Eddy blogt: Nooit meer winter

Sinds Eddy tien kilo is afgevallen, heeft hij moeite met koud weer. Toch trok hij gewoon de loopschoenen aan afgelopen weekend.

Eddy blogt: Nooit meer winter

Foto: Janneke Poort

Vijf graden onder nul, dat was de temperatuur die de buitenthermometer van de wagen aangaf toen ik me zaterdagochtend even voor acht naar de winkel begaf. “Best frisjes”, dacht ik bij mezelf terwijl ik het ijs van de voorruit schraapte. Nu had ik ik in het verleden weinig problemen met koude, maar sinds ik de voorbije zomer meer dan tien kilogram aan lichaamsgewicht verloor en dat extra beschermende laagje rond mijn tengere lichaam verdwenen was, had ik het er best moeilijk mee.

Bij min drie was ik dan eindelijk onderweg. Aanvankelijk liep het wat stroef, de knoken van een veertiger hebben immers wat meer tijd nodig om zich aan de omstandigheden aan te passen.

Eenmaal terug van de boodschappen met de nodige broodjes, vleesjes, groenten en fruit en na een stevig ontbijt maakte ik me ondanks de vriestemperatuur klaar voor mijn wekelijks zaterdagloopje. “Laat die klimaatopwarming maar een tandje bijsteken”, hield ik mezelf een foute en wel heel flauwe grap voor. Veel zou het allemaal niet uithalen. De krenten-notenbol met filet de saxe, vergezeld van enkele koffietjes en een roomsoes als toetje hadden me werkelijk gesmaakt en me de nodige moed gegeven om toch op pad te gaan. Helemaal van harte was het niet, de koude weet je wel… Het lichaam had zin, de geest daarentegen had het er net wat moeilijker mee. Maar ik beet dus kranig door en zong luidop – de kinderen lagen toch nog in bed – een nummer van één van mijn muzikale helden, de betreurde zanger Luc De Vos van de Vlaamse rockband Gorky, toen nog met ypsilon achteraan. In het liedje ‘Nooit meer winter bracht hij immers een eerbetoon aan een een icoon uit mijn jeugdjaren. De Zuid-Afrikaanse atlete Zola Budd deed mijn tienerhart heel wat sneller slaan, al was ik in die periode nog meer voetballer dan loper en amper tien toen zij op het internationale forum verscheen. Het was niet uit verliefdheid dat mijn hartslag de hoogte in ging, wel uit diep respect voor de blootvoetse schoonheid uit Bloemfontein. Dus terwijl ik me klaarmaakte voor mijn loopje kwijlde ik herhaaldelijk de volgende strofe. “’s Morgens ligt het schema klaar, huilend loopt ze langs de baan. Niemand kent de ware pijn van Zola Budd in de rechte lijn. Sneeuw in mijn oren en mijn voeten stijf. Nooit meer winter en zo ver van huis.” Als zelfs culthelden uit mijn jeugd het al eens moeilijk hadden met de koude, wie ben ik dan om te twijfelen.

Bij min drie was ik dan eindelijk onderweg. Aanvankelijk liep het wat stroef, de knoken van een veertiger hebben immers wat meer tijd nodig om zich aan de omstandigheden aan te passen. Het beeld van Zola Budd bleef wat hangen, tot mijn blik viel op een ruiter die zijn paard door het lange, ijzige gras loodste. Het paard, duidelijk in vorm, deed me denken aan een andere grootheid uit de atletiek de Britse Paula Radcliffe. Haar eigenzinnige stijl leverde wel eens hoongelach op, het hoofd schuddend als een wulpse merrie, maar haar tempo loog er niet om. Haar palmares liegt er dan ook niet om, het jaar 1973 heeft duidelijk heel wat talenten opgeleverd. Ik begin zowaar te zweven, maar kom al snel met beide voeten weer op de grond wanneer ik dreig uit te glijden op een van de talloze ijsplekken. Gelukkig kan ik me tijdig corrigeren. Maar zo passeerden in mijn gedachten de ene na de andere jeugd- en sportheld de revue.

Ik ben intussen opgewarmd en geniet met volle teugen van de winterse taferelen. Ik betrap me er zelfs op dat ik steeds verder van huis aan het lopen ben, dus hou er even het verstand bij. De natuur is echt wondermooi, het kleine roodborstje op zoek naar eten even verderop maakt me even wat droeviger, maar het beeld van de immense reiger die overvliegt doet me weer in verbazing vallen, een verdwaalde eekhoorn kijkt me even later onschuldig aan om dan snel in het niets te verdwijnen. Hoe kunnen deze vogels en andere dieren toch overleven in deze koude?

Die vraag houdt me nog steeds bezig wanneer ik na zeventien kilometer de oprit van mijn huisje opdraai. Een kop warme chocolademelk brengt me echter terug bij de realiteit van de dag. Het loopplezier van even voordien neemt niemand me nog af. En wanneer ik even later in een badje met eucalyptusolie lig na te genieten neurie ik een zinnetje uit een nummer van The Choice: “Well winter can be cozy too.” Ik zou het niet beter kunnen verwoorden dan zangeres Sarah Bettens en besluit om er in de namiddag nog een fikse boswandeling aan vast te breien.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Eddy blogt: Marathongeluk
Eddy blogt: Kerstkilootjes
Eddy blogt: Topcoach
Angst
Advertentie

Meer uit Columns & meer

Advertentie