, over mezelf, over ons. Wanneer ik terug in de woonkamer kom geef ik de kinderen een warme knuffel, ik besef nu ook dat zij het wel eens moeilijk zouden kunnen hebben. Zo wordt het dan toch nog een rustige familie-avond. En net voor het slapengaan ontvang ik nog een fijn berichtje van mijn bestie die vraagt hoe het met me gaat en of ik deze moeilijke dag goed ben doorgekomen. De virtuele knuffel op het einde doet me alvast uitkijken naar een echte warme en innige omhelzing, want die heb ik nog tegoed.

3 reacties

  • Jurbo

    Beste Eddy,
    Je stukken lees ik altijd met plezier. Deze is op onderdelen pijnlijk herkenbaar na het verlies van een van mijn kinderen (ook aan kanker) acht jaar geleden. Toch zeker dank voor het delen.
    Jurbo

  • Kaatje

    Wauw zo goed en gedetailleerd beschreven hoe (donkere) gedachten vaak gaan. Herkenbaar maar dan om andere redenen. Blijft vaak elke dag een gevecht in mijn hoofd, angsten. Lichamelijke uitputting is dan een troost.

  • Detmer

    ontroerend, sterkte. Ongelooflijk hard dat je je vrouw op zo’n manier moet verliezen. Dit jaar is mijn moeder overleden na jaren van Alzheimer. Ik ben jaren mantelzorger geweest en mis haar. Maar ook ik ben hardloper, in de regen

Reacties zijn gesloten.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Advertentie

Meer uit Columns & meer

Advertentie