Eddy blogt: Topcoach

Eddy heeft eigenlijk geen zin om te lopen, maar heeft maar een kleine aansporing nodig om toch te gaan.

Eddy blogt: Topcoach

Het is maandagavond en buiten is het kil, regenachtig en vooral donker. Ik heb me na mijn dagtaak op school op het avondeten gestort, we hebben net iets te veel gegeten en nadat de tafel is afgeruimd en de vaatwasser is ingeladen plof ik me in de zetel. De televisie gaat aan en in afwachting van het journaal zorgt een oude aflevering van een Vlaamse politiereeks voor de nodige afleiding. Ik heb de episode al meer dan eens bekeken, maar ik heb even geen zin in nadenken. Rust is waar ik mijn pijlen op heb gericht, een fleecedeken geeft hier nog een extra dimensie aan. Ik lijk gesetteld voor de rest van de avond.

De vermoeidheid na een slechte nacht met amper vijf uur slaap en een drukke maar vruchtbare dag eist zijn tol en het duurt niet lang vooraleer mijn oogkleppen zachtjes sluiten. Tot ik al na enkele minuten opschrik van een gekend maar op dit tijdstip onverwacht luid signaaltje van mijn mobiele telefoon. Het is een bericht van mijn zelfverklaarde coach, mijn coach met een grote ‘c’, of nog beter met de hoofdletter C. “Hoe was je loopje vanavond?”, vraagt ze wellicht oprecht geïnteresseerd. “Verder nog een fijne avond”, valt er aanvullend te lezen. Al lachend noem ik haar steeds mijn coach, want een diploma in deze materie kan ze niet meteen voorleggen. Maar door tips over voeding en sport heeft ze me afgelopen zomer wel aardig op weg gezet om mijn leven een nieuwe en vooral sportieve wending te geven. En wat nog opmerkelijker is, ik neem het ook allemaal voor waar aan wat mijn wandel- en fietsmaatje me wijsmaakt.

Het brengt me in een lastige situatie, want eigenlijk had ik helemaal geen zin meer om de koude te trotseren. Bovendien speelde een zware zondagtraining me parten, de benen voelden loodzwaar aan. En dan die vermoeidheid… Maar we hadden het er zondagavond bij een gemoedelijke babbel nog over, dus wilde ik het vertrouwen in de Coach niet beschamen. Een rustig tochtje zou immers de ledematen goed doen. Ik sleepte me naar de kleerkast en trok dan toch maar de loopkledij aan. Het was dus niet van harte dat ik even later op straat stond en mijn gps-horloge een eerste biep gaf. Het gevoel, dat in deze herfstige omstandigheden dus niet zo bijster goed was, had zich ook al gemanifesteerd in de benen. Want het liep werkelijk voor geen meter die eerste minuten. Pijn in de bovenbenen, een hartslag die meteen de hoogte in ging en gedachten die aanvankelijk heel ver weg waren en hunkerden naar de warme sofa. Even dacht ik aan terugkeren, maar nu ik toch op pad was besloot ik om door te bijten. Naarmate ik vorderde ging het met de pijn in de benen wat beter en ook het goede gevoel maakte langzaam maar zeker zijn intrede.

Het doel van mijn training was om de spieren wat los te maken na een uit de hand gelopen uitdaging van een dag eerder. Deze uitspatting, met bijna veertig kilometer op de teller, had ik zondag nochtans goed verteerd maar eiste een dag later toch een beetje zijn tol. Maar zowel op fysiek als op mentaal vlak kwam ik er door en het duurde dan ook niet lang vooraleer ik de zin van het loopje had ingezien en ook de zin om te lopen was in zijn totaliteit weer aanwezig. Opmerkelijk was dat ik me een half uurtje na dat eerste horlogebiepje een heel ander persoon voelde, een verkwikkende douche versterkte dat gevoel nog.

Het was dus al enkele journaals later dat ik mijn mobieltje opnieuw ter hand nam om mijn Coach op de hoogte te brengen. Ik bedankte haar voor haar berichtje waarop ze me op weg had gezet en vertelde haar van de moeizame aanzet en het deugddoende eind. Ze viel een beetje uit de lucht en leek zich een beetje te verontschuldigen. Ik had immers geen verplichtingen naar haar toe. Maar samen met mij was ze trots dat ik had doorgezet. Verder keuvelden we nog even over koetjes en kalfjes en hoe dus kleine dingen soms een impact kunnen hebben op het doen en laten van een persoon. “Bedankt! Je bent een topcoach!”, gaf ik haar in laatste instantie nog welgemeend mee. En toen werd het stil aan de andere kant van de lijn…

1 reactie

  • Hedwig

    Mooi en herkenbaar Eddy. Ik loop ook graag en veel, maar soms zijn er van die dagen…
    Als iets of iemand me dan toch aan het lopen krijgt, worden dat vaak de fijnste runs. Tif dat je C in je leven hebt!

Reacties zijn gesloten.

De beste looptips en inspirerende artikelen 2x per week in je mailbox?

Meld je dan aan voor onze nieuwsbrief en mis niets!

Advertentie

Meer uit Columns & meer

Advertentie