‘Hardlopen heeft mij zoveel teruggegeven’

Barbara begreep nooit waarom mensen het leuk vonden om rondjes te rennen, maar toen er een aankondiging van de Midwinter Marathon op internet stond, veranderde dit. ‘Een collega van mij heeft mij toen aangespoord om mee te doen, maar ik vond hardlopen zo’n debiele sport. Waarom zou ik doelloos rondjes gaan hardlopen?’ zegt Barbara. Omdat dat haar collega haar bleef aandringen, besloot ze toch mee te doen om maar van het gezeur af te zijn. ‘Daarnaast wilde ik bewijzen dat ik het kon. We hebben ons meteen die avond opgegeven. Dat was dan ook meteen een stok achter de deur.’ Het opbouwen vond Barbara verschrikkelijk, maar eenmaal in het startvak bij de Acht van Apeldoorn veranderde dit. ‘Terwijl ik daar stond voelde ik zo’n adrenaline kick. Zeker toen ik de eindstreep had gehaald. Wow! Wat was dat een geweldig gevoel! Ik wist: dit wil ik vaker gaan doen. Hardlopen is zo’n prachtig fenomeen. Iedereen moedigt je aan, het is een blije sfeer en niet heel competitief, natuurlijk een beetje, maar je doet hardlopen ook voor jezelf. Daarnaast voelt je lichaam ook zo lekker, je voelt elke spier en de adrenaline door je lijf gieren!’

Na de acht kilometer van Apeldoorn kreeg Barbara helaas last van een blessure. ‘Ik kreeg een beenvliesontsteking, waardoor ik een jaar niet kon hardlopen. Het was niet helemaal duidelijk waar ik deze blessure van kreeg, maar ik denk dat het wel kwam door het hardlopen. Ik ben namelijk iemand die van het uiterste houdt. Ik wil altijd te veel, te vaak en te snel’, aldus de fanatieke hardloper.

‘Ik vond het toendertijd niet zo erg dat ik niet kon hardlopen. Ik had natuurlijk wel eindelijk een sport gevonden die ik leuk vond, maar ik dacht: dit gaat weer over. Dan begin ik weer opnieuw.’ Maar nu denkt Barbara daar anders over. Ze zou niet meer zonder kunnen. ‘ Als ik nu een blessure zou krijgen dan zou ik echt heel erg chagrijnig en onrustig worden. Ik moet gewoon naar buiten. Hardloopschoenen aantrekken en gaan.’

Het hardlopen heeft ook voor veel rust in Barbara haar leven gezorgd. ‘Ik werk als sociotherapeut in een forensische verslavingskliniek. Daarbij begeleid ik cliënten individueel en in groepsverband die één of meerdere verslavingen hebben en met justitie in aanraking zijn gekomen. Het is een tamelijk stressvolle baan en kan af en toe best heftig zijn. Door het hardlopen kan ik het makkelijker loslaten. Dan kan ik alleen maar genieten van de omgeving en alles om mij heen, de natuur en van de kleine dingen. Dat vind ik prachtig. Niets anders dan  het geluid van je schoenen op het asfalt.’  

Voor Barbara staat in februari haar volgende doel op de planning, namelijk de Ten Mile. ‘Mijn doel is om het in anderhalf uur uit te lopen. Daar ben ik voor aan het trainen met een schema van Asics. Het schema bestaat uit vier keer in de week looptrainingen, maar daar doe ik zelf ook nog krachtoefeningen en interval bij.’ Barbara’s valkuil is dat ze het moeilijk vindt om rustdagen te nemen. ‘Ik heb wel rustdagen, maar het zou misschien meer kunnen. Ik wil vaak te veel en te snel.’

Na de Ten Mile wil Barbara de halve marathon van Enschede lopen. ‘Het doel is om die uit te kunnen lopen. En natuurlijk staat een hele marathon ook op mijn bucketlist. Ik weet nog niet wanneer dat lukt, misschien dit jaar, maar het zou ook volgend jaar kunnen zijn. Ik moet in ieder geval goed luisteren naar mijn lichaam. Ik ga namelijk maar door, ook al doet het ergens pijn, ik ga gewoon door.’

Dat hardlopen haar passie is geworden begrijpen sommige mensen in haar omgeving niet. ‘Mensen die niet lopen, begrijpen het niet. Die begrijpen niet waarom je jezelf dit aandoet. Ze verklaren je voor gek. Ik kan me dat ook ergens wel voorstellen, maar het is ergens ook eenzaam.’ Het hardlopen heeft Barbara namelijk heel veel teruggegeven. ‘Het heeft mij rust en zelfvertrouwen gegeven. Daarnaast heeft het mij creatief ook heel erg geholpen. Je creativiteit wordt door het hardlopen geprikkeld. Ik schrijf bij wijze hele verhalen terwijl ik loop. Bovendien hou ik erg van klussen, maar soms lukt iets niet. Dan denk ik, hoe ga ik dit oplossen? Vervolgens ga ik een rondje hardlopen, denk ik er over na en valt het kwartje vanzelf!’