De rode loper.

Afgelopen zondag liep ik in het rood. Eindelijk.

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin
De rode loper.
Afgelopen zondag liep ik in het rood. Eindelijk. Al geruime tijd werd ik daartoe aangemoedigd door andere lopers, maar ook zelf vond ik het tijd worden. Niks zorgvuldig verdelen van mijn energie over de wedstrijd, maar de dood of de gladiolen. Doodeng was het. Het werden de gladiolen. 


Tijdens de wedstrijden die ik loop begeef ik me doorgaans in een veilige cocon. De comfortzone. Mijn hartslag is weliswaar hoog, maar regelmatig. Mijn benen hebben het dan wel zwaar, maar zijn niet verzuurd. En al is mijn eindsprint snel, mijn tred blijft representatief. Soms, maar alleen als ik de finish kan ruiken, laat ik de touwtjes vieren. Dan loop ik in het rood.

Ik ben niet de enige die het lastig vind om de comfortzone te verlaten. Ik vroeg het aan een aantal podiumlopers. Ze gaven toe dat ook zij streven naar een stukje veiligheid. Soms zijn dat vlakke kilometertijden, soms is dat een bepaalde hartslag. Er zijn er ook die altijd in het rood lopen, vooral tijdens de korte afstanden. Met het spreekwoordelijke snot voor de ogen.  

Hoe interessant zou het zijn om te zien wat een loper geeft. Ik denk aan zo’n stamina-balkje, zoals in computerspellen, zwevend boven ons hoofd. Ik zie het voor me: een wirwar van groene en rode balkjes boven de finishers bij de Zevenheuvelenloop. Misschien had de winnaar wel een groen balkje en deed het op zijn sloffen. De middenmoter liep waarschijnlijk dik in het rood, op de toppen van zijn kunnen. De belangrijkste vraag heeft te maken met die twee lopers met vergelijkbare dosis talent en trainingsarbeid. Wie was er sneller? De groene of de rode loper? Ik vermoed de rode.

Afgelopen zondag had mijn balkje roder gekund, maar het was een begin. Misschien weerhoudt een onbewuste DNF (did not finish) angst mij ervan nog meer snot voor de ogen te lopen? Of misschien kost het tijd om mijn stamina te trainen? En hardlopen moet ook leuk zijn, hoor ik je nu denken. Hoe vaak zeggen we niet tegen elkaar dat we lekker hebben gelopen en genoten? Ook mijn duimpjes gaan op zijn Pavloviaans omhoog voor fotografen langs het parcours. Foto’s van rode lopers zijn vaak allesonthullend en bereiken amper onze digitale tijdlijnen. En genieten is het allerminst, met snot voor de ogen.

Geniet ik van het lopen of kies ik voor de dood of de gladiolen? Ik heb geen antwoord, maar blijf ermee experimenteren. Want al ging ik zondag dan een beetje dood bij de finish, een gladiator voelde ik me wel.

Deel dit artikel:
Share on Facebook
Facebook
Tweet about this on Twitter
Twitter
Share on LinkedIn
Linkedin

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Meer uit Born Runners