Een jaar lang twee marathons per dag – deel 10

We rijden door en hebben overnacht in Los Lagos, een klein dorpje verschuild in een bosrijk gebied in mistige heuvels. In Chili is het allemaal iets makkelijker te regelen. Er zijn betere voorzieningen, betere infrastructuur, meer vers voedsel te koop. Dit maakt het ietwat gemakkelijker voor het gehele team. De tegenvaller is dan wel weer dat we over een echte snelweg lopen. Er is dus minder mooie omgeving. We zoeken enige tijd naar een geschikte plek om te lunchen en te schuilen voor de inmiddels hete zon (we zitten al een stuk dichter bij de evenaar). Li stelt voor om een omheind gebied in te gaan en te vragen of we in de tuin mogen eten. ik voel me hier nogal bezwaard over om dit te vragen, maar Li ziet het probleem er niet van in. Wellicht cultuurverschil? Goed, wie niet waagt die niet wint, dus Ik vraag het dan toch maar. Het mag en we kunnen zo toch rustig onder de schaduw van een grote boom en met het gezelschap van een puppy van de eigenaar onze lunch nuttigen. 

We rijden langs verschillende vulkanen wat een mooi plaatje geeft op de achtergrond. We zijn al zo’n 3000 kilometer verder sinds de start van onze tocht en aan het weer is dit duidelijk merkbaar. De brandende zon maakt het opnieuw lastig voor Bai Bin. Hij loopt zonder shirt, met enkel zijn veiligheidsvestje aan. Ik sta wel even versteld. Hij ziet er plots niet als 50er maar als een 20-30er uit met een lichaam gehouwen uit marmer enkel zoals de oude Grieken dat konden. Hij lacht en zegt; “ja jongen, je hebt nog ver te gaan voor je mij kan verslaan met armpje drukken.”

Li en ik eten ergens onderweg nog iets en hij vertelt me dat hij zich een beetje zorgen maakt over Bai Bin. Hij zegt dat de focus niet hetzelfde is zoals deze is geweest enkele jaren geleden. Het viel mij ook al op dat hij niet volledig serieus met bijvoorbeeld de warming up mee doet, of met de recuperatie omgaat. 

Al enige dagen heeft Bai Bin een beetje last van een jeukende uitslag op zijn benen die sinds vandaag ook is uitgebreid naar zijn gezicht. Het baarde me al enige dagen wat zorgen, maar zoals met elke ding dat me enigszins zorgen baart, zei Bai Bin: ‘het is niets, het is niets, komt goed’. Hij dacht iets verkeerd gegeten te hebben maar dat leek mij onwaarschijnlijk. Ik stelde al eerder voor om eventueel langs een dokter te gaan, maar hij wilde het nog aankijken en eerst wat Chinese medicijnen gebruiken. Het probleem is dat hij hierdoor wel slecht sliep. We gaan naar een apotheker maar die kan ons enkel een cortico-steroiden zalf geven. Dit is echter niet aangeraden om in het gezicht te smeren. Aangekomen bij het appartement zegt de eigenaar plots toevallig dat hij ook allerlei natuurlijke genezende producten verkoopt waaronder een extract op basis van eucalyptus. Hij wil deze graag geven aan Bai Bin, in de hoop dat het wat helpt met ons probleem. 

De uitslag is iets minder geworden. of het aan het middeltje lag of dat het vanzelf is verbeterd weten we niet. Bai Bin is al enkele dagen erg vermoeid. Door de jeuk heeft hij de afgelopen nachten slecht geslapen. Daarbij heeft hij veel hoogtemeters moeten maken bovenop zijn dagelijkse afstand van 70-85 km. Hij loopt elke dag afhankelijk van zijn energie. Als hij zich goed voelt loopt hij wat meer, voelt hij zich minder, zoals vandaag, dan houdt hij het op slechts 70 km. Ook zijn snelheid verlaagt hij dan. 

Ik loop altijd met hem mee om ook zijn geest een beetje gezond te houden. Hij heeft aangegeven dat hij graag in de ochtend en namiddag iemand heeft om mee te lopen/praten.

Ik vraag Bai Bin waarom hij eigenlijk deze tocht wilt ondernemen. “Ik ben er van overtuigd dat ik de beste loper in de wereld ben. Ik heb al meerdere wedstrijden gewonnen in mijn leven. Andere lopers proberen misschien iets soortgelijks, maar niemand in de trend zoals dit. Een jaar lang 80km per dag. Ik ga een wereldrecord zetten en het aan de wereld bewijzen.”

Opnieuw rijd ik achter Bai Bin. Nog altijd is hij wat vermoeid, maar over het algemeen voelt hij zich al beter dan de andere dagen. Rond de 15 km, terwijl we over een brug rijden, springt er plots een klein hondje uit de struiken en begint vrolijk achter Bai Bin aan te lopen. Het is duidelijk een straathond, een van de zovelen hier in Chili, en nog relatief jong. Na 5 kilometer, bij zijn gewoonlijke drink- en eet stop, staan we versteld dat het hondje er nog altijd is. Het hondje zal vast vermoeid zijn denken we, dus geven we hem ook wat te eten en te drinken. Hij blijft vrolijk achter Bai Bin aan lopen, die er zelf ook veel plezier in heeft om een nieuw loopmaatje te hebben. Dit gaat door tot aan de lunch, 20 kilometer verder, die we bij ons huis eten. Li zegt dat hij aan het overwegen is deze te adopteren. Na de lunch blijft hij wederom trouw Bai Bin volgen. De gehele namiddag gaat dit door en op het einde van de dag hebben de twee samen 55 kilometer afgelegd. “Die hond loopt beter dan jij” grapt Bai Bin tegen me. 

In de avond komt nog een nieuw teamlid aan. Een vrouw die werkte als reizende schrijfster voor een groot Chinees mediabedrijf en momenteel in Seattle woont. Ze spreekt dus ook Engels( thank god). Bai Bin vertelt die avond trots dat hij 82.5 km heeft gelopen en daarbij 2000 hoogtemeters heeft gemaakt. Dat alles aan een gemiddelde snelheid van 9.5 km/uur. Hopelijk zal hij er de volgende dag maar geen last van hebben.

We merken direct al in de ochtend: Bai Bin is vandaag wel heel erg traag. In eerste instantie waren we bang dat hij verkeerd gelopen zou zijn in de dichte mist die elke ochtend over het land hangt. Hij geeft echter aan heel erg vermoeid te zijn en last te hebben van zijn linker voet. Hij heeft sinds gister nieuwe schoenen die blijkbaar niet zo prettig lopen. Daarbij zegt hij dat hij slecht heeft geslapen en eerlijk gezegd was het avondeten ook te mager voorzien. Al met al een te slechte recuperatie. Iets waar ik al vaker voor heb gewaarschuwd maar wat vaak bij dovemans oren terecht kwam omdat ik zo gezegd te wetenschappelijk redeneerde. Het team geeft echter aan dat ze vanaf nu echt preciezer te werk willen gaan om dergelijke situaties te voorkomen.