Eddy blogt: Marathongeluk

Geen biertjes, maar een bananenshake met haverzemelen. Eddy luidt het nieuwe jaar in met een marathon.

Eddy blogt: Marathongeluk

De overgang van oud naar nieuw was tijdens mijn jeugd, zowat van mijn vijftiende tot enkele jaren geleden, steeds een moment om naar uit te kijken. Al feestend vlogen we dan met zijn allen het nieuwe jaar in, vaak van de middag van de laatste dag van het jaar tot op het einde van de volgende. Dit jaar besloot ik ook om er de eerste dag van het jaar een ferme sportieve lap op te geven, zoals ze dat bij ons in de Kempen zeggen.

Enkele tellen voorbij middernacht al zei ik het oude jaar vaarwel, al klinkend met de zoon met een proefglaasje Duvel in de hand, om dan meteen daarna het bed op te zoeken. Want de volgende ochtend zou mijn eerste loopuitdaging van het nieuwe jaar al op het programma staan. Enkele weken voordien had ik het idee geopperd om een marathon te lopen, zodat ik dat item al meteen kon afvinken op mijn to-do-lijstje. Om half zeven die eerste januari liep de wekker af, het uur waarop ik in het verleden op deze dag meer dan eens mijn tweede adem vond om de party verder te zetten. Maar nu even niet, nu golden er andere prioriteiten. De loopkledij lag al netjes klaar, toch liep ik eerst naar de koffiemachine, want dat ritueel zou ik niet aan me laten voorbijgaan, daarna zette ik de radio aan en maakte een ontbijt. Een bananenshake met haverzemelen zou me meer dan veertig kilometer aan de praat moeten kunnen houden. Hoewel, een fruitreepje ging wel mee voor onderweg. Maar zo ver was ik nog niet, al meebrullend op Sabotage van de goddelijke Beastie Boys kwam ik meteen in het ritme op deze nieuwjaarsdag. Na een tweede koffietje ging ik me wat opfrissen in de badkamer en maakte me vertrekkensklaar. Omstreeks acht uur stond ik te popelen om te vertrekken, alleen was het nog net iets te donker om van start te gaan. Nog gauw een espressootje achter de kiezen werken en een kwartiertje later ging ik effectief op pad.

Hier kreeg ik even een dipje en vroeg me af waaraan ik was begonnen.

Volledig in het zwart, sinds jaar en dag mijn favoriete loopkleur, ging ik net iets te vroeg op zoek naar het zonlicht, maar voorzichtig paraderend langs rustige landwegen zou me weinig kunnen overkomen. Ik had vooraf een route uitgestippeld, maar na amper enkele honderden meters lagen benen en hoofd met elkaar in de clinch en draaide ik rechts in plaats van links. “Dat zullen we maar aan je koppigheid wijten”, had mijn beste vriendin hierover geopperd toen ik rond het middaguur bij haar arriveerde. Haar huisje was immers de eindbestemming van de marathon die ik op deze eerste dag van het nieuwe jaar zou afhaspelen. Maar wel zoals verwacht liep ik na minder dan vijf kilometer over een breed bospad en hoorde de natuur zachtjes ontwaken. Het fluiten van de vogels die ritselden tussen de blaadjes maakten het fijn lopen, tot ik een half uurtje later enkele doffe knallen hoorde van laffe jagers die het wild in onze natuur het geluk op deze nieuwjaarsdag ontnamen. Even later kruisten twee reetjes mijn pad, al schrok het tweede zo van mijn aanwezigheid dat het de zandweg niet durfde oversteken. Het eerste reetje keek verweesd achterom op zoek naar zijn of haar maatje, maar gelukkig vonden ze elkaar na enkele tellen opnieuw terug. Ook ikzelf kon weer met een zalig gevoel – want deze prachtige diertjes hadden het jachtgeweld voorlopig toch overleefd en waren weer keurig verenigd – mijn tocht verderzetten en trok richting kanaal, waar ik koos voor het jaagpad. Hier kreeg ik even een dipje en vroeg me af waaraan ik was begonnen. Het eentonige pad begon me te vervelen en hoewel het tempo vrij goed zat leek elke kilometer wel eindeloos te duren. Door mijn hoofd gonsden de tonen van AC/DC’s Highway To Hell en tot een hel wilde ik het absoluut niet laten komen. Daarom besloot ik een handvol kilometer later mijn traject aan te passen en dook opnieuw de natuur in.

