De 24-jarige Rinus Pauel begeleidt – als fysiotherapeut – de Chinese ultraloper Bai Bin die een jaar lang 80 kilometer per dag gaat hardlopen. Via ProRun vertelt hij wekelijks over zijn avonturen. Eerder las je deel 20.
25 mei:
We komen door het dorpje Arica en bij de drinkstop voor Bai Bin zie ik een basketbal pleintje. De basketbal ligt altijd binnen handbereik in de auto dus ik ga uiteraard even naar het pleintje. Hoewel Baibin al zo’n 35 km er op heeft zitten komt hij toch nog even vrolijk mee spelen. Ik sta inmiddels niet meer verbaasd van dit soort taferelen, maar even later besef ik me toch nog even hoe bizar het eigenlijk is. Ik zou instorten na een dergelijke afstand, voor hem is het een peulenschil. Na iets meer dan een maand door Chili gelopen te hebben steken BaiBin en ik in de avond de grens over naar Peru.
Bij het appartement treffen we Yang Ying die met schoenen is terug gekomen uit China. We bekijken ze maar tot onze grote frustratie zijn ze weer niet goed. Wat een tegenvaller. Voorlopig kan Babin nog wel vooruit met de schoenen die hij nu heeft. Gelukkig, maar ideaal is het niet. we zullen dus een oplossing moeten vinden hier in Peru. Onze nieuwe Peruaanse chauffeur JJ kan misschien hulp bieden aangezien hij weet waar we deze kunnen kopen.
26 mei:
De eerste dag in Peru en je ziet meteen dat Peru een stuk armer is. Chili is vrij westers en hier in Peru zijn de mensen traditioneel gekleed, leven meer van het land in hutjes van riet en klei. En zie je overal oude pick-ups en scooters. Het lijkt alsof we in een tijdmachine zijn gestapt.
28 mei:
Onze nieuwe Peruaanse teamlid is chauffeur van beroep en heeft geen moeite met lange dagen in de auto te maken. Doordat er problemen zijn met de auto die de lunch zou komen brengen moeten we zelf op zoek naar eten. Niet een gemakkelijke taak in deze regio waar enkel wat boerderijen zijn te vinden. gelukkig kent JJ de regio op zijn duim en weet hij een plek te vinden waar wat restaurants te vinden zijn. Het is echter al laat en ook nog zondag waardoor vrijwel alles gesloten is. Er is slechts één “restaurant” dat een typische Peruaanse maaltijd, gebarbecuede kip met wat mais en zoete aardappelen, voor ons heeft. In eerste instantie lijkt Baibin het lekker te vinden maar hij is geen fan van kip. Dit laat hij, tot mijn frustratie, liggen. Hij MOET toch eten, anders valt hij gewoonweg stil. Hij heeft het nadien ook erg lastig om de dag af te maken.
30 mei
We zijn nu in de havenstad Ilo. Gisteren hebben Li, JJ en ik een blender gekocht. Ik mix wat fruit, noten, havermout. Hij proeft het maar in eerste instantie vindt hij het maar niks. De rest van de groep moet hem stevig overhalen om het toch maar te proberen. Het blijkt te maken hebben met een angst om vergiftigd te worden. Bij zijn vorige grote project waar hij van Istanbul naar Xian heeft gerend (the silk road) zorgde de toenmalige chauffeur voor problemen in de groep en werd ontslagen. Dit lag niet lekker bij hem en hij heeft Baibin en zijn compagnon vergiftigd waarna ze naar het ziekenhuis moesten worden gebracht. Hierdoor heeft hij een afkeer en angst tegen alles waarvan hij niet kan zien hoe het gemaakt is en wat er in zit. Nadat ik hem uitlegde hoe het is gemaakt en met welke ingrediënten was hij er een stuk minder argwanend over. Hij vond het zelfs lekker en vroeg om extra nadat we uitlegden dat hij hiermee extreem veel nutriënten binnen krijgt. Een pak van m’n hart. Vanaf nu maken we dit elke dag zegt hij. Hij voelt zich extra goed die dag en loopt 85.7 km. Dat komt door die smoothie zegt hij s’avonds. Of zoals hij het noemde, “rinus’ nutritional soup”