Mijn dipje ging snel voorbij en ik voelde me zielsgelukkig zo eenzaam en verlaten in de uitgestrekte bossen. Plots vlogen de kilometers voorbij. Ik passeerde wat verder de plaatselijke golfclub waar het opvallend rustig was. Twee golfers stonden met een biertje in de hand wat te keuvelen, het was nauwelijks half elf in de ochtend. Ik vroeg me af of ze hun achttien holes al achter de rug hadden of dat ze eerder kozen voor evenveel biertjes. “De beste wensen voor het nieuwe jaar”, stamelde een van hen. “Ook voor jullie”, antwoordde ik beleefd terwijl ik een schaterlach nauwelijks kon onderdrukken. Intussen was er wel wat meer beweging gekomen in het bos, tal van wandelaars genoten net als ik van de zonnestraaltjes die door de wolken kwamen piepen. Dit maakte de mensen duidelijk vrolijk en ook ik liep er opvallend opgewekt bij. Want ik naderde toch stilaan kilometer dertig en het gevoel was in mijn vorige marathons nooit beter na deze afstand en ook de tijd loog er niet om. Ik was duidelijk onderweg om de beste 42 kilometer van mijn leven tot dusver te lopen. Bovendien voelde ik me onvermoeibaar, ik liep als was ik een mes dat door de boter gleed. Dat het met de conditie wel snor zat, daar kon ik nu niet meer omheen. Na een kleine vijfendertig kilometer hield ik even halt om het kaartje op mijn mobiele telefoon te raadplegen zodat ik in de buurt van de marathonafstand bij mijn vriendin zou arriveren. Dankzij de wandelknooppunten vond ik een route die haast perfect paste. Ik smulde nog snel mijn fruitreep naar binnen en ging gauw opnieuw op pad.

Naarmate die laatste kilometers vorderden ging het tempo flink de hoogte in. En zo kwam het einde van mijn eigen virtuele wedstrijd in zicht. Ik had genoten zoals ik nooit eerder van een marathon had genoten. De juichende massa op de Coolsingel in Rotterdam, het Olympisch stadion van Stockholm, mijn passage langs het beeldje van de Lorelei bij mijn debuut in Koblenz, ja zelfs de aankomstlijn voor eigen volk in de marathon van ‘mijn’ Kasterlee verdwenen in het niets bij deze denkbeeldige finishlijn. Mijn hartsvriendin stond me op te wachten en haar gelukzalige lach sprak boekdelen. De hartslag ging dan toch even fel de hoogte in. “Mag ik jou het allerbeste wensen voor het nieuwe jaar?”, vroeg ik terwijl ik haar naar Vlaamse traditie drie zoenen gaf. “Dat mag je zeker”, vertelde ze me, “en laat dat ook voor jou gelden. En een dikke proficiat met deze prestatie, want dat heb je ongelooflijk knap gedaan!” Ik glunderde als nooit tevoren en voelde nauwelijks iets van mijn inspanning… tot ik ruim een uur en twee theetjes later van mijn stoel opstond. Maar dat nam ik er heel graag bij, want mijn jaar kon alvast niet meer stuk.

6 reacties

  • Bob

    Leuk te lezen, goed gedaan Eddy!

  • Karin Verheijden

    Weer erg genoten van jouw verhaal. Super gedaan ook zo in je eentje.

    • Eddy Leysen

      Dank je, Karin. Ik ben blij dat van mijn verhaal hebt genoten. Het is ook leuk schrijven hoor 😉.
      Groetjes
      Eddy

  • Marleen stroomer

    Wat een topper ben je! Dat je ondanks alles zo sterk eruitgekomen bent respect!
    Het is een heerlijke manier om het hoofd te legen en te ontspannen.
    Ik ben 23 jaar geleden na een motor ongeval, met bovenbeen breuk waarin alles mis ging wat kon, na 2,5 jaar niet lopen door een chirurg gestimuleerd om te gaan fietsen en zwemmen, dit deed ik en had er veel plezier in, pas jaren later ging hardlopen goed bij mij en heb inmiddels vele triatlons gedaan van sprint tot max een halve. Heerlijk!!
    Sport is gewoon ideale uitlaatklep!

    • Eddy Leysen

      Hoi Marleen,
      Dankjewel voor het compliment, maar mijn prestatie is in niets te vergelijken met wat jij allemaal hebt neergezet. Dat toont karakter! Petje af!
      Groetjes
      Eddy

  • Janneke

    Echt mooi om zo het jaar in te luiden, Eddy! Ik krijg ook weer helemaal zin in die magisch mooie afstand! Bedankt voor je leuke verhaal. Groetjes Janneke Poort

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Eddy blogt: Nooit meer winter
Eddy blogt: Kerstkilootjes
Eddy blogt: Topcoach
Angst
Advertentie

Meer uit Columns & meer

Advertentie